Διαδοχικά κύματα καύσωνα πλήττουν τη Δυτική Ευρώπη αυτό το καλοκαίρι, μετατρέποντας την περιοχή σε επίκεντρο της ακραίας ζέστης και δοκιμάζοντας αντοχές, υποδομές και επιστημονικές βεβαιότητες.
Η Γαλλία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή: μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου κατέγραψε θερμοκρασίες κατά μέσο όρο 2,8°C υψηλότερες από τον μέσο όρο της περιόδου 1991-2020. Πίσω της ακολουθούν το Λουξεμβούργο, η Ελβετία, το Βέλγιο και η Ισπανία—μια αλυσίδα χωρών όπου οι καύσωνες επανέρχονται με ρυθμό που μοιάζει πλέον αμείλικτος.
Την Πέμπτη 13 Αυγούστου, η Γαλλία διένυε την 17η συνεχόμενη ημέρα του τρίτου καύσωνα του καλοκαιριού, ενός επεισοδίου που έχει ήδη καταταχθεί στους τρεις μεγαλύτερους σε διάρκεια από το 1947. Η εικόνα αυτή δεν αφήνει πολλά περιθώρια εφησυχασμού: γιατί συσσωρεύονται τόσο πυκνά τα ακραία θερμά επεισόδια; Και σε ποιον βαθμό το καλοκαίρι του 2026 λειτουργεί ως «πρόγευση» για τα καλοκαίρια που έρχονται; Αυτά είναι τα ερωτήματα που κυριαρχούν στις επιστημονικές συζητήσεις, καθώς οι καύσωνες στη Δυτική Ευρώπη μοιάζουν να αποκτούν δική τους δυναμική.
Τι αλλάζει και γιατί τώρα;
Το ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη ενισχύει τους καύσωνες δεν αμφισβητείται. Εκεί που η συζήτηση γίνεται πιο σύνθετη είναι στη φετινή συχνότητα και επιμονή των επεισοδίων. Όπως εξήγησε στην εφημερίδα Le Monde ο Αμερικανός κλιματολόγος και ωκεανογράφος Στέφαν Ράμστορφ, «αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι πάντα ένας συνδυασμός της τυχαίας μεταβλητότητας του καιρού και των αργών τάσεων της κλιματικής αλλαγής». Όταν αυτοί οι δύο παράγοντες «κουμπώνουν» προς την ίδια κατεύθυνση, προκύπτουν γεγονότα που σπάνε ρεκόρ—όπως αυτό το καλοκαίρι.
Τα δεδομένα στη Γαλλία είναι αποκαλυπτικά. Από τους 54 καύσωνες που έχουν καταγραφεί στη χώρα από το 1947, οι 29 σημειώθηκαν από το 2011 και μετά. Δηλαδή, μέσα σε λίγο περισσότερο από μία δεκαετία έχει καταγραφεί πάνω από το μισό του ιστορικού συνόλου. Η στατιστική αυτή δεν μιλά μόνο για «περισσότερη ζέστη». Μιλά για μια μετατόπιση του κανονικού προς τα άκρα, όπου τα ακραία συμβάντα παύουν να είναι σπάνιες εξαιρέσεις.
Πόσο ευθύνεται η κλιματική αλλαγή για τους καύσωνες;
Η επίδραση της κλιματικής αλλαγής στη συχνότητα, τη διάρκεια και την ένταση των καυσώνων είναι πλέον αδιαμφισβήτητη. Ενδεικτικό είναι το εύρημα που αφορά τον εντονότερο καύσωνα που έχει καταγραφεί ποτέ στη Γαλλία (17 έως 30 Ιουνίου): σύμφωνα με προσομοιώσεις ερευνητών του Ινστιτούτου Pierre-Simon-Laplace, ήταν 200 φορές πιθανότερο να συμβεί λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα. Με απλά λόγια, το κλίμα έχει ήδη «πειράξει τα ζάρια».
Οι ίδιοι ερευνητές σημείωσαν ότι «για τις ίδιες ατμοσφαιρικές συνθήκες, οι θερμοκρασίες είναι σήμερα έως και 2,5°C υψηλότερες από ό,τι ήταν μεταξύ 1950 και 1987». Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη κι αν ο μηχανισμός που φέρνει έναν καύσωνα ήταν ο ίδιος με παλαιότερα, το αποτέλεσμα στην επιφάνεια θα ήταν πιο θερμό, πιο επικίνδυνο, πιο επιβαρυντικό.
Η κλιματολόγος Βαλερί Μασόν-Ντελμότ εξηγεί ότι η υπερθέρμανση εντείνει τους καύσωνες με πολλούς τρόπους: η θερμότητα που έχει αποθηκευτεί στους ωκεανούς απελευθερώνεται τη νύχτα ανεβάζοντας τις ελάχιστες θερμοκρασίες, ενώ η απώλεια υγρασίας του εδάφους οδηγεί σε υψηλότερες θερμοκρασίες τη μέρα. Έτσι, δεν έχουμε μόνο «ζεστές μέρες», αλλά και νύχτες που δεν δροσίζουν, παρατείνοντας την καταπόνηση ανθρώπων και οικοσυστημάτων.
Η προειδοποίησή της για το μέλλον είναι σαφής: η προετοιμασία για το 2050 δεν μπορεί να βασίζεται στην υπόθεση ότι αυτό που ζούμε σήμερα θα είναι η «νέα κανονικότητα». Πρέπει να προετοιμαστούμε για σπάνια φαινόμενα που θα είναι ακόμη πιο ακραία.
Στο ίδιο πνεύμα, ο κλιματολόγος Μίκα Ραντάνεν από το Φινλανδικό Μετεωρολογικό Ινστιτούτο επισημαίνει ότι «τόσο ζεστά καλοκαίρια, αλλά και ακόμη θερμότερα, θα είναι μέρος της καθημερινότητάς μας για το υπόλοιπο της ζωής μας». Και προσθέτει μια κρίσιμη λεπτομέρεια που συχνά παρερμηνεύεται: ακόμη κι αν φτάναμε σε «μηδενικές καθαρές εκπομπές», αυτό δεν θα έκανε τα πράγματα καλύτερα άμεσα—θα απέτρεπε απλώς την περαιτέρω επιδείνωση. Με άλλα λόγια, οι καύσωνες που ήδη «χτίστηκαν» στο σύστημα θα συνεχίσουν να εμφανίζονται.
Μήπως αλλάζει ο τρόπος σχηματισμού των καυσώνων;
Εδώ βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον και ταυτόχρονα πιο δύσκολο κομμάτι της εξίσωσης. Κάθε καύσωνας γίνεται πιθανότερος λόγω της κλιματικής αλλαγής, αλλά αυτό από μόνο του δεν εξηγεί γιατί αυτό το καλοκαίρι οι ακραίες θερμοκρασίες έρχονται σε τόσο πυκνή ακολουθία. Η υπερθέρμανση δεν σημαίνει μόνο «όλα λίγο πιο ζεστά». Μπορεί να αλλάζει και το μοτίβο της ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας—δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο κατανέμεται η θερμότητα ανά εποχή και περιοχή.
Η Μασόν-Ντελμότ σημειώνει ότι από το 2019 παρατηρείται στην Ευρώπη μια επανεμφάνιση μοτίβων κυκλοφορίας που ευνοούν τους καύσωνες, χωρίς ακόμη να είναι σαφές αν αυτή η σπάνια μετεωρολογική κατάσταση ενισχύεται από την υπερθέρμανση. Το γεγονός ότι οι ίδιες συνθήκες επανέρχονται από χρονιά σε χρονιά—και μάλιστα επαναλαμβάνονται μέσα στο ίδιο καλοκαίρι—οδήγησε πολλούς ειδικούς να επανεξετάσουν τις παραδοχές των κλιματικών μοντέλων.
Το 2023, ομάδα ερευνητών υπό τον κλιματολόγο Ρομπέρ Βοτάρ ανέφερε ότι τα τελευταία 70 χρόνια η ακραία ζέστη αυξάνεται με δυσανάλογα γρήγορο ρυθμό στη Δυτική Ευρώπη σε σύγκριση με τις προσομοιώσεις. Αφού εξέτασαν περίπου 100 ψηφιακές προσομοιώσεις από περίπου 30 διαφορετικά μοντέλα, κατέληξαν ότι «κανένα» δεν παρουσιάζει αύξηση λόγω ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας τόσο μεγάλη όσο αυτή που παρατηρείται στην πραγματικότητα. Μήπως τα μοντέλα «χάνουν» μηχανισμούς μικρής κλίμακας που επηρεάζουν έντονα την κυκλοφορία; Ο κλιματολόγος Ρομπέν Νουιέλ από το ETH παραδέχεται ότι σήμερα είναι αδύνατο να επιβεβαιωθεί ή να διαψευστεί μια νέα φάση που ευνοεί την επανεμφάνιση καυσώνων στην Ευρώπη.
Οι αντικυκλώνες εμποδισμού, ο αεροχείμαρρος και οι «θερμικοί θόλοι»
Στο επίκεντρο της έρευνας βρίσκονται οι λεγόμενοι «αντικυκλώνες εμποδισμού»: συστήματα υψηλών πιέσεων που μένουν σχεδόν στάσιμα πάνω από μια περιοχή και μπλοκάρουν την είσοδο δροσερότερων δυτικών ανέμων. Όταν ένα τέτοιο σύστημα «κλειδώσει», η ζέστη συσσωρεύεται ημέρα με την ημέρα—και οι καύσωνες αποκτούν διάρκεια, ένταση και επιμονή.
Μελέτη του 2025 από τους Μάικλ Μαν και Σουέκε Λι ανέδειξε σύνδεση μεταξύ σχηματισμού «θερμικών θόλων» και αποσταθεροποίησης του αεροχειμάρρου στο βόρειο ημισφαίριο. Ο αεροχείμαρρος είναι ένα ισχυρό «ποτάμι» αέρα που κινείται από δυτικά προς ανατολικά περίπου 10 χιλιόμετρα πάνω από τη Γη, λειτουργώντας ως όριο ανάμεσα σε ψυχρότερες μάζες αέρα στον βορρά και θερμότερο αέρα στις εύκρατες περιοχές. Η ταχύτερη θέρμανση της Αρκτικής μπορεί να «χαλαρώνει» τον αεροχείμαρρο, δημιουργώντας μεγάλους κυματισμούς που, υπό προϋποθέσεις, μένουν στάσιμοι πάνω από Ευρώπη ή Βόρεια Αμερική και ευνοούν αντικυκλώνες εμποδισμού. Ο Μαν σημειώνει ότι πολλά—όχι όλα—από τα πιο ακραία και επίμονα καλοκαιρινά φαινόμενα των τελευταίων ετών έχουν αυτή τη μορφή, ενώ παραδέχεται πως τα σημερινά μοντέλα δεν τα αναπαριστούν με μεγάλη ακρίβεια.
Παράλληλα, άλλες ομάδες συνδέουν τα «κύματα» του αεροχειμάρρου με την παρουσία μιας «ψυχρής κηλίδας» στον Ατλαντικό, στη Θάλασσα του Λαμπραντόρ—μια από τις λίγες περιοχές που έχουν ψυχθεί παρά τη συνολική θέρμανση. Η θεωρία αυτή παραμένει αμφιλεγόμενη, ωστόσο ο Ράμστορφ υπενθυμίζει ότι υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ισχυρή συσχέτιση ανάμεσα στην «ψυχρή κηλίδα» και τη θερινή ζέστη στην Ευρώπη. Με βάση αυτή τη σύνδεση, εκτιμά ότι η Ευρώπη θα συνεχίσει να βλέπει περισσότερα κύματα καύσωνα από άλλες περιοχές μεσαίου γεωγραφικού πλάτους.
Δύση και Ανατολή σε αντίθεση: τι έδειξε το καλοκαίρι του 2026
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του καλοκαιριού του 2026 ήταν η αντίθεση: καύσωνες στη Δυτική Ευρώπη, αλλά χαμηλότερες θερμοκρασίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι μεγαλύτερες αρνητικές αποκλίσεις καταγράφηκαν σε χώρες όπως η Κύπρος, η Συρία, ο Λίβανος, η Παλαιστίνη, η Γεωργία και η Τουρκία, που σύμφωνα με κατάταξη του Ραντάνεν βρέθηκαν ανάμεσα στις 10 με τις πιο «ασυνήθιστα χαμηλές» θερμοκρασίες παγκοσμίως για το διάστημα Μαΐου-Ιουλίου.
Αυτή η χωρική ανομοιομορφία υπενθυμίζει ότι το κλίμα δεν αλλάζει παντού με τον ίδιο τρόπο και ότι η ατμοσφαιρική κυκλοφορία μπορεί να δημιουργεί «θερμές» και «ψυχρές» ανωμαλίες ταυτόχρονα.
