Έπειτα από χρόνια προειδοποιήσεων για τη συνεχή μείωση των αποθεμάτων νερού, το Κόρπους Κρίστι του Τέξας βρίσκεται πλέον αντιμέτωπο με μια πρωτοφανή κρίση λειψυδρίας. Οι βροχές των τελευταίων μηνών δεν στάθηκαν αρκετές για να αναστρέψουν την κατάσταση στο Κόρπους Κρίστι του Τέξας, όπου η παρατεταμένη ξηρασία, η κλιματική αλλαγή και η αυξανόμενη βιομηχανική κατανάλωση νερού έχουν οδηγήσει τα υδάτινα αποθέματα σε οριακό σημείο.
Πολλοί παράγοντες συνέβαλαν στη διαμόρφωση της κρίσης αυτής. Ίσως ο σημαντικότερος είναι η εγκατάσταση μεγάλων βιομηχανικών μονάδων, μετά την αξιοποίηση των τεράστιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου που κατέστη δυνατή χάρη στην επανάσταση της εξόρυξης σχιστολιθικού πετρώματος (shale revolution). Ένα συγκρότημα παραγωγής πλαστικών και χημικών προϊόντων, που τέθηκε σε λειτουργία το 2022, καταναλώνει καθημερινά για τις ανάγκες ψύξης του ποσότητα νερού ίση με εκείνη που χρησιμοποιούν συνολικά οι κάτοικοι του Κόρπους Κρίστι.
Την ίδια ώρα, ένα προγραμματισμένο εργοστάσιο αφαλάτωσης θαλασσινού νερού, που επρόκειτο να μειώσει τις πιέσεις που προκαλεί η αυξανόμενη βιομηχανική κατανάλωση, δεν υλοποιήθηκε ποτέ, επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο το πρόβλημα.
Σε όλα αυτά προστίθεται και η κλιματική αλλαγή. Τα τελευταία χρόνια το Τέξας έχει πληγεί από ιστορικές ξηρασίες, με αποτέλεσμα τα διαθέσιμα αποθέματα νερού, από τα οποία εξαρτώνται τόσο οι κάτοικοι όσο και οι επιχειρήσεις, να συρρικνώνονται επικίνδυνα.
«Το Κόρπους Κρίστι είναι τόσο κοντά στο να ξεμείνει από νερό, περισσότερο από σχεδόν οποιαδήποτε άλλη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες», αναφέρει το Inside Climate News.
«Η κατάσταση έχει βελτιωθεί αισθητά από τις αρχές του έτους, όμως αυτή τη στιγμή τα αποθέματα επαρκούν περίπου για έναν χρόνο — κάτι που, για οποιαδήποτε πόλη, θα θεωρούνταν ήδη κατάσταση έκτακτης ανάγκης», σημείωσε.
Η μονάδα αφαλάτωσης ως μια λύση
Οι βροχοπτώσεις του 2026 μείωσαν προσωρινά την πίεση, ωστόσο η στάθμη των ταμιευτήρων παραμένει επικίνδυνα χαμηλή και δεν είναι σαφές για πόσο ακόμη μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Παρόλα αυτά, τα σχέδια για την κατασκευή μονάδας αφαλάτωσης δεν έχουν εγκαταλειφθεί οριστικά.
Παραμένει στο τραπέζι η πρόταση για την κατασκευή μιας τεράστιας εγκατάστασης που θα αφαιρεί το αλάτι και τις προσμίξεις από το θαλασσινό νερό, παράγοντας περίπου 378 εκατομμύρια λίτρα πόσιμου νερού την ημέρα, δηλαδή διπλάσια ποσότητα από τη μεγαλύτερη μονάδα αφαλάτωσης που λειτουργεί σήμερα στις ΗΠΑ, στο Σαν Ντιέγκο.
Ωστόσο, το έργο συζητείται ήδη από το 2017 και εξακολουθεί να καθυστερεί λόγω γραφειοκρατικών εμποδίων και αβεβαιοτήτων ως προς τη χρηματοδότησή του. Το συνολικό κόστος του εκτιμάται ότι θα φτάσει τα 6 δισεκατομμύρια δολάρια.
«Για χρόνια υπήρξε αδράνεια. Κάποιοι προσπαθούσαν να προωθήσουν το έργο, άλλοι να το σταματήσουν, και όλο αυτό το διάστημα τα αποθέματα νερού μειώνονταν», ανέφερε το Inside Climate News.
Αναζητούνται εναλλακτικές λύσεις
Μεταξύ των λύσεων που εξετάζονται είναι η άντληση υπόγειων υδάτων μέσω βαθιών γεωτρήσεων, οι οποίες ήδη παρέχουν περίπου 12 εκατομμύρια γαλόνια νερού ημερησίως. Ωστόσο, και αυτές οι πηγές επηρεάζονται από την παρατεταμένη ξηρασία.
Παράλληλα, οι αρχές εξετάζουν την αξιοποίηση επεξεργασμένων λυμάτων για τις ανάγκες ψύξης των βιομηχανικών εγκαταστάσεων, με τις σχετικές υποδομές να αναμένεται να τεθούν σε λειτουργία μέσα στη χρονιά. Η λειψυδρία έχει ήδη αλλάξει την καθημερινότητα των κατοίκων του Κόρπους Κρίστι, οι οποίοι από τον Αύγουστο του 2024 καλούνται να συμμορφώνονται με περιορισμούς στη χρήση νερού, όπως για το πότισμα των κήπων ή το πλύσιμο των αυτοκινήτων τους.
Μέχρι πρόσφατα εκτιμάται ότι τα πρώτα έκτακτα μέτρα θα έπρεπε να εφαρμοστούν ήδη από τον Δεκέμβριο του 2026. Χάρη όμως στις φετινές βροχοπτώσεις, το χρονοδιάγραμμα αυτό μετατέθηκε για τον Σεπτέμβριο του 2027.
Ο κίνδυνος των «μπλακ άουτ» νερού
Στα έκτακτα μέτρα που εξετάζονται περιλαμβάνονται ακόμη και κυλιόμενες διακοπές υδροδότησης, κατά τις οποίες το νερό θα είναι διαθέσιμο μόνο για συγκεκριμένες ώρες της ημέρας. Ωστόσο, ένα τέτοιο μέτρο δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες των μεγάλων βιομηχανιών. Διυλιστήρια και εργοστάσια θα αναγκάζονταν να αναστείλουν τη λειτουργία τους, προκαλώντας σοβαρές επιπτώσεις στην τοπική οικονομία και τις κοινότητες.
Όπως συμβαίνει συχνά και με άλλους φυσικούς πόρους, φαίνεται ότι η αξία του νερού γίνεται πραγματικά αντιληπτή μόνο όταν πλησιάζει η στιγμή που κινδυνεύουμε να το στερηθούμε.
«Αυτή η ιστορία μας δείχνει πώς μοιάζει η στιγμή που μια πόλη αρχίζει να μένει χωρίς νερό», δήλωσε ο Μπάντουρ.
«Δεν έχουμε ξαναζήσει κάτι τέτοιο στις Ηνωμένες Πολιτείες ούτε, σε τόσο μεγάλη κλίμακα, στον σύγχρονο κόσμο. Οι συνέπειες που μπορεί να έχει είναι εξαιρετικά σοβαρές. Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα», τόνισε.
