Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη έδωσε η Marseaux στο περιοδικό Gala και τη δημοσιογράφο Μαριλού Πανταζή, λίγες εβδομάδες μετά την προσπάθεια στον εθνικό τελικό για την Eurovision 2026.
Ποια ήταν η πρώτη φορά που ένιωσες την αγάπη του κόσμου;
Από το πρώτο μου live με τους WNC και τον Solmeister. Τα παιδιά είχαν ήδη ένα δικό τους κοινό, πολύ μικρό. Εγώ είχα βγάλει δυο – τρία κομμάτια τότε. Τίποτα. Μηδέν δισκογραφία. Και μου είπαν να εμφανιστώ μαζί τους. Εγώ δεν ήξερα ούτε πως να κρατάω το μικρόφωνο, δεν είχα ξανατραγουδήσει μπροστά σε κόσμο, δεν τους είχα ξαναδεί σε live, ήμουν στα σκοτάδια. Εκείνοι, όμως, μου είπαν ότι δεν πειράζει και “έλα κι ό,τι βγει”.
Με το που ανέβηκα στη σκηνή, ένιωσα οικειότητα, ασφάλεια. Δεν είχα την αίσθηση ότι ήμουν μπροστά σε κοινό που ήρθε για να με κρίνει, ίσα ίσα ότι εμφανιζόμουν μπροστά σε ένα ζεστό κοινό που ήταν έτοιμο να ανοίξει τα χέρια του και να με αγκαλιάσει. Ξεκίνησα όλα πολύ προστατευμένα.,
Αυτή την αγάπη που εισπράττεις από το κοινό, όταν βγαίνεις στη σκηνή και ίσως σε κάνει να νιώθεις και λίγο “θεά”, νιώθεις να την εισπράττεις και στη ζωή σου;
Κατ’ αρχάς να σου πω ότι όταν βγαίνω στη σκηνή, δεν νιώθω καθόλου θεά. Ξέρω ότι άλλες τραγουδίστριες θέλουν να νιώθουν έτσι και ίσως αυτό που είναι που χρειάζονται. Εγώ νιώθω σαν αν πρέπει να κάνω performance στους φίλους μου.
Θέλω να είμαι ο εαυτός μου, ακόμα κι αν καμιά φορά κάνω κάποια κίνηση που δεν είναι τόσο θηλυκή. Δεν με πειράζει να τσαλακώνομαι πάνω στη σκηνή. Προτιμώ να βγαίνω πιο ραπερού. Και είμαι από τη φύση μου έτσι. Δεν νιώθω ποτέ γκόμενα.
