Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος παραχώρησε δηλώσεις στην κάμερα της εκπομπής Breakfast@Star και στη δημοσιογράφο Λιάνα Ζημάλη, όπως προβλήθηκαν το πρωινό της Πέμπτης στο πρόγραμμα του STAR. Στο πλαίσιο της συζήτησης, ο γνωστός παρουσιαστής σχολίασε, μεταξύ άλλων, την Ιωάννα Τούνη, εκφράζοντας την άποψή του για την εικόνα που προβάλλεται στα μέσα και για το τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το κοινό—ιδιαίτερα για τους νεότερους.
Με αφορμή ερώτηση για την παρουσία της στην επικαιρότητα και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται στον χώρο της δημόσιας έκθεσης, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος θέλησε να ξεκαθαρίσει εξαρχής τη θέση του, κρατώντας αποστάσεις από την προσωπική διάσταση του ζητήματος. Όπως είπε χαρακτηριστικά, δεν τον απασχολεί η ίδια ως πρόσωπο, αλλά το μήνυμα που, κατά τη δική του εκτίμηση, περνά μέσα από το μοντέλο επιτυχίας που εκπροσωπεί.
Κωνσταντίνος Μπογδάνος: «Η Ιωάννα Τούνη είναι ένα κακό πρότυπο για τα παιδιά μας»
Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ιωάννα Τούνη «είναι ένα κακό πρότυπο για τα παιδιά μας». Η φράση αυτή, που έδωσε και τον τόνο στις δηλώσεις του, δεν ειπώθηκε ως προσωπική επίθεση, αλλά ως αξιολογική κρίση για την κατεύθυνση που ενδέχεται να παίρνει η έννοια της επιτυχίας στη σύγχρονη δημόσια σφαίρα. Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος υποστήριξε ότι ο δρόμος προς την αναγνωρισιμότητα και την οικονομική άνεση, όπως τον αντιλαμβάνεται στην περίπτωση της Ιωάννας Τούνη, δεν μπορεί εύκολα να λειτουργήσει ως παράδειγμα προς μίμηση—κυρίως επειδή δεν είναι ρεαλιστικά αναπαραγώγιμος από τους πολλούς.
Με πιο απλά λόγια, αυτό που επιχειρεί να αναδείξει είναι το εξής: όταν μια πορεία παρουσιάζεται ως «συνταγή» επιτυχίας, υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπεί σε στόχο για νεαρά άτομα που δεν έχουν ακόμη τα κριτήρια να φιλτράρουν τι είναι εφικτό, τι είναι βιώσιμο και τι έχει πραγματικό κόστος. Ο ίδιος τόνισε πως «ο δρόμος προς την επιτυχία, τον οποίο έχει επιλέξει, δεν μπορεί να γίνει παράδειγμα διότι ελάχιστοι απ’ όσοι προσπαθήσουν να τον κοπιάρουν θα πετύχουν».
Η ένσταση για το «μοντέλο επιτυχίας» και οι πιθανές συνέπειες
Επιμένοντας στο ίδιο σκεπτικό, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος προσέθεσε μια πιο αιχμηρή διατύπωση: «Οι περισσότεροι άνθρωποι που θα προσπαθήσουν να γίνουν… Τούνη, στη θέση της Τούνη, θα δυστυχήσουν». Με αυτή τη φράση επιχειρεί να περιγράψει έναν κίνδυνο που συζητείται όλο και συχνότερα: την πίεση που δημιουργούν τα πρότυπα των social media, όταν προβάλλουν μια εικόνα ζωής ως εύκολη, λαμπερή και άμεσα προσβάσιμη.
Στο υπόβαθρο των δηλώσεών του βρίσκεται η ιδέα ότι πολλά νέα παιδιά μπορεί να μπερδέψουν την προβολή με την ουσία, τη δημοφιλία με τη σταθερότητα, ή την «επιτυχία» με κάτι που μετριέται μόνο σε αριθμούς και εικόνες. Σε αυτή την ανάγνωση, το πρόβλημα δεν είναι ένα μεμονωμένο πρόσωπο, αλλά το πώς ένα πρόσωπο μπορεί να λειτουργήσει ως σύμβολο ενός ευρύτερου φαινομένου.
Τι είπε για την τηλεοπτική σεζόν και το OPEN
Πέρα από το σχόλιο για την Ιωάννα Τούνη, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος μίλησε και για το τηλεοπτικό τοπίο, το οποίο χαρακτήρισε «μυστήριο και δύσκολο», επισημαίνοντας ότι φέτος υπάρχουν ανακατατάξεις. Δήλωσε ότι είναι καλά στο OPEN και ότι έχει την αίσθηση—με την επιφύλαξη πως μπορεί να κάνει και λάθος—ότι και το ίδιο το κανάλι βρίσκεται σε καλή φάση.
«Είμαι καλά στο OPEN και αφουγκράζομαι, μπορεί να κάνω και λάθος, ότι και το OPEN είναι καλά. Η χρονιά είναι μυστήρια και δύσκολη και υπάρχουν ανακατατάξεις στο τηλεοπτικό τοπίο. Δεν μου κάνει εντύπωση αν δεν έχουν ακόμα αποκρυσταλλωθεί τα προγράμματα», ανέφερε. Η τοποθέτηση αυτή έρχεται να αποτυπώσει τη γενικότερη ρευστότητα της περιόδου, με συζητήσεις, αλλαγές και αναπροσαρμογές που συχνά κρατούν ανοιχτά τα ενδεχόμενα μέχρι την τελευταία στιγμή.
Το συμπέρασμα από τις δηλώσεις του Κωνσταντίνου Μπογδάνου
Οι δηλώσεις του Κωνσταντίνου Μπογδάνου κινήθηκαν σε δύο επίπεδα: αφενός, μια κριτική για το τι είδους πρότυπα αναδεικνύονται σήμερα και πώς αυτά επηρεάζουν τους νέους, αφετέρου, μια πιο πρακτική αποτίμηση της τηλεοπτικής πραγματικότητας και των αλλαγών που βρίσκονται σε εξέλιξη. Είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με την άποψή του, το σχόλιο «Η Ιωάννα Τούνη είναι ένα κακό πρότυπο για τα παιδιά μας» επαναφέρει στο προσκήνιο μια συζήτηση που αγγίζει πολλούς: ποιοι θεωρούνται «παραδείγματα» στη δημόσια σφαίρα, ποια μηνύματα περνούν μέσα από τη δημοσιότητα και ποια ευθύνη—άμεση ή έμμεση—φέρουν όσοι επηρεάζουν ευρύτερα ακροατήρια.
