Σε μια από τις πιο συγκινητικές εξομολογήσεις της, η Λένα Παπαληγούρα μοιράστηκε με τον Ρένο Χαραλαμπίδη και την εκπομπή του στο One Channel τα συναισθήματά της για την απώλεια του πατέρα της. Τέσσερις μήνες μετά τον θάνατό του, εξήγησε την εσωτερική της κατάσταση και την αίσθηση του κενού που βιώνει. «Δεν νομίζω ότι την έχω πραγματικά συνειδητοποιήσει», δήλωσε, προσθέτοντας ότι συχνά σκέφτεται να του μιλήσει για τις νέες εμπειρίες των παιδιών της, κάτι που της προκαλεί μεγάλη θλίψη. Η Λένα συνεχίζει να νιώθει ότι το πιο έντονο είναι η απουσία του συνολικά: «Είναι λίγο σαν μια αίσθηση ορφάνιας. Είναι πολύ περίεργο το αίσθημα και πολύ νωπό για μένα».
Η συνειδητή επιλογή της παρουσίας
Η Λένα Παπαληγούρα αποκάλυψε ότι έκανε μια συνειδητή επιλογή να είναι δίπλα στον πατέρα της κατά τη διάρκεια της πιο δύσκολης περιόδου της υγείας του. «Ήμουν τυχερή γιατί είχα τον χρόνο να είμαι μαζί του αρκετά στο τέλος. Ήταν ένα μεγάλο ταξίδι, με πολλές διεργασίες μέσα μου καθ’ όλη τη διάρκεια», ανέφερε. Εξετάζοντας την απόφαση να εγκαταλείψει τα επαγγελματικά της σχέδια, όπως μια ταινία που ήθελε να γυρίσει, εξήγησε: «Θεώρησα πολύ πιο τρομακτικό να μην είμαι εκεί για αυτόν. Ήθελα να του προσφέρω ό,τι μπορούσα και να το μοιραστούμε».
Ο ρόλος της τέχνης στην επούλωση
Αλλά και μετά τον θάνατό του, η Λένα δεν δίστασε να επιστρέψει στη δουλειά. Αναφερόμενη στην ημέρα της απώλειας, περιέγραψε πως βρέθηκε στη σκηνή την ίδια μέρα. «Ο θίασος ήταν πάρα πολύ παρών και πολύ υποστηρικτικός. Νομίζω ότι μπαίνεις σε ένα mode επιβίωσης. Σωματικά ζοριζόμουν πάρα πολύ και αισθανόμουν μια φοβερή κόπωση», είπε. Αυτή η προσέγγιση, σε συνδυασμό με την υποστήριξη των συναδέλφων της, την βοήθησε να διαχειριστεί την πένθιμη κατάσταση.
Η μνήμη του παππού για τα παιδιά της
Στο τέλος της συνέντευξης, η γνωστή ηθοποιός προσέφερε και μια ελπιδοφόρα ματιά σχετικά με το μέλλον. Αναφέροντας τα παιδιά της, τόνισε ότι έχει πολλές αναμνήσεις του παππού να μοιραστεί μαζί τους. «Στα παιδιά μου θα πω πολλά. Έχω κρατήσει φωτογραφίες του και θα τον θυμούνται. Είναι τυχεροί που τον γνώρισαν και που είχαν πολλές στιγμές μαζί του», κατέληξε.
Η Λένα Παπαληγούρα μάς υπενθυμίζει ότι μέσα από την απώλεια υπάρχει πάντα χώρος για αφοσίωση και αγάπη. Όπως φαίνεται, η μνήμη του πατέρα της και οι στιγμές που μοιράστηκαν θα συνεχίσουν να ζουν μέσα από τα λόγια και τις αναμνήσεις των παιδιών της. Η διαδικασία του πένθους είναι προσωπική και μοναδική για κάθε άτομο, ωστόσο η επιθυμία να κρατάμε ζωντανή τη μνήμη των αγαπημένων μας ανθρώπων παραμένει ένα κοινό στοιχείο της ανθρώπινης εμπειρίας.
