Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε η Μαρία Εκμεκτσίογλου στο νέο τεύχος του περιοδικού «Λοιπόν» και τον δημοσιογράφο Ανδρέα Θεοδώρου, μιλώντας ανοιχτά για όσα τη διαμορφώνουν ως άνθρωπο: τις εμπειρίες της, τις απώλειες που κουβαλά, αλλά και την εσωτερική της πυξίδα. Στο επίκεντρο της κουβέντας βρέθηκε η σχέση της με την πίστη της, την οποία περιγράφει ως σταθερό σημείο αναφοράς, ιδιαίτερα σε στιγμές που όλα μοιάζουν να κλονίζονται. Η Μαρία Εκμεκτσίογλου δεν μιλά για την πίστη ως μια αφηρημένη έννοια, αλλά ως καθημερινή δύναμη, ως στήριγμα που τη συνοδεύει στις αποφάσεις, στις δοκιμασίες και στις μικρές ή μεγάλες ανατροπές της ζωής.
Μαρία Εκμεκτσίογλου: Η πίστη ως καθημερινό στήριγμα
Όταν ρωτήθηκε αν πιστεύει στον Θεό, η απάντησή της ήταν αφοπλιστικά ξεκάθαρη. «Πάρα πολύ», ανέφερε, προσθέτοντας πως νιώθει ότι ζει «θαύματα» στην καθημερινότητά της. Για εκείνη, η πίστη δεν είναι κάτι που εμφανίζεται μόνο στις δύσκολες ώρες, αλλά ένα σταθερό βίωμα που τη συνοδεύει διαρκώς. Με λόγια που αποτυπώνουν την ιεράρχηση των αξιών της, η Μαρία Εκμεκτσίογλου τόνισε: «Η πίστη μου στον Θεό είναι το μεγαλύτερο στήριγμα μου. Πρώτα είναι ο Θεός και μετά οι γιοι μου. Αυτά είναι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου».
Η φράση αυτή λειτουργεί σαν κλειδί για να κατανοήσει κανείς τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη ζωή: με βαθιά εμπιστοσύνη, αλλά και με επίγνωση του τι θεωρεί ουσιαστικό. Η οικογένεια, οι γιοι της, η καθημερινότητα που χτίζεται με αγάπη και φροντίδα, βρίσκονται πολύ ψηλά. Όμως, όπως εξηγεί, πάνω από όλα είναι η πίστη που της δίνει δύναμη, κατεύθυνση και ελπίδα.
Η εμπειρία στη Σύμη και το «μήνυμα» του Πανορμίτη
Η Μαρία Εκμεκτσίογλου μοιράστηκε ένα πρόσφατο περιστατικό από ταξίδι στη Σύμη, που για εκείνη λειτούργησε σαν μια υπενθύμιση πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Βρέθηκε στο νησί με την παρέα της και είχαν προγραμματίσει την επόμενη ημέρα να επισκεφθούν τον Πανορμίτη, έναν τόπο ιδιαίτερης σημασίας για πολλούς πιστούς.
Ωστόσο, τα σχέδιά τους άλλαξαν ξαφνικά. Όπως περιέγραψε, κατέβηκαν «3–4 καράβια» και μέσα σε λίγο χρόνο «πήραν όλα τα ταξί», με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένα διαθέσιμο μέσο για να μετακινηθούν. Έτσι, αποφάσισαν να φύγουν για τη Ρόδο. Εκεί, όμως, τους περίμενε μια θαλασσοταραχή που ανέτρεψε ξανά τα δεδομένα. Ο καπετάνιος, κρίνοντας πως οι συνθήκες δεν ήταν ασφαλείς, επέστρεψε το καράβι στη Σύμη.
Για τη Μαρία Εκμεκτσίογλου, η αλληλουχία των γεγονότων δεν ήταν απλώς μια συγκυρία. Το ένιωσε σαν ένα «σπρώξιμο» προς κάτι που έπρεπε να γίνει. «Νομίζω ότι ο Άγιος μου είπε με αυτόν τον τρόπο πως πρέπει να ανάψω ένα κερί», είπε χαρακτηριστικά.
Μόλις έδεσαν ξανά στο λιμάνι, δεν άφησε τη στιγμή να περάσει. Πήρε ταξί και, μαζί με δύο φίλους της που είναι Τούρκοι, πήγαν τελικά στον Πανορμίτη. Η εμπειρία ολοκληρώθηκε με έναν τρόπο που της επιβεβαίωσε τη ζεστασιά της φιλοξενίας και τη συγκίνηση που συχνά συνοδεύει τέτοιους τόπους: ο ιερέας τούς φίλεψε, τους χάρισε λαδάκι και μια εικόνα του Ταξιάρχη. Μικρές κινήσεις, αλλά με μεγάλη συναισθηματική αξία—ειδικά όταν έρχονται τη στιγμή που νιώθεις πως «οδηγήθηκες» εκεί.
Η πίστη στις πιο δύσκολες απώλειες
Η συζήτηση δεν έμεινε μόνο στις όμορφες ή συμβολικές στιγμές. Ο δημοσιογράφος τη ρώτησε αν η πίστη της τη βοήθησε και στην απώλεια του αδελφού της—και η απάντησή της έδειξε πόσο βαθιά συνδέει την πνευματικότητα με την αντοχή. «Ναι, πάντα πίστευα στον Θεό», είπε, παραδεχόμενη ωστόσο πως τότε δεν είχε την ίδια δύναμη, γιατί οι απώλειες ήταν απανωτές: πρώτα ο αδελφός της και στη συνέχεια η μητέρα της.
Σε τέτοιες στιγμές, ακόμη και οι πιο δυνατοί άνθρωποι λυγίζουν. Εκείνη, όμως, περιγράφει πως μέσα στον πόνο υπήρχε μια «φώτιση» που τη βοήθησε να σταθεί όρθια. Όπως εξήγησε, ένιωθε πως έπαιρνε δύναμη από τον Θεό για να διαχειριστεί και να ξεπεράσει τα άσχημα γεγονότα της ζωής της. Δεν ακυρώνει τη θλίψη, δεν την ωραιοποιεί—απλώς δείχνει πώς η πίστη μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα εσωτερικό καταφύγιο, όταν όλα γύρω μοιάζουν να γκρεμίζονται.
Όσα κρατά ως πυρήνα ζωής
Μέσα από τα λόγια της, η Μαρία Εκμεκτσίογλου σκιαγραφεί μια στάση ζωής που βασίζεται σε δύο άξονες: την οικογένεια και την πίστη. Και αν κάτι ξεχωρίζει από τη συνέντευξή της, είναι ότι μιλά χωρίς υπερβολές, με έναν τρόπο ανθρώπινο και άμεσο. Για εκείνη, η πίστη δεν είναι «διακοσμητική» παρουσία, αλλά καθημερινή πραγματικότητα. Είναι η δύναμη που της έδωσε κουράγιο στις απώλειες, αλλά και η φωνή που—όπως πιστεύει—την καθοδήγησε σε μια απρόσμενη επιστροφή στη Σύμη για να ανάψει ένα κερί στον Πανορμίτη.
Και τελικά, αυτό είναι που μένει ως συμπέρασμα: η Μαρία Εκμεκτσίογλου επιστρέφει πάντα στον πυρήνα της. Εκεί όπου «πρώτα είναι ο Θεός και μετά οι γιοι μου». Εκεί όπου η πίστη της δεν είναι απλώς μια δήλωση, αλλά το μεγαλύτερο στήριγμα—στη χαρά, στη δυσκολία και σε κάθε στιγμή που ζητά νόημα, αντοχή και ελπίδα.
