Σε μικρό χρονικό διάστημα, ο πρώην αρχηγός του ισραηλινού στρατού Γκαντί Άιζενκοτ φαίνεται να αναδεικνύεται στον πιο επικίνδυνο αντίπαλο του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, ενόψει των βουλευτικών εκλογών στις 27 Οκτωβρίου. Το κεντρώο κόμμα του, «Γιασάρ!» («Ευθύς!») — το οποίο ίδρυσε μόλις πέρυσι — φιλοδοξεί να εκφράσει μια ευρύτερη, αυξανόμενη δυσαρέσκεια: τόσο για την αντίδραση της κυβέρνησης στην επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, όσο και για τον τρόπο που εξελίχθηκε ο πόλεμος στη Γάζα που ακολούθησε. Σε αρκετές πρόσφατες δημοσκοπήσεις, το Γιασάρ καταγράφει προβάδισμα έναντι του κυβερνώντος Λικούντ, γεγονός που εξηγεί γιατί η αναμέτρηση παρακολουθείται με ασυνήθιστη ένταση και εκτός Ισραήλ.
Τα τελευταία χρόνια, ο συνδυασμός δεξιού εθνικισμού και σκληρής γραμμής απέναντι στους Παλαιστίνιους και τους περιφερειακούς αντιπάλους έχει καθορίσει την ισραηλινή πολιτική σκηνή. Ο Άιζενκοτ, αντίθετα, υπόσχεται στους ψηφοφόρους του μια διαφορετική πορεία: πιο μετρημένη, πιο θεσμική και — όπως λένε όσοι τον στηρίζουν — πιο ικανή να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στο κράτος. «Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου, μετά από έναν χαρισματικό και κυρίαρχο ηγέτη, οι άνθρωποι επιλέγουν σκόπιμα κάποιον λιγότερο χαρισματικό επειδή απλώς θέλουν ηρεμία και γαλήνη», έχει παρατηρήσει ο πρώην διπλωμάτης Σάι Μπαζάκ. Και ακριβώς αυτή η “ήρεμη” εικόνα λειτουργεί πολιτικά: ένας υποψήφιος που δεν φωνάζει, δεν διχάζει εύκολα και μπορεί να προσεγγίσει και παραδοσιακούς δεξιούς ψηφοφόρους που αισθάνονται κουρασμένοι από την ένταση και τη διαρκή πόλωση.
Η εικόνα του Ισραήλ στον κόσμο μετά την 7η Οκτωβρίου
Από τη στιγμή που η Χαμάς σκότωσε περίπου 1.200 ανθρώπους και απήγαγε 251 ομήρους στις 7 Οκτωβρίου 2023, η θέση του Ισραήλ στην παγκόσμια σκηνή μεταβλήθηκε ριζικά. Η επίθεση — η μεγαλύτερη μαζική δολοφονία Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα — προκάλεσε αρχικά ένα κύμα διεθνούς αλληλεγγύης. Ωστόσο, αυτό το κλίμα άρχισε να υποχωρεί όσο το Ισραήλ κλιμάκωνε τη στρατιωτική του απάντηση στη Λωρίδα της Γάζας και, αργότερα, σε τμήματα του νότιου Λιβάνου. Επικριτές της ισραηλινής κυβέρνησης μιλούν για υπερβολική χρήση βίας και για στρατηγική που επιβαρύνει όχι μόνο την ανθρωπιστική κατάσταση, αλλά και τα διεθνή ερείσματα της χώρας.
Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Χαμάς στη Γάζα, περισσότεροι από 73.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί — άμαχοι και μαχητές. Ο αριθμός αυτός θεωρείται ευρέως αξιόπιστος από υπηρεσίες του ΟΗΕ και ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες, παρότι ο πόλεμος δυσκολεύει την πλήρη επαλήθευση σε πραγματικό χρόνο. Σε πολιτικό επίπεδο, η παρατεταμένη σύγκρουση έχει οδηγήσει σε σοβαρή φθορά σχέσεων με παραδοσιακούς εταίρους.
Οι σχέσεις κυβέρνησης Νετανιάχου και Ευρωπαϊκής Ένωσης επιδεινώθηκαν αισθητά. Στις 18 Ιουνίου 2026, ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Γκίντεον Σάαρ ανακοίνωσε τη διακοπή επαφών με την κορυφαία διπλωμάτη της ΕΕ Κάγια Κάλλας, μετά την αποκάλυψη ότι, σε επίσκεψή της στο Μεξικό τον Μάιο, είχε συγκρίνει τη μεταχείριση των Παλαιστινίων από το Ισραήλ με το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής. Το επεισόδιο δεν ήταν απλώς διπλωματική ένταση· ήταν σύμπτωμα μιας βαθύτερης ρήξης.
Παράλληλα, ακόμη και η παραδοσιακά στενή σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες έχει βρεθεί υπό πίεση. Ο Νετανιάχου και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ συμφώνησαν σε κοινό μέτωπο έναντι του Ιράν, με στόχο να εμποδιστεί η Τεχεράνη από το να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Ωστόσο, ο Τραμπ έχει κατά διαστήματα επικρίνει τον Νετανιάχου και — το πιο αξιοπρόσεκτο στην προεκλογική εξίσωση — μέχρι στιγμής δεν έχει προσφέρει δημόσια στήριξη στον νυν πρωθυπουργό για την επανεκλογή του.
Καθώς η πίεση προς τον Νετανιάχου αυξάνεται, το επιτελείο του επιλέγει να χτυπήσει τον Άιζενκοτ στο ισχυρό του χαρτί: την ασφάλεια. «Ο Άιζενκοτ ήθελε να παραδοθεί. Ο Νετανιάχου πολεμά!» δήλωσε ο πρωθυπουργός σε πρόσφατο προεκλογικό βίντεο, επιδιώκοντας να πείσει ότι μόνο εκείνος μπορεί να εγγυηθεί προστασία σε μια περίοδο που η κοινωνία ζει με υπαρξιακό άγχος.
Ο Άιζενκοτ απαντά ότι το επιχείρημα της “μοναδικής ασφάλειας” δοκιμάστηκε και απέτυχε. «Ο Νετανιάχου επιτίθεται στους αντιπάλους του με τον ίδιο τρόπο κάθε φορά, ισχυριζόμενος ότι μόνο αυτός μπορεί να παράσχει ασφάλεια. Είδαμε πώς εξελίχθηκε αυτό στις 7 Οκτωβρίου», είπε σε προεκλογική εκδήλωση στο Καρμιέλ. Εκεί, η επιλογή του τόπου δεν ήταν τυχαία: πρόκειται για πόλη με χαμηλό και μεσαίο εισόδημα, παραδοσιακό προπύργιο του Λικούντ. Μέσα σε λίγες ημέρες, ο Άιζενκοτ πραγματοποίησε 15 εμφανίσεις στο βόρειο Ισραήλ, με σαφές μήνυμα ότι δεν αρκείται στο να “κρατήσει” τους κεντρώους· θέλει να αποσπάσει ψηφοφόρους από τον ίδιο τον πυρήνα του αντιπάλου του.
Στον πυρήνα της ατζέντας του βρίσκεται η απαίτηση για ανεξάρτητη κρατική επιτροπή έρευνας για τις αποτυχίες στρατού, υπηρεσιών πληροφοριών και πολιτικής ηγεσίας σχετικά με τα γεγονότα του 2023. Σε αυτό το πλαίσιο, θέλει λογοδοσία “μέχρι την κορυφή” — άρα και για τον πρωθυπουργό. Η κυβέρνηση, μέχρι σήμερα, αντιστέκεται στη σύσταση μιας τέτοιας επιτροπής, κάτι που τροφοδοτεί την υποψία ότι η πολιτική επιβίωση υπερισχύει της θεσμικής αυτοκριτικής.
Το προφίλ του Άιζενκοτ: άνοδος, απώλεια, αξιοπιστία
Ο Άιζενκοτ εκπέμπει μια πατρική, σχεδόν καθησυχαστική εικόνα προς τον μέσο ψηφοφόρο. Η προσωπική του ιστορία συνδυάζει κοινωνική άνοδο και βαθιά τραγωδία. Γιος Εβραίων μεταναστών από το Μαρόκο, γεννήθηκε στην Τιβεριάδα και μεγάλωσε στο Εϊλάτ, μακριά από τις μεγάλες μητροπόλεις και τα παραδοσιακά κέντρα εξουσίας. Στον στρατό, ανέβηκε από αξιωματικός της Ταξιαρχίας Γκολάνι μέχρι αρχηγός του επιτελείου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων — διορισμένος, ειρωνικά, από τον ίδιο τον Νετανιάχου.
Το Λικούντ επιχειρεί να τον υποτιμήσει, ακόμη και με λεπτομέρειες όπως τα “όχι και τόσο τέλεια” αγγλικά του σε προεκλογική διαφήμιση. Όμως η δημοτικότητά του φαίνεται να ενισχύεται από κάτι ισχυρότερο από την επικοινωνία: την αίσθηση αυθεντικότητας. Και αυτή η αίσθηση βαθαίνει λόγω της οικογενειακής του απώλειας. Στις 7 Δεκεμβρίου 2023, ο γιος του, Γκαλ Μάιρ, τραυματίστηκε θανάσιμα σε επιχείρηση στη Γάζα και πέθανε στο νοσοκομείο. Δύο ανιψιοί του σκοτώθηκαν επίσης. Ο Άιζενκοτ δεν “επένδυσε” επικοινωνιακά στο δράμα του· ωστόσο, οι περισσότεροι Ισραηλινοί γνωρίζουν τι έχει πληρώσει η οικογένειά του. Αντίστροφα, η παραμονή του γιου του Νετανιάχου, Γιαΐρ, στη Φλόριντα την περίοδο της μαζικής κινητοποίησης εφέδρων προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια, ακόμη κι αν ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι ο γιος του συνέβαλε με εθελοντική δράση και βοήθεια στην προμήθεια εξοπλισμού.
Ένας νέος Ράμπιν ή άλλη μία αποτυχημένη μετάβαση από τον στρατό στην πολιτική;
Για ορισμένους αναλυτές, η άνοδος του Άιζενκοτ δείχνει την επιθυμία μέρους της κοινωνίας να επιστρέψει σε μια φιγούρα τύπου Γιτζάκ Ράμπιν: στρατιωτικός με κύρος, που μπορεί να μιλήσει για ασφάλεια χωρίς να εγκλωβίζεται σε μόνιμη σύγκρουση. Όμως η ιστορία είναι διδακτική. Σύμφωνα με ανάλυση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας του Ισραήλ, περίπου τα δύο τρίτα των πρώην αρχηγών του στρατού μπήκαν αργότερα στην πολιτική — και οι περισσότεροι δεν πέτυχαν. Ο Εχούντ Μπαράκ έγινε πρωθυπουργός αλλά ο συνασπισμός του κατέρρευσε σύντομα. Πιο πρόσφατα, ο Μπένι Γκαντς, που κάποτε παρουσιαζόταν ως ο μεγάλος αντίπαλος του Νετανιάχου, είδε το πολιτικό του κεφάλαιο να φθίνει δραματικά.
Ο στρατιωτικός ιστορικός Ντάνι Όρμπαχ το συνοψίζει ωμά: ο στρατός είναι ιεραρχικός, ενώ η πολιτική απαιτεί συμβιβασμούς, συμμαχίες και αντοχή σε εσωτερικές αμφισβητήσεις. Εκεί, πολλοί πρώην στρατηγοί δυσκολεύτηκαν. Παρ’ όλα αυτά, ο Όρμπαχ ξεχωρίζει τον Άιζενκοτ ως πιο ευσυνείδητο και βαθιά πατριώτη, αν και επισημαίνει το αντικειμενικό μειονέκτημα: περιορισμένη κοινοβουλευτική εμπειρία, αφού μπήκε στην Κνεσέτ μόλις πριν από τέσσερα χρόνια.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο αν ο Άιζενκοτ μπορεί να κερδίσει. Είναι αν μπορεί να κυβερνήσει, να συγκρατήσει έναν συνασπισμό και να μετατρέψει το προσωπικό κύρος σε λειτουργική πολιτική ισχύ.
Καθώς πλησιάζουν οι κάλπες, το διακύβευμα γίνεται ευρύτερο από μια συνηθισμένη εκλογική μάχη: αφορά το πώς θέλει το Ισραήλ να σταθεί στο εσωτερικό και στο εξωτερικό μετά την 7η Οκτωβρίου. Και γι’ αυτό, ο πρώην αρχηγός του στρατού δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως μια ακόμη υποψηφιότητα του κέντρου, αλλά ως ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος του Νετανιάχου στις εκλογές — ένας αντίπαλος που επιχειρεί να ενώσει την κούραση, την οργή και την ανάγκη για λογοδοσία σε μια πειστική πολιτική πρόταση για την επόμενη μέρα.
