Η Μαρία Αναστασοπούλου παραχώρησε συνέντευξη στη Νάνσυ Παραδεισανού και στο κανάλι της Nansou TV στο YouTube και μίλησε με ειλικρίνεια για δύο θέματα που, όπως φαίνεται, τη βαραίνουν καιρό: τα αρνητικά σχόλια που έχει δεχθεί στα social media και τις απογοητεύσεις που έχει βιώσει μέσα από επαγγελματικές συνεργασίες. Με λόγο άμεσο και χωρίς διάθεση να δραματοποιήσει την κατάσταση, η Μαρία Αναστασοπούλου περιέγραψε πώς είναι να διαβάζεις για τον εαυτό σου φράσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, αλλά έχουν τη δύναμη να σε πληγώνουν.
Στη συνέντευξή της, η Μαρία Αναστασοπούλου στάθηκε ιδιαίτερα στο σοκ που προκαλεί η ένταση ορισμένων επιθέσεων, ειδικά όταν προέρχονται από ανθρώπους που δεν τη γνωρίζουν προσωπικά. «Έχω δεχθεί σχόλια που τα διάβαζα και έλεγα “πώς γίνεται να τα λέει ένας άνθρωπος που δεν με ξέρει;”. Πώς γίνεται να μου εύχεται να μου συμβεί κάτι κακό; “Να χάσεις τη δουλειά σου, να μην έχεις μεθαύριο δουλειά”», εξομολογήθηκε, περιγράφοντας ένα μοτίβο λεκτικής βίας που δεν περιορίζεται στην κριτική, αλλά περνά στην ευχή για προσωπική καταστροφή.
Μαρία Αναστασοπούλου και αρνητικά σχόλια στα social media
Όπως εξήγησε η ίδια, αυτού του είδους οι επιθέσεις δεν εμφανίζονται τυχαία, ούτε ομοιόμορφα σε όλες τις περιόδους. Αντίθετα, κορυφώνονται όταν το δημόσιο κλίμα είναι φορτισμένο, ιδιαίτερα σε στιγμές πολιτικής έντασης. Η Μαρία Αναστασοπούλου σημείωσε ότι οι πιο σκληρές αντιδράσεις έρχονται όταν οι συζητήσεις πολώνονται και η αντιπαράθεση μεταφέρεται στο διαδίκτυο με όρους «στρατοπέδων».
«Πιο πολύ στα πολιτικά και σε περιόδους πιο… Δεν θέλω να πω τη λέξη “τοξικά”. Δεν μπορώ με τη λέξη “τοξικότητα”, δεν αντέχω να την ακούω άλλο. Σε περιόδους πιο ζορισμένες πολιτικά. Δηλαδή τότε με δημοψήφισμα, σε προεκλογική περίοδο, αν στριμώξεις κάποιον και αυτός ο κάποιος έχει τα τρολάκια του που τα αμολάει στο διαδίκτυο, θα σε στολίσει», είπε, δίνοντας ένα σαφές πλαίσιο: όταν η δημοσιογραφική πίεση αυξάνεται, αυξάνεται και η στοχοποίηση.
Η περιγραφή αυτή φωτίζει και μια ακόμη διάσταση της διαδικτυακής πραγματικότητας: ότι πολλές επιθέσεις δεν είναι αυθόρμητες, αλλά οργανωμένες ή έστω «ενθαρρυμένες». Η Μαρία Αναστασοπούλου δεν εστίασε σε καταγγελίες, αλλά σε μια ψύχραιμη ανάγνωση του μηχανισμού, αναγνωρίζοντας πως σε κρίσιμες περιόδους οι εντάσεις συχνά ξεφεύγουν από τα όρια της διαφωνίας.
«Η συγγνώμη πρέπει να λέγεται αυθόρμητα»
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, η κουβέντα πέρασε από τα social media στο επαγγελματικό πεδίο και στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στις ανθρώπινες σχέσεις και στη δουλειά. Ερωτηθείσα αν πιστεύει ότι κάποιος από τον χώρο της τής οφείλει μια συγγνώμη, η Μαρία Αναστασοπούλου επέλεξε να μην «δείξει» πρόσωπα ή να ανοίξει μέτωπα. Αντί γι’ αυτό, μίλησε για τη σημασία της συγγνώμης ως πράξης που έχει αξία μόνο όταν είναι ειλικρινής.
«Εγώ πιστεύω ότι η συγγνώμη πρέπει να λέγεται αυθόρμητα. Είμαι και άνθρωπος που ξεχνάει γενικά. Με έχουν στεναχωρήσει πολλά πράγματα, προφανώς. Με έχουν ενοχλήσει πολλά πράγματα. Εγώ είμαι από τη φύση μου ένας άνθρωπος που πάντα ξεκινάω με μια πάρα πολύ καλή πρόθεση για όλους», ανέφερε, δείχνοντας ότι, παρά τις δυσκολίες, δεν έχει χάσει τη βασική της στάση: να ξεκινά με εμπιστοσύνη και καλή διάθεση.
Η τοποθέτησή της είναι χαρακτηριστική ενός ανθρώπου που δεν θέλει να εγκλωβιστεί σε πικρίες, αλλά ούτε και να τις ωραιοποιήσει. Αναγνωρίζει ότι πληγώνεται, ότι ενοχλείται, όμως δεν επιλέγει την εκδίκηση ή τη δημόσια αντιπαράθεση ως τρόπο «δικαίωσης». Αντίθετα, αφήνει χώρο για να ειπωθεί μια συγγνώμη—αρκεί να είναι αληθινή.
«Πάμε συναδελφικά», αλλά τελικά δεν έπρεπε να είχα κάνει match
Η πιο ανθρώπινη, ίσως, στιγμή της συνέντευξης ήρθε όταν μίλησε για τη δυσκολία της συμβατότητας στον επαγγελματικό χώρο. Η Μαρία Αναστασοπούλου παραδέχτηκε ότι έχει υπάρξει φορές που πήγε σε συνεργασίες με καλή πρόθεση, θεωρώντας ότι η συναδελφικότητα αρκεί για να υπάρξει μια σωστή συνύπαρξη. Όμως η εμπειρία τής έδειξε πως δεν λειτουργεί πάντα έτσι.
«Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους δεν ταιριάζω, δεν ταίριαζα ποτέ. Εγώ με την καλή μου πρόθεση έλεγα “οκ, μαζί, πάμε συναδελφικά, ωραία” και τελικά στην πορεία αποδείχτηκε ότι δεν έπρεπε να είχα κάνει match ποτέ, αυτό. Δεν είναι κακό ως δίδαγμα», κατέληξε.
Η φράση «δεν έπρεπε να είχα κάνει match» συμπυκνώνει μια ολόκληρη διαδρομή αυτογνωσίας: ότι δεν είναι απαραίτητο να ταιριάζεις με όλους, ούτε να «πιέζεις» μια σχέση για να λειτουργήσει. Κάποιες συνεργασίες, όσο καλή κι αν είναι η πρόθεση, δεν έχουν τις προϋποθέσεις για να αντέξουν στον χρόνο. Και αυτό δεν σημαίνει αποτυχία, αλλά μάθημα.
Συνολικά, η Μαρία Αναστασοπούλου στη συνέντευξη αυτή δεν επιχείρησε να χτίσει ένα αφήγημα θυματοποίησης. Μίλησε για τις δυσκολίες όπως τις βίωσε, περιέγραψε την ένταση των social media όταν η πολιτική αντιπαράθεση φουντώνει, και παραδέχτηκε ότι στον επαγγελματικό δρόμο υπάρχουν «ταιριάσματα» που δεν έπρεπε να γίνουν. Στο τέλος, αυτό που μένει είναι η στάση της: να κρατά την καλή πρόθεση, να μαθαίνει από τις εμπειρίες και να προχωρά, χωρίς να χάνει τον εαυτό της.
