Κώστας Κόκλας για Καίτη Κωνσταντίνου: «Ήταν άτυχη, δεν τα κατάφερε» – «Όσο περνάει ο καιρός, είναι χειρότερα»

Καλεσμένος στο πλατό του Buongiorno ήταν σήμερα ο Κώστας Κόκλας. Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για όλα και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην απώλεια της Καίτης Κωνσταντίνου.

«Πιεστήκαμε αυτόν τον καιρό με την παράσταση, έπρεπε να ανέβει πολύ γρήγορα. Με την Βίκυ Σταυροπούλου περάσαμε ωραία στους «Μπαμπάδες με ρούμι», και τώρα είμαστε μαζί. Είναι ένας πάρα πολύ ωραίος θίασος και είμαστε περήφανοι για την παράσταση αυτή. Αν και έχει ξαναπαιχτεί η παράσταση, είναι σαν να παίζεται πρώτη φορά. Είμαστε όλοι το περιβάλλον του Ζαμπέτα. Μιλάει πολύ ο Ζαμπέτας στην παράστασή γιατί είχε μία συνήθεια, όταν ήθελε να πει κάτι, πατούσε το κουμπί στο κασετόφωνο και έλεγε ό,τι ήθελε για την οικογένειά του, και τους συνεργάτες του», είπε αρχικά ο Κώστας Κόκλας.

Ο Κώστας Κόκλας πρόσθεσε στη συνέχεια: «Όλο αυτό υλικό των 60 ωρών το πήρε ο Πέτρος Ζούλιας και έφτιαξε αυτή την συγκλονιστική παράσταση. Στο 30% της παράσταση μιλάει ο Ζαμπέτας. Υποδύομαι τον πατέρα του Ζαμπέτα. Είναι πολύ συγκινητική παράσταση, ταυτίζεται ο κόσμος και μας θυμίζει την οικογένειά μας.

Οι τελευταίες σκηνές που μιλάει η Βίκυ με τον Ζαμπέτα πριν «φύγει», οι σκηνές με την γυναίκα του και τον πατέρα του, είναι πολύ συγκινητικές. Ο Ζαμπέτας δεν ήξερε νότες, δεν ήξερε να γράφει μουσική. Είχε φοβερό ταλέντο στο να φτιάχνει αυτό που ήθελε. Έχω δεθεί με τα τραγούδια αυτά γιατί αυτά έπαιζαν στα διαλείμματα των θερινών σινεμά».

Για την απόφασή του να ασχοληθεί με την υποκριτική, ο Κώστας Κόκλας απάντησε: «Κλείνω 35 χρόνια θέατρο και τηλεόραση σχεδόν παράλληλα. Μου έχει φερθεί πάρα πολύ καλά η δουλειά και προσπαθώ να της φέρομαι και εγώ καλά. Θαυμάζω το ταλέντο και τους συνεργάτες μου όταν είναι ταλαντούχοι. Ούτως η άλλως τους σέβομαι. Σε αυτή την δουλειά ο καθένας έχει το ταμείο του. Είναι λάθος να ανταγωνίζεσαι. Η έγνοια μου είναι να είναι όλοι καλά πάνω στην σκηνή και να λάμπουν. Αν λάμπουν όλο τότε, θα πάει καλά και η δουλειά και θα είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας. Έχω πάντα έναν πυροσβεστικό ρόλο αν υπάρξει κάποια ένταση».

Ο Κώστας Κόκλας συμπλήρωσε επίσης: «Όταν αποφάσισα να κάνω αυτή την δουλειά σκέφτηκα αν μπορώ να κάνω κάτι άλλο και πού νιώθω ότι είμαι καλά με τον εαυτό μου και χρήσιμος. Δεν μπορούσα να καταλήξω κάπου αλλού. Οι γονείς μου ήταν ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι και τους άρεσαν οι τέχνες. Ο καθένας επιλέγει αυτό που είναι ταγμένος να κάνει. Μερικοί δεν τα κατάφεραν λόγω άλλων υποχρεώσεων αλλά και αυτοί βρίσκουν τον τρόπο. Νομίζω ότι κάνεις αυτό που είσαι επιλεγμένος από την ζωή να κάνεις. Στον γιο μου λέω να είναι ανοιχτός σε όλα στην ζωή του, να μην αποκλείει πράγματα και καθημερινά να βελτιώνει τον εαυτό του. Δεν έχω δείγματα τέτοια από τον γιο μου, ότι θα ακολουθήσει το επάγγελμά μου».

Για τις φιλίες του και τον τρόπο ζωής του, ο Κώστας Κόκλας απάντησε: «Ο Μάνος Ιωάννου μου στέκεται πολύ σαν φίλος. Φίλους έχω από την σχολή και από παλιά που δεθήκαμε και μείναμε. Είμαι πλήρης. Είμαι δίπλα στους φίλους μου πάντα. δεν μπορώ να πω ότι έχω αλλάξει, που έχουν περάσει τα χρόνια. Είμαι πιο συγκαταβατικός και ακούω πιο πολύ από ό,τι έκανα πιο παλιά. Δεν χρειάστηκε ποτέ να «ψωνιστώ», πάντα είχα χαμηλά το κεφάλι και ευχαριστούσα την ζωή γι΄αυτά που μου δίνει και ευχαριστώ και τους φίλους μου που είναι τόσο ανεκτικοί. Ποτέ δεν είχα ακριβά αυτοκίνητα ή σπίτια ή να δείχνω πλούτο και επιτυχία. Ξεφεύγω λίγο με το να σκέφτομαι πως θα ξεγλιστρήσω ή να πάω κάπου με την βάρκα μου. Δεν το καταφέρνω πάντα. Αρχές Ιουλίου ξεκινάω γυρίσματα για ένα σίριαλ».

Κλείνοντας, ο Κώστας Κόκλας μίλησε και για την απώλεια της Καίτης Κωνσταντίνου: «Η Καίτη ήταν ένα κομμάτι της ζωή μας, την αγαπούσαμε πολύ, ήταν αξιαγάπητο πλάσμα και θα ζει πάντα στις καρδιές μας. Όσο περνάει ο καιρός είναι χειρότερα, έτσι είναι οι απώλειες. Ήταν άτυχη, δεν τα κατάφερε, αλλά είχε καταφέρει άλλα.

Σε σχέση με την απώλεια, αναλογίζομαι διαφορά που έχουν σχέση με την ζωή, τις σχέσεις μαίες και πώς πρέπει να φερόμαστε στους γύρω μας. Είναι σύντομη η συνάντησή μας στην ζωή. Το ότι μεγαλώνουμε είναι αποτέλεσμα μικρών απωλειών. Χάνουμε κάτι, πρόσωπα, περιόδους της ζωής μας. Μένουν πίσω μικροί θάνατοι, μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε».