Με αφορμή την είσοδο της σειράς «Γιατί ρε πατέρα;» στο Netflix, ο Μιχάλης Μιχαλακίδης βρέθηκε στο Mad Tv, καλεσμένος της Αθηνάς Κλήμη και του Ανδρέα Ζωίτσα. Σε μια συνέντευξη που κινήθηκε ανάμεσα στο χιούμορ, τη δουλειά και την καθημερινότητα ενός νέου ηθοποιού, ο Μιχάλης Μιχαλακίδης στάθηκε ιδιαίτερα στη διαφορά ανάμεσα στην τηλεόραση και το θέατρο — και μάλιστα την εξήγησε με μια παρομοίωση που αποτυπώνει με ακρίβεια τον τρόπο που βιώνουν οι ηθοποιοί τις δύο εμπειρίες.
Ανάμεσα στα όσα μοιράστηκε, υπήρξε και μια ιστορία που ξεχωρίζει: μια στιγμή όπου χρειάστηκε να «επιβιώσει» πάνω στη σκηνή, ενώ στην πραγματικότητα βρισκόταν ένα βήμα πριν από το νοσοκομείο. Η περιγραφή του δεν ήταν απλώς ένα ανέκδοτο από τα παρασκήνια, αλλά ένα μικρό μάθημα για το τι σημαίνει ζωντανή παράσταση, πειθαρχία και ψυχραιμία.
Μιχάλης Μιχαλακίδης για θέατρο και τηλεόραση: «Αγώνας 90 λεπτά» και «πέναλτι»
Ο Μιχάλης Μιχαλακίδης ξεκίνησε εξηγώντας ότι, όσο κι αν το κοινό τα βάζει συχνά στο ίδιο «καλάθι», τηλεόραση και θέατρο είναι δύο εντελώς διαφορετικά πεδία. Θυμήθηκε, μάλιστα, μια φράση δασκάλου του που του έχει μείνει: πως το θέατρο μοιάζει με αγώνα 90 λεπτών, ενώ η τηλεόραση και ο κινηματογράφος είναι σαν πέναλτι.
Η διαφορά, όπως την περιέγραψε, είναι ουσιαστική. Στην τηλεόραση —και αντίστοιχα στο σινεμά— αν κάτι δεν βγει όπως πρέπει, έχεις την πολυτέλεια της επανάληψης. Το ξανακάνεις «μέχρι να το βάλεις». Υπάρχει χρόνος, υπάρχουν λήψεις, διορθώσεις, μοντάζ. Στο θέατρο όμως δεν υπάρχει «δεύτερη ευκαιρία». Ανεβαίνεις στη σκηνή και καλείσαι να σταθείς, να παίξεις και να κρατήσεις τον ρυθμό από την αρχή μέχρι το τέλος, με το κοινό ακριβώς από κάτω, παρόν και απαιτητικό.
Όπως είπε χαρακτηριστικά, στο θέατρο «ανεβαίνεις και πρέπει να επιβιώσεις». Και αυτή η λέξη δεν ακούγεται υπερβολική, γιατί περιλαμβάνει κάθε πιθανή συνθήκη: τεχνικά προβλήματα, κούραση, αδιαθεσία, απρόοπτα που δεν μπορείς να προβλέψεις. Το θέατρο είναι ζωντανό και, γι’ αυτό, απρόβλεπτο.
Το απρόοπτο πριν από την παράσταση: το κομμένο δάχτυλο
Μιλώντας για τις δυσκολίες που μπορεί να προκύψουν, ο Μιχάλης Μιχαλακίδης αποκάλυψε τη μέχρι στιγμής πιο ιδιαίτερη συνθήκη που χρειάστηκε να διαχειριστεί σε θεατρική παράσταση. Και αυτή δεν είχε να κάνει με λάθος ατάκα ή με κάποιο τεχνικό ζήτημα, αλλά με έναν τραυματισμό που συνέβη κυριολεκτικά μία ώρα πριν ανέβει στη σκηνή.
Όπως εξήγησε, είχε πάει να πετάξει τα σκουπίδια. Μια εντελώς συνηθισμένη κίνηση, από αυτές που γίνονται μηχανικά. Σηκώνοντας όμως τη σακούλα, υπήρχε μέσα σπασμένο ποτήρι. Το αποτέλεσμα ήταν να σκιστεί το δάχτυλό του — και μάλιστα, όπως το περιέγραψε, «σκίζεται όλο το δάχτυλο». Ένας τραυματισμός που, υπό άλλες συνθήκες, θα σήμαινε άμεση αποχώρηση και νοσοκομείο.
Αντί γι’ αυτό, όμως, ο Μιχάλης Μιχαλακίδης έκανε αυτό που συχνά απαιτεί η σκηνή: έδεσε το χέρι όσο καλύτερα μπορούσε και βγήκε να παίξει. «Βγήκα και έπαιξα την παράσταση με το χέρι χιλιοδεμένο», είπε, μεταφέροντας την ένταση της στιγμής χωρίς να την «φορτώνει» με δράμα. Μετά το τέλος της παράστασης, όταν πια έπεσε η αυλαία και μπορούσε να αφήσει την αδρεναλίνη να καταλαγιάσει, πήγε στον Ευαγγελισμό, όπου χρειάστηκε να κάνει έξι ράμματα.
Η αφήγηση, όσο απλή κι αν ακούγεται, αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: στο θέατρο, ο ηθοποιός δεν έχει το περιθώριο να πατήσει παύση. Δεν υπάρχει cut, δεν υπάρχει «πάμε άλλη μία». Υπάρχει μόνο η ευθύνη απέναντι στο κοινό, στους συναδέλφους και στην ίδια την παράσταση.
Μια ιστορία που δείχνει τι σημαίνει σκηνή
Η συγκεκριμένη εμπειρία δεν είναι απλώς μια «ακραία» στιγμή από την καθημερινότητα του επαγγέλματος. Είναι ένα παράδειγμα του πόσο απαιτητικό μπορεί να γίνει το θέατρο, αλλά και του πόση αντοχή —σωματική και ψυχική— χρειάζεται για να σταθείς σε αυτό. Ο Μιχάλης Μιχαλακίδης, μέσα από την περιγραφή του, δεν επιχείρησε να παρουσιαστεί ως ήρωας. Αντίθετα, έδειξε με ειλικρίνεια ότι η δουλειά του ηθοποιού συχνά δοκιμάζεται στις λεπτομέρειες: σε χρόνο, σε πίεση, σε απρόοπτα που δεν «χωρούν» στο πρόγραμμα.
Και κάπως έτσι, με αφορμή μια νέα προβολή στο Netflix, ο Μιχάλης Μιχαλακίδης έδωσε μια ανθρώπινη εικόνα της δουλειάς του: από τη θεωρία —τη διαφορά τηλεόρασης και θεάτρου— μέχρι την πράξη, όταν ένα κομμένο δάχτυλο δεν στάθηκε ικανό να σταματήσει μια παράσταση. Στο τέλος της ημέρας, αυτή η ιστορία συμπυκνώνει αυτό που είπε ο ίδιος από την αρχή: το θέατρο είναι «αγώνας 90 λεπτά». Και, όπως φαίνεται, μερικές φορές είναι αγώνας που παίζεται μέχρι τέλους, ακόμη κι όταν πονάει.
