Το ζήτημα του Αλί αλ Τάχερ, στην περιοχή της Ναμπατίγια στον νότιο Λίβανο, φαίνεται να εισέρχεται σε νέα φάση κλιμάκωσης, καθώς πληθαίνουν οι πληροφορίες για μια ισραηλινή επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε στην ευρύτερη περιοχή του λόφου. Στο επίκεντρο βρίσκεται η εκτίμηση ότι πρόκειται για μια προσπάθεια που εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ισραηλινής επιχείρησης εξόντωσης της Χεζμπολάχ, με στόχο να χτυπηθούν υποδομές και πρόσωπα που θεωρούνται κρίσιμα για την επιχειρησιακή της ικανότητα.
Σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές, η επιχείρηση φέρεται να περιλάμβανε πρόσβαση σε εισόδους σηράγγων μέσω οπίσθιας διαδρομής, καθώς και χρήση αερίων σε ορισμένες από αυτές. Η λογική μιας τέτοιας τακτικής είναι προφανής: να επηρεαστούν άτομα που βρίσκονται κάτω από το έδαφος, να διαταραχθεί η λειτουργία του δικτύου και να επιτευχθεί ένα αποτέλεσμα χωρίς την άμεση ανάγκη εκτεταμένης χερσαίας εμπλοκής. Ωστόσο, οι ίδιες πηγές σημειώνουν ότι, παρότι η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε, δεν κατέληξε στον στόχο που επιδίωκε το Ισραήλ.
Τι δείχνει η υπόθεση Αλί αλ Τάχερ
Οι πληροφορίες για τον Αλί αλ Τάχερ αναδεικνύουν ένα βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει όποιος επιχειρεί να «τελειώσει» ένα υπόγειο σύστημα: το μέγεθος, η πολυπλοκότητα και οι πολλαπλές διαδρομές του. Όπως επισημαίνουν οι πηγές, η εγκατάσταση δεν μοιάζει με μια συμβατική σήραγγα που μπορεί να αποκλειστεί, να πλημμυρίσει ή να καταστραφεί με σχετικά γραμμικό τρόπο.
Πρόκειται, όπως περιγράφεται, για ένα δίκτυο με πιθανές διακλαδώσεις, διαφορετικά επίπεδα, σημεία απομόνωσης και εναλλακτικές εξόδους, στοιχεία που μειώνουν την αποτελεσματικότητα μιας επιχείρησης που στοχεύει μόνο ένα τμήμα του.
Με άλλα λόγια, η επίδραση σε μια είσοδο ή σε έναν διάδρομο δεν συνεπάγεται την πλήρη εξουδετέρωση ολόκληρης της υποδομής. Αυτό είναι κρίσιμο στο αφήγημα περί ισραηλινής επιχείρησης εξόντωσης της Χεζμπολάχ: ακόμα κι αν υπάρξει τοπική επιτυχία, η συνολική επιχειρησιακή αποδυνάμωση μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο δύσκολη, εφόσον το σύστημα παραμένει λειτουργικό σε άλλα σημεία ή εφόσον οι χρήστες του μπορούν να μετακινηθούν, να κλειδώσουν τμήματα ή να απομονώσουν περιοχές.
Η χρήση αερίων και τα όρια της «έμμεσης» προσέγγισης
Η αναφορά σε χρήση αερίων σε ορισμένες εισόδους δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο μια τέτοια μέθοδος μπορεί να έχει αποφασιστικό αποτέλεσμα σε ένα δίκτυο αυτού του τύπου. Οι πηγές υπογραμμίζουν ότι το βάθος και η πολυπλοκότητα της κατασκευής προσφέρουν πλεονέκτημα σε όσους γνωρίζουν καλύτερα το έδαφος. Σε ένα πολύπλοκο υπόγειο περιβάλλον, οι θάλαμοι, οι κλειστές πόρτες, τα διαφορετικά επίπεδα και οι απομονωμένες ενότητες μπορούν να εμποδίσουν τη διάχυση οποιουδήποτε μέσου σε όλο το δίκτυο.
Στο σημείο αυτό γίνεται και μια σύγκριση με την εμπειρία του ισραηλινού στρατού στη Γάζα. Εκεί, όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, η χρήση νερού ή άλλων μέσων μέσα στις σήραγγες δεν εγγυήθηκε πρόσβαση ή έλεγχο σε ολόκληρα δίκτυα. Η ύπαρξη πολλαπλών επιπέδων, θυρών και απομονωμένων τμημάτων σήμαινε ότι ένα «χτύπημα» σε μια περιοχή δεν αρκούσε για να παραλύσει πλήρως την υπόγεια υποδομή. Κατά συνέπεια, ακόμη κι αν υπήρξε χρήση αερίων στον Αλί αλ Τάχερ, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι τα αέρια μπορούσαν να φτάσουν σε όλα τα μέρη της εγκατάστασης ή να επηρεάσουν όλους όσοι βρίσκονταν στο εσωτερικό της.
Αναγνώριση, μηχανικές εργασίες και προσπάθεια δημιουργίας νέων εισόδων
Οι πηγές αναφέρουν ότι το Ισραήλ συνεχίζει επιχειρήσεις αναγνώρισης, μηχανικές εργασίες και προσπάθειες ανοίγματος νέων εισόδων, χωρίς να έχει προκύψει μέχρι στιγμής κάποιο καθοριστικό αποτέλεσμα. Η εικόνα που σχηματίζεται είναι μιας παρατεταμένης διαδικασίας «χαρτογράφησης» και πίεσης, με το Ισραήλ να αναζητά τρόπους διείσδυσης ή αποσταθεροποίησης του δικτύου.
Αυτή η επιμονή συνδέεται και με το γεγονός ότι, σε τέτοιου είδους εγκαταστάσεις, η πληροφορία συχνά είναι το πιο σημαντικό όπλο. Χωρίς ακριβή γνώση για τις διαδρομές, τα σημεία πρόσβασης, τις ζώνες ασφαλείας και τα σημεία απομόνωσης, ακόμη και μια τεχνικά ισχυρή επιχείρηση μπορεί να «κολλήσει» σε έναν λαβύρινθο που δεν αποδίδει τα αναμενόμενα.
Γιατί ο Αλί αλ Τάχερ έχει βαρύτητα
Οι εξελίξεις δεν εκτυλίσσονται σε κενό. Οι πηγές συνδέουν τη συγκεκριμένη υπόθεση με ευρύτερους πολιτικούς και στρατιωτικούς υπολογισμούς, υποστηρίζοντας ότι το Ισραήλ επιδιώκει να επιβάλει νέα δεδομένα επί του πεδίου πριν από τις εκλογές. Σε αυτό το πλαίσιο, η «μάχη» του Αλί αλ Τάχερ δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως μάχη για τον έλεγχο μιας θέσης ή ενός σημείου ενδιαφέροντος, αλλά και ως μάχη επιβεβαίωσης ισχύος, με έντονο συμβολικό και αποτρεπτικό χαρακτήρα.
Από αυτή την οπτική, μια ισραηλινή επιχείρηση εξόντωσης της Χεζμπολάχ δεν αφορά μόνο την άμεση επιχειρησιακή διάσταση. Αφορά επίσης το μήνυμα που εκπέμπεται: προς το εσωτερικό ακροατήριο, προς τους αντιπάλους, αλλά και προς το ευρύτερο περιφερειακό περιβάλλον, όπου κάθε κίνηση αξιολογείται ως ένδειξη προθέσεων για το επόμενο βήμα.
Προετοιμασία για μεγαλύτερη επιχείρηση;
Τέλος, οι πηγές εκτιμούν ότι όσα συνέβησαν ενδέχεται να αποτελούν προετοιμασία για μια μεγαλύτερη επιχείρηση, εφόσον τα έμμεσα μέσα δεν αποδώσουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Η λογική είναι ότι, όταν μια υπόγεια εγκατάσταση δεν «σπάει» εύκολα με περιορισμένες παρεμβάσεις, αυξάνεται η πιθανότητα κλιμάκωσης: περισσότερη μηχανική υποστήριξη, μεγαλύτερη εμπλοκή δυνάμεων, διευρυμένη αναγνώριση και προσπάθεια δημιουργίας νέων αξόνων πρόσβασης.
