Η άνθιση των φυκιών επεκτείνεται σε όλους τους ωκεανούς του πλανήτη. Πρόσφατα, δημοσιεύτηκε η πρώτη παγκόσμια μελέτη για τα μακροφύκη από ερευνητές του Κολλεγίου Θαλασσίων Επιστημών του Πανεπιστημίου της Νότιας Φλόριντα (University of South Florida) και της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (National Oceanic and Atmospheric Administration.).
Οι επιστήμονες εισήγαγαν 1,2 εκατομμύρια δορυφορικές εικόνες της NASA και της NOAA, που τραβήχτηκαν μεταξύ 2003 και 2022, σε ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης για να καταγράψουν την ορατή ποσότητα μακροφυκών.
Εστίασαν σε 13 ζώνες και πέντε τύπους φυκών.
Ο Τσουάνμιν Χου, καθηγητής ωκεανογραφίας στο USF, συνέγραψε τη μελέτη με την Λιν Κι της NOAA.
Παρατήρησαν ότι η άνθιση άρχισε να επεκτείνεται γύρω στο 2010.
«Έγιναν όλο και μεγαλύτερα. Και αυτή η τάση δεν έχει σταματήσει», λέει ο Χου.
Ακόμα και τώρα συνεχίζουν να μεγαλώνουν.
«Ένας θερμότερος ωκεανός θα ευνοούσε την περαιτέρω ανάπτυξη», πρόσθεσε.
Αν πετούσατε χαμηλά πάνω από τον τροπικό Ατλαντικό πέρσι το καλοκαίρι, θα βλέπατε μια καφέ, χρώματος σκουριάς λωρίδα, μερικές φορές πλάτους άνω των 100 χιλιομέτρων, που τυλίγεται και σπάει, και μετά ενώνεται ξανά. Αυτή η λωρίδα φαίνεται καθαρά και στις δορυφορικές εικόνες ως μια συνεχόμενη καφέ κηλίδα μεταξύ της Βραζιλίας και της Δυτικής Αφρικής.
Οι επιστήμονες της έδωσαν το όνομα «Η Μεγάλη Ζώνη Σαργάσσου του Ατλαντικού».
Η άνοδος της θερμοκρασίας, η αύξηση των θρεπτικών ουσιών και η αλλαγή των ρευμάτων θα μπορούσαν να είναι παράγοντες που συνέβαλαν στην εξάπλωση των φυκιών.
Ο Χου λέει ότι αυτές οι ανθίσεις γίνονται η νέα κανονικότητα, κάτι που μπορεί να είναι θετικό για τη θαλάσσια ζωή σε ανοιχτά νερά, καθώς μπορεί να παρέχει έναν κρίσιμο βιότοπο που χρησιμεύει ως φυτώριο για νεαρά είδη.
Ωστόσο, μπορεί να είναι αρνητικό για τις παράκτιες κοινότητες όταν φτάνει σε αυτές ως αποσυντιθέμενη βιομάζα.
«Αυτό μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στις παραλίες, στον τουρισμό και στην αλιεία, στην οικονομία», είπε.
Το 2023 σωροί σάπιων φυκιών έθαψαν τις παραλίες της Καραϊβικής κάτω από αρκετά μέτρα καφέ λάσπης. Στη δυτική Αφρική, οι ψαράδες στη Γκάνα και τη Σιέρα Λεόνε έσυραν δίχτυα τόσο φραγμένα από φύκια που δεν μπορούσαν σχεδόν να κινήσουν τα σκάφη τους.
Τα ευρήματα της μελέτης αξιολογήθηκαν από ομότιμους και δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications.
Ο Χου λέει ότι υπάρχουν ακόμα πολλά να μάθουμε, όπως πώς να προβλέπουμε, να παρακολουθούμε και να εντοπίζουμε μελλοντικές ανθίσεις.
«Αν και έχουμε μια γενική κατανόηση, κατ’ αρχήν, του γιατί έχουμε δει την επέκταση… υπάρχουν λόγοι που εξαρτώνται από την περιοχή», είπε.
«Πώς ακριβώς ένα συγκεκριμένο φυτό χρησιμοποιεί διαφορετικά είδη θρεπτικών ουσιών: άζωτο, φώσφορο, σίδηρο. Και υπό ποιες συνθήκες η χρήση των θρεπτικών ουσιών είναι πιο αποτελεσματική από ό,τι σε άλλες συνθήκες».
Ο Χου συμμετείχε επίσης σε μια πρόσφατα δημοσιευμένη ανάλυση σχετικά με τη επιδείνωση της κατάστασης της Θάλασσας των Σαργασσών, η οποία ιστορικά ήταν ένα μεγάλο στρώμα φυκιών στα ανατολικά παράλια της Βόρειας Αμερικής που χρησιμοποιούσαν θαλάσσια είδη, συμπεριλαμβανομένων των απειλούμενων θαλάσσιων χελωνών.
Η μελέτη αυτή περιέγραψε πώς η αύξηση της θερμοκρασίας των υδάτων μπορεί επίσης να ελαττώσει τα φύκια.
«Η θερμοκρασία είναι ένα δίκοπο μαχαίρι», τονίζει ο Χου.
Ο βόρειος Κόλπος παλαιότερα παρήγαγε και τροφοδοτούσε τη Θάλασσα των Σαργασσών με το σάργασο [ένα είδος φαιοφύκους που είναι σε αφθονία εκεί], αλλά οι υψηλότερες θερμοκρασίες έχουν αποδυναμώσει τα φύκια για το ταξίδι τους.
Έτσι, τώρα έχει απομείνει μόνο το 10% περίπου της Θάλασσας των Σαργασσών σε σχέση με αυτό που παρατηρήθηκε το 2015.
«Εντός του προτιμώμενου εύρους θερμοκρασίας, ένας θερμότερος ωκεανός θα ευνοούσε την ανάπτυξη. Τι συμβαίνει όμως εκτός αυτού του εύρους; Όσο πιο θερμός, τόσο χειρότερα», δηλώνει ο Χου.
«Εάν η βασική θερμοκρασία είναι ήδη πάνω από αυτό το εύρος, ένας θερμότερος ωκεανός θα μείωνε τα μακροφύκη, και αυτό πιστεύουμε ότι συνέβη στον Κόλπο του Μεξικού και στη Βόρεια Θάλασσα των Σαργασσών».
