Η Μαργαρίτα Θεοδωράκη παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στον δημοσιογράφο Νίκο Νικόλιζα και την εφημερίδα Espresso. Στη συζήτηση αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στις αντιδράσεις που προκάλεσε στα social media η πρόσφατη σκηνική εμφάνιση του Γιάννη Πάριου, αλλά και στη διαχρονική αξία των μεγάλων καλλιτεχνών.
Με αφορμή τα σχόλια που διατυπώθηκαν δημόσια για την παρουσία του γνωστού ερμηνευτή στη σκηνή, η κόρη του Μίκη Θεοδωράκη πήρε ξεκάθαρη θέση. Όπως υπογράμμισε, δεν είναι δίκαιο να αξιολογείται ένας καλλιτέχνης συγκρίνοντας τη σημερινή του φωνή με εκείνη που είχε πριν από τέσσερις ή πέντε δεκαετίες.
Γιάννης Πάριος: «Δεν μπορείς να συγκρίνεις έναν τραγουδιστή με τη φωνή που είχε 40 χρόνια πριν»
«Προσφάτως “πυροβόλησαν” τον Γιάννη Πάριο, μετά τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, και του ζήτησαν να σταματήσει να τραγουδάει. Έχει ημερομηνία λήξης ο καλλιτέχνης;» ήταν η ερώτηση που δέχθηκε η Μαργαρίτα Θεοδωράκη.
Η ίδια απάντησε με έντονο τρόπο, υπερασπιζόμενη όχι μόνο τον Γιάννη Πάριο, αλλά και το δικαίωμα κάθε σπουδαίου ερμηνευτή να συνεχίζει να βρίσκεται κοντά στο κοινό του, όσο το επιθυμεί.
«Δεν μπορώ να συζητάω τέτοια πράγματα για έναν τόσο μεγάλο καλλιτέχνη. Πέρυσι, που τον άκουσα, η φωνή του δεν είχε αλλοιωθεί καθόλου. Δεν μπορείς όμως να συγκρίνεις έναν τραγουδιστή με τη φωνή που είχε 40 χρόνια πριν. Είναι ανέντιμο, ανήθικο, νομίζω. Τι σημασία έχει να συγκρίνεις δύο ανόμοια πράγματα που έχουν τόσο μεγάλη διαφορά στα χρόνια;» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Για τη Μαργαρίτα Θεοδωράκη, η αξία ενός καλλιτέχνη δεν αποτυπώνεται αποκλειστικά στην τεχνική αρτιότητα της φωνής του. Η εμπειρία, η προσωπικότητα, η ιστορία και η συναισθηματική σύνδεση με το κοινό αποτελούν στοιχεία που δεν μπορούν να μετρηθούν με αυστηρά κριτήρια ή να συγκριθούν με τις επιδόσεις της νεότητας.
Η διαχρονική αξία ενός μεγάλου καλλιτέχνη
Αναφερόμενη στον Γιάννη Πάριο, η Μαργαρίτα Θεοδωράκη τον χαρακτήρισε «κλασικό» και τόνισε πως το πάθος με το οποίο ερμηνεύει παραμένει αναλλοίωτο.
«Ο Πάριος είναι κλασικός. Πάντα θα ερμηνεύει με το ίδιο πάθος που ερμήνευε και όταν ξεκινούσε την καριέρα του. Αυτό δεν αλλάζει. Ντροπή να μιλάνε έτσι για τέτοιες οντότητες. Τέτοιοι καλλιτέχνες πεθαίνουν ερμηνεύοντας πάνω στη σκηνή. Ακόμα και με τα λάθη τους», δήλωσε.
Τα λόγια της αναδεικνύουν μια διαφορετική προσέγγιση απέναντι στους καλλιτέχνες που έχουν αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στον πολιτισμό και στη μουσική. Σύμφωνα με την ίδια, η σκηνή δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου αξιολογείται η φωνητική απόδοση. Είναι ο τόπος όπου συναντώνται η μνήμη, το συναίσθημα και η επικοινωνία με το κοινό.
«Αυτοί οι καλλιτέχνες εκπέμπουν φως πάνω στη σκηνή και διοχετεύουν στο κοινό μια λάμψη που δεν τη βρίσκεις εύκολα. Είναι το συγκινησιακό που σε γοητεύει να βλέπεις έναν μύθο πάνω στη σκηνή», πρόσθεσε.
Η ίδια εξήγησε πως η παρουσία ενός θρύλου ζωντανά μπορεί να έχει αξία ανεξάρτητα από το αν η ερμηνεία είναι απολύτως ίδια με εκείνη του παρελθόντος. Η συγκίνηση που προκαλεί η εμφάνιση, η ιστορία που κουβαλά ο καλλιτέχνης και η σχέση του με το κοινό αποτελούν από μόνα τους μια μοναδική εμπειρία.
«Θα ήθελα να βλέπω ακόμα τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ στη σκηνή»
Για να εξηγήσει καλύτερα τη θέση της, η Μαργαρίτα Θεοδωράκη αναφέρθηκε και στον Πολ ΜακΚάρτνεϊ, εκφράζοντας τον θαυμασμό της για τους καλλιτέχνες που συνεχίζουν να εμφανίζονται παρά το πέρασμα του χρόνου.
«Εγώ, που είμαι φαν του, θα ήθελα να βλέπω ακόμα τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ να ερμηνεύει έστω και δύο στίχους. Δεν με νοιάζει πώς θα τραγουδήσει, αλλά αυτό που θα εκπέμψει», είπε.
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση συνοψίζει τη βασική της άποψη: η καλλιτεχνική αξία δεν εξαντλείται στην απόλυτη τελειότητα. Μερικές φορές, η ίδια η παρουσία ενός σημαντικού δημιουργού αρκεί για να δημιουργήσει μια ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα και να ξυπνήσει αναμνήσεις σε χιλιάδες ανθρώπους.
Η συγκίνηση του Μίκη Θεοδωράκη πάνω στη σκηνή
Στη συνέντευξη έγινε επίσης αναφορά στον Μίκη Θεοδωράκη και στην τελευταία περίοδο της ζωής του, όταν είχε ανέβει στη σκηνή του Καλλιμάρμαρου με αναπηρικό αμαξίδιο.
Η Μαργαρίτα Θεοδωράκη περιέγραψε τη χαρά και την αγαλλίαση που ένιωθε ο πατέρας της εκείνη τη στιγμή, υπογραμμίζοντας πως η επαφή με το κοινό είχε για εκείνον τεράστια σημασία.
«Είχε τέτοια χαρά και τέτοια αγαλλίαση, που δεν μπορώ να σας περιγράψω. Οι καλλιτέχνες αυτό θέλουν: το χειροκρότημα!» ανέφερε.
Η μαρτυρία της δείχνει πως, για έναν καλλιτέχνη, η σκηνή και η ανταπόκριση του κοινού παραμένουν ζωτικές μέχρι το τέλος. Το χειροκρότημα δεν είναι απλώς μια επιβράβευση, αλλά ένας τρόπος επικοινωνίας, μια επιβεβαίωση ότι η μουσική και η παρουσία του εξακολουθούν να αγγίζουν τους ανθρώπους.
Η συζήτηση για τον Γιάννη Πάριο, όπως την έθεσε η Μαργαρίτα Θεοδωράκη, ανοίγει τελικά ένα ευρύτερο ζήτημα: αν η τέχνη πρέπει να κρίνεται μόνο με βάση την τεχνική ή και με βάση το συναίσθημα, την ιστορία και την επιρροή της. Για τους μεγάλους καλλιτέχνες, η σκηνή δεν έχει ημερομηνία λήξης. Όσο μπορούν να επικοινωνούν με το κοινό και να μεταδίδουν συγκίνηση, η παρουσία τους παραμένει ανεκτίμητη.
