Με ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα το Εθνικό Θέατρο, αποχαιρετά την σπουδαία Μάρω Κοντού, που έφυγε χθες από τη ζωή στα 92 της χρόνια.
Η ανακοίνωση του Εθνικού Θεάτρου:
Με βαθύτατη θλίψη το Εθνικό Θέατρο αποχαιρετά την αγαπημένη ηθοποιό Μάρω Κοντού, η οποία έφυγε πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη στον ελληνικό πολιτισμό.
Με τη μακρόχρονη και ξεχωριστή πορεία της στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, αλλά και με την πολύπλευρη προσφορά της στον πολιτισμό και τη δημόσια ζωή, κατέκτησε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά του κοινού και στην ιστορία της ελληνικής καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Άνθρωπος δυναμικός, δημιουργικός και αεικίνητος, με αγέρωχο και νεανικό πνεύμα, υπηρέτησε με αφοσίωση την τέχνη, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά της σε κάθε έκφανση της δημιουργικής της πορείας.
Σπούδασε στη Σχολή Χορού της Κούλας Πράτσικα και έλαβε υποτροφία για τη γερμανική σχολή Hladek. Τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα στο θέατρο τα πραγματοποίησε στο Εθνικό Θέατρο, όπου υπηρέτησε από το 1953 έως το 1958. Η άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος της ηθοποιού της απονεμήθηκε ως «εξαιρετικό ταλέντο» από την Ανώτατη Κρατική Επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Στη μακρά διαδρομή της πρωταγωνίστησε σε δεκάδες ταινίες, ερμήνευσε σημαντικούς ρόλους από το ελληνικό και το παγκόσμιο δραματολόγιο και συμμετείχε σε δημοφιλείς τηλεοπτικές παραγωγές.
Παράλληλα, καλλιέργησε με συνέπεια τη ζωγραφική, ενώ ανέπτυξε έντονη δημόσια και κοινωνική δράση. Διετέλεσε πρόεδρος του ραδιοφωνικού σταθμού «Αθήνα 9.84» και του Κέντρου Βρεφών «ΜΗΤΕΡΑ», ενώ συμμετείχε ενεργά και στην πολιτική ζωή της χώρας.
Κατά την περίοδο 1953–1958, η Μάρω Κοντού συμμετείχε ως ηθοποιός στις ακόλουθες παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου:
Ο βασιλιάς και ο σκύλος (1953), Ιππόλυτος (1953-1955), Ο άνθρωπος του διαβόλου (1954), Ορέστεια (1954), Οιδίπους τύραννος (1955), Άμλετ (1955), Εκάβη (1955, 1957), Ο άρχοντας (1956), Νεράιδα (1956), Μήδεια (1956-1958), Φάουστ (1956), Βασιλεύς Ληρ (1957), Ιφιγένεια η εν Αυλίδι (1957), Κυμβελίνος (1957), Λυσιστράτη (1957, 1958), Ιφιγένεια η εν Ταύροις (1958), Θεσμοφοριάζουσαι (1958).
Το Εθνικό Θέατρο εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στους οικείους της.
