Συνέντευξη στο ένθετο Secret των «Παραπολιτικών» και τη Σάσα Σταμάτη παραχώρησε ο Kira May Cry, κατά κόσμον Μανώλης Αγγελόπουλος, μιλώντας ανοιχτά για μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ζωής του, αλλά και για τον τρόπο που κατάφερε να ξαναβρεί το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Με ειλικρίνεια και χωρίς υπερβολές, ο Kira May Cry περιέγραψε πώς η κατάθλιψη και τα δύσκολα περιστατικά που βίωσε έγιναν, τελικά, η αφορμή για βαθύτερη αυτογνωσία και για τη γέννηση του καλλιτεχνικού του εαυτού.
Όπως εξηγεί, «συνέβησαν αρκετά δύσκολα περιστατικά, που με ανάγκασαν να γνωρίσω καλύτερα τον Μανώλη, ώστε να μπορέσει να γεννηθεί ο Kira May Cry». Η φράση αυτή, απλή αλλά γεμάτη νόημα, δείχνει πως για εκείνον η καλλιτεχνική ταυτότητα δεν ήταν μια “μάσκα” για να κρυφτεί, αλλά μια νέα μορφή έκφρασης που χτίστηκε πάνω σε προσωπική δουλειά, επεξεργασία και μεταμόρφωση.
Kira May Cry και κατάθλιψη: η διαδρομή προς την επανεκκίνηση
Ο Kira May Cry δεν ωραιοποιεί τίποτα. Δεν παρουσιάζει την ψυχική δυσκολία σαν ένα εμπόδιο που «ξεπερνιέται» με ένα μαγικό κουμπί. Αντίθετα, μιλά για μια διαδικασία σταδιακή και απαιτητική, στην οποία καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι άνθρωποί του, η ψυχοθεραπεία και η προσωπική προσπάθεια.
«Με τη βοήθεια των ανθρώπων μου, της ψυχοθεραπείας και πολλής δουλειάς με τον εαυτό μου, κατάφερα να σταθώ ξανά στα πόδια μου», τονίζει. Και συνεχίζει με μια παραδοχή που δεν ακούγεται συχνά τόσο καθαρά: «Σήμερα μπορώ να πω ότι είμαι πραγματικά χαρούμενος. Η ζωή είναι δύσκολη, αλλά είμαι μαχητής. Μαθαίνω, προσαρμόζομαι και εξελίσσομαι. Δεν αφήνω τίποτα να με λυγίσει».
Στον λόγο του υπάρχει αποφασιστικότητα, αλλά και επίγνωση. Δεν μιλά σαν κάποιος που “τελείωσε” με όλα, αλλά σαν κάποιος που έμαθε να στέκεται απέναντι στις δυσκολίες με άλλη στάση: πιο ώριμη, πιο συνειδητή, πιο αληθινή.
«Δεν θεωρώ ότι τα έχω καταφέρει ακόμη»
Όταν ερωτάται πώς τα κατάφερε, ο Kira May Cry επιλέγει να απαντήσει με τρόπο που σπάει το αφήγημα της εύκολης επιτυχίας. «Δεν θεωρώ ότι τα έχω καταφέρει ακόμη», λέει, δείχνοντας ότι δεν επαναπαύεται ούτε εγκλωβίζεται σε εικόνες που μπορεί να έχουν οι άλλοι γι’ αυτόν.
Παραδέχεται ότι για κάποιους η ζωή του ίσως μοιάζει ήδη με όνειρο. Για τον ίδιο, όμως, είναι «μόνο η αρχή». Έχει «πολύ δρόμο» μπροστά του και τον αντιμετωπίζει με μια σχεδόν εμμονική πίστη στη συνεχή εξέλιξη: «Με σκληρή δουλειά και πίστη θα φτάσω εκεί όπου ονειρεύομαι. Δεν έχω ταβάνι. Κάθε στόχος που πετυχαίνω γίνεται η αφετηρία για τον επόμενο».
Η φράση «δεν έχω ταβάνι» συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του: να μην περιορίζεται από στερεότυπα, από φόβους ή από προσωρινές νίκες. Για τον Kira May Cry, η δημιουργία και η πρόοδος δεν είναι στάσεις, είναι πορεία.
Θα δοκίμαζε ποτέ λαϊκό τραγούδι;
Στο ερώτημα αν θα τραγουδούσε ποτέ λαϊκά, ο Kira May Cry δεν κλείνει πόρτες. «Ποτέ μη λες “ποτέ”», απαντά, ξεκαθαρίζοντας πως αυτή τη στιγμή δεν είναι στα άμεσα σχέδιά του, αλλά δεν αποκλείει τίποτα. Η απάντησή του αποπνέει μια δημιουργική ευελιξία: δεν θέλει να αυτοπροσδιοριστεί με απόλυτους όρους, ούτε να φυλακιστεί σε μια συγκεκριμένη ταμπέλα.
Το στούντιο ως σταθερά και η μουσική ως καταφύγιο
Όταν σκέφτεται το μέλλον, ο Kira May Cry δεν περιγράφει εξωπραγματικά σενάρια. Η εικόνα του είναι σταθερή και γειωμένη: «Εκεί όπου είμαι και τώρα, μέσα στο στούντιο». Αυτός είναι ο χώρος όπου νιώθει ότι ανήκει, ο χώρος που μετατρέπει το βίωμα σε δημιουργία.
Το βασικό του “θέλω” δεν είναι η προβολή, αλλά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: «Το μόνο που εύχομαι είναι να έχουμε υγεία εγώ και οι άνθρωποί μου, ώστε να συνεχίσω να δημιουργώ και να εκφράζομαι». Και συμπληρώνει με μια πρόθεση που εξηγεί γιατί η μουσική του βρίσκει ανταπόκριση: «Θέλω ο κόσμος που ακούει τη μουσική μου να μπορεί να βρίσκει δύναμη μέσα από αυτήν και, αν μπορώ, να γίνομαι η φωνή του».
Σε μια εποχή όπου οι δημόσιες εικόνες συχνά μοιάζουν φιλτραρισμένες και άψογες, η στάση του Kira May Cry ξεχωρίζει ακριβώς επειδή δεν προσποιείται. Μιλά για την κατάθλιψη χωρίς να την κάνει σύνθημα, για την ψυχοθεραπεία χωρίς να την παρουσιάζει ως “μόδα”, και για την προσπάθεια χωρίς να την εξιδανικεύει. Το μήνυμά του είναι καθαρό: η ζωή μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά υπάρχει τρόπος να ξανασηκωθείς—με στήριξη, με δουλειά, με χρόνο και με αλήθεια.
Ο Kira May Cry δείχνει ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στο να μη λυγίζεις ποτέ, αλλά στο να πέφτεις, να κοιτάς μέσα σου και να επιστρέφεις λίγο πιο έτοιμος για το επόμενο βήμα. Και καθώς συνεχίζει να δημιουργεί «μέσα στο στούντιο», το ζητούμενο παραμένει το ίδιο: η μουσική να γίνεται γέφυρα, η εμπειρία να μετατρέπεται σε φωνή, και ο Kira May Cry να συνεχίζει να προχωρά — χωρίς ταβάνι.
