Στον καναπέ του Στούντιο 4, ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης μοιράστηκε τις αναμνήσεις του από τα πρώτα του βήματα στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Η συζήτηση εστιάζει στις προκλήσεις που αντιμετώπισε στον καλλιτεχνικό χώρο και τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε ο Νίκος Κούρκουλος στη ζωή του. «Πάντα ήμουν φευγάτος», αναφέρει, αναδεικνύοντας τη μόνιμη επιθυμία του να εξερευνήσει νέες κατευθύνσεις, παρά την έλλειψη αυτοπεποίθησης.
Ο Ρόλος του Νίκου Κούρκουλου
Στο επίκεντρο της αφήγησής του, ο Καλφαγιάννης δίνει ιδιαίτερη έμφαση στον Νίκο Κούρκουλο, τον οποίο περιγράφει ως μια καθοριστική φιγούρα, μια «φωνή αναγνώρισης» που τον κράτησε στο Εθνικό Θέατρο. «Με μία του λέξη, λίγο πριν τον χάσουμε, είπε: “όχι, εγώ πιστεύω σε εσένα, ακόμα και αν δεν σε ξέρω”». Αυτή η στήριξη ήρθε σε μία εποχή που ο κόσμος του θεάτρου διένυε μια περίοδο αλλαγών και προκλήσεων.
Ο Καλφαγιάννης αφηγείται πώς, παρόλο που επιθυμούσε να απομακρυνθεί από την τέχνη, ο Κούρκουλος τον ενέπνευσε να παραμείνει. «Ήμουν ένα μικρό παιδί στο Εθνικό Θέατρο, πρώτα πέρασα δυσκολίες και ήρθα σε επαφή με άλλες νοοτροπίες και συμπεριφορές». Αυτή η αλληλεπίδραση με άλλα παιδιά και ανθρώπους του χώρου τον βοήθησε να ωριμάσει και να αναγνωρίσει τις δικές του αξίες και πεποιθήσεις.
Δυσκολίες στον Καλλιτεχνικό Χώρο
Ο καλλιτέχνης δεν διστάζει να αναφερθεί στις δυσκολίες που χαρακτηρίζουν το θεατρικό επάγγελμα. «Όλοι μας έχουμε βιώσει προκλήσεις», σημειώνει. Ιδιαίτερα τα τελευταία 20 χρόνια, ο χώρος του θεάτρου έχει υποστεί σημαντικές μεταλλάξεις, καθώς οι ρόλοι εξουσίας συχνά αλλάζουν μεταξύ καλλιτεχνών και διοικούντων.
Αυτό το διαρκές παιχνίδι εξουσίας, σε συνδυασμό με τη φύση του θεατρικού έργου, καθιστά το επάγγελμα δύσκολο. «Υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι ηθοποιοί που δεν ολοκλήρωσαν τη σχολή. Οι λόγοι ποικίλλουν και περιλαμβάνουν την απροθυμία να αντιμετωπίσουν τις αδυσώπητες απαιτήσεις του χώρου». Είναι αυτονόητο ότι η σχέση των καλλιτεχνών με τους συναδέλφους τους είναι εξαιρετικά κρίσιμη για την επιτυχία κάθε παράστασης.
Προσωπικές Αντιφάσεις και Αγάπη για το Θέατρο
Ο Καλφαγιάννης μοιράζεται και τις προσωπικές του αντιφάσεις. «Ίσως ήμουν πιο ευαίσθητος ή καλύτερα καλομαθημένος, διακατεχόμενος από φόβους και αναστολές», λέει. Αν και αναγνωρίζει την ομορφιά της τέχνης, νιώθει ότι πολλές φορές οι καλλιτέχνες πέφτουν σε παγίδες εγωισμού στην υπεράσπιση των αξιών τους.
Αυτό το εγωιστικό στοιχείο, κατά τον ίδιο, μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφικές καταστάσεις, τόσο για τους καλλιτέχνες όσο και για τα έργα που αγαπούν. «Η αγάπη που τρέφουμε για την τέχνη μας είναι μεγάλη, αλλά μπορεί και να μας κάνει να παραβλέπουμε κάποιες αλήθειες».
