Ο Μελέτης Ηλίας βρέθηκε καλεσμένος στο «Στούντιο 4» το απόγευμα της Παρασκευής 26/6 και μίλησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο για τη διαδρομή του στο θέατρο, τις επιλογές του και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την έννοια της «εμπορικότητας». Με ειλικρίνεια και χωρίς διάθεση ωραιοποίησης, ο Μελέτης Ηλίας ξεκαθάρισε πως δεν θεωρεί τον εαυτό του από εκείνους τους ηθοποιούς που, μόνο με το όνομά τους, μπορούν να «γεμίσουν» μια θεατρική αίθουσα. Μια παραδοχή που δεν ακούγεται συχνά στον χώρο, αλλά φωτίζει τη λιγότερο προβεβλημένη πλευρά της θεατρικής πραγματικότητας: το ταλέντο, η δουλειά και η καλλιτεχνική αξία δεν μεταφράζονται πάντα σε εισιτήρια.
Ανατρέχοντας σε προηγούμενες δουλειές του, ο ηθοποιός θυμήθηκε στιγμές όπου η καλλιτεχνική ικανοποίηση δεν συνοδεύτηκε από τη μαζική προσέλευση του κοινού. «Έχω παίξει σε παραστάσεις που ήρθαν πολύ κοντινοί μου άνθρωποι, ακόμα και η γυναίκα μου, η οποία μου είπε για τον “Ριχάρδο Β’” στο Βυρσοδεψείο πως ήταν το καλύτερο πράγμα που με έχει δει να κάνω ποτέ. Παίζαμε όμως με πολύ λίγο κόσμο», ανέφερε, σκιαγραφώντας την αντίθεση ανάμεσα στην ποιότητα μιας δουλειάς και στην εμπορική της απήχηση.
Μελέτης Ηλίας και το «γεμάτο θέατρο»: μόδα, μηχανισμοί και πραγματικότητα
Στη συνέχεια, ο Μελέτης Ηλίας στάθηκε σε αυτό που θεωρεί καθοριστικό παράγοντα για το αν μια παράσταση θα φτάσει σε ευρύτερο κοινό: ο «μηχανισμός» προβολής. Όπως είπε, υπάρχει ένας ολόκληρος τρόπος για να απευθυνθείς μαζικά στον κόσμο — και αυτό δεν είναι πάντα υπόθεση αποκλειστικά καλλιτεχνική. «Υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός για να απευθυνθείς στο ευρύ κοινό. Είναι και θέμα μόδας», τόνισε, υπογραμμίζοντας ότι οι τάσεις και η συγκυρία επηρεάζουν έντονα το πώς διαμορφώνεται η επιτυχία.
Σε αυτό το πλαίσιο, παραδέχτηκε πως υπάρχουν ηθοποιοί που, ό,τι κι αν κάνουν, καταφέρνουν να γεμίζουν τις αίθουσες. «Υπάρχουν ηθοποιοί που, ό,τι κι αν κάνουν, τα θέατρα γεμίζουν. Δικαίως ή αδίκως. Εγώ νιώθω ότι δεν είμαι ένας από αυτούς», είπε με χαρακτηριστική ευθύτητα. Και συμπλήρωσε, θέλοντας να αποσαφηνίσει πως η δική του διαδρομή χτίζεται αλλιώς: «Προσπαθώ να συμμετέχω σε ωραίες δουλειές, αλλά δεν είμαι και ότι “θα πάρουμε τον Μελέτη να γεμίσει το θέατρο”».
Η τοποθέτησή του δεν ακούστηκε ως παράπονο, αλλά περισσότερο ως ρεαλιστική διαπίστωση. Ένας τρόπος να οριοθετήσει τη θέση του στον χώρο με αυτογνωσία: να αναγνωρίσει ότι η αναγνωρισιμότητα, η συγκυρία και η «μόδα» συχνά λειτουργούν ανεξάρτητα από την ποιότητα μιας παράστασης ή την προσωπική προσπάθεια των συντελεστών.
Ο θαυμασμός του Μελέτη Ηλία για τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο
Μιλώντας για την έννοια της «σιγουριάς» που αποπνέουν ορισμένοι καλλιτέχνες, ο Μελέτης Ηλίας αναφέρθηκε με ιδιαίτερο θαυμασμό στον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο. «Είναι και θέμα μόδας. Είναι και θέμα, και σαφώς και ικανοτήτων», σημείωσε, πριν δώσει το δικό του παράδειγμα. Όπως είπε, θεωρεί τον Παπασπηλιόπουλο «τοπ αυτή τη στιγμή και τα τελευταία χρόνια», υπογραμμίζοντας πως, παρότι δεν έχουν δουλέψει μαζί ως ηθοποιοί, εκείνος τον έχει σκηνοθετήσει.
Η περιγραφή του ήταν αποκαλυπτική για το πώς αντιλαμβάνεται ο ίδιος τη σχέση κοινού και ηθοποιού. «Θεωρώ ότι ο Οδυσσέας, αν μπει σε μια παράσταση θα πάει τρένο», ανέφερε, εξηγώντας ότι αυτό δεν σημαίνει πως το αποτέλεσμα είναι εγγυημένο από την πρώτη στιγμή, αλλά ότι υπάρχει ένα επίπεδο εμπιστοσύνης που έχει χτίσει ο καλλιτέχνης με το κοινό. Με απλά λόγια: «Άμα παίζει κάπου, θα πάω να τον δω». Αυτή η φράση συμπυκνώνει το είδος της «έλξης» που διαθέτουν κάποιοι ηθοποιοί, λειτουργώντας σαν σημείο αναφοράς για τους θεατές.
Οι προκλήσεις που επιλέγει: από το «Σόι σου» στον Κρέοντα
Παρά την παραδοχή ότι δεν ανήκει στους ηθοποιούς που «γεμίζουν» αυτόματα ένα θέατρο, ο Μελέτης Ηλίας δεν έδειξε να υποχωρεί καλλιτεχνικά. Αντίθετα, τόνισε πως τον κινητοποιεί ακριβώς το απρόβλεπτο και η πρόκληση: να κάνει κάτι που δεν περιμένουν οι άλλοι από εκείνον. «Δεν το λέω υποτιμητικά για μένα… απλά εγώ θεωρώ… ότι επειδή μου αρέσουν οι προκλήσεις, θα κάνω και κάτι το οποίο ο άλλος δεν το περιμένει», εξήγησε, δίνοντας ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα από τη δουλειά του.
«Το καλοκαίρι… έκανα τον Κρέοντα στην Αντιγόνη. Δηλαδή, βλέπεις το Σάββα από το “Σόι σου”. Θα τον περίμενες να παίξει τον Κρέοντα;» είπε, περιγράφοντας ακριβώς αυτή τη σύγκρουση ανάμεσα στην εικόνα που έχει το κοινό για έναν ηθοποιό και στις δυνατότητες που ο ίδιος θέλει να εξερευνήσει. Στα μάτια του κόσμου, ένας ρόλος όπως ο Κρέοντας μπορεί να μοιάζει «έξω από τα νερά» του, όμως για τον ίδιο είναι κάτι που τον «καίει» να το κάνει: «Θέλω να δοκιμαστώ σε κάτι που δεν το περιμένεις», κατέληξε.
Η συζήτηση στο «Στούντιο 4» ανέδειξε έναν καλλιτέχνη που βλέπει καθαρά τις συνθήκες του επαγγέλματος, χωρίς αυταπάτες, αλλά και χωρίς φόβο να ρισκάρει. Ο Μελέτης Ηλίας δείχνει να επιλέγει τη διαδρομή της δοκιμής, της εξέλιξης και των απαιτητικών ρόλων, ακόμα κι αν αυτό δεν μεταφράζεται πάντα σε «σίγουρα» γεμάτες αίθουσες. Και ίσως αυτή να είναι τελικά η ουσία της τοποθέτησής του: ότι το θέατρο δεν είναι μόνο αριθμοί και τάσεις, αλλά και μια αδιάκοπη ανάγκη να πας παρακάτω — να κάνεις αυτό που δεν περιμένουν, να υπηρετήσεις αυτό που πιστεύεις και να συνεχίσεις να ψάχνεσαι. Πηγή: zappit.gr
