Καλεσμένος στην εκπομπή «Η ζωή σου όλη» με τη Χριστίνα Βίδου στον ΣΚΑΪ, ο Μιχάλης Ρακιντζής αναφέρθηκε στην προσωπική του διαδρομή, ξεκινώντας από τη στάση του απέναντι στις αναμνήσεις.
Σε εισαγωγικό σημείο της συζήτησης, ο τραγουδιστής και δημιουργός είπε: «Δεν ζω με το παρελθόν, απλά θεωρώ ότι δεν έχει νόημα. Ό,τι έχουμε ζήσει, το έχουμε ζήσει. Όλα είναι φωτογραφικές στιγμές στη ζωή μας. Μας μένουν κάποιες φωτογραφίες στη μνήμη και δεν έχει νόημα να κολλάμε». Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στην Κρήτη και στις εικόνες που έχει από την παιδική του ηλικία.
Όπως περιέγραψε: «Η Κρήτη μύριζε από μακριά. Όταν έφτανες με το καράβι, σου ερχόντουσαν αυτές οι μοναδικές μυρωδιές από τα βότανα. Στην Κρήτη με τα πιτσιρίκια της ηλικίας μου τρέχαμε με άλογα, με γαϊδουράκια. Για μας ήταν πολύ πρωτόγνωρο. Πηγαίναμε βόλτες, παραλίες, πολύ αγνές παραλίες. Στη δεκαετία του ’70 πολλά χωριά δεν είχαν φως, δεν είχαν νερό. Ήταν όλα διαφορετικά, πιο ονειρικά».
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Μιχάλης Ρακιντζής μίλησε για την οικογένειά του και ειδικότερα για τον πατέρα του, αναφερόμενος στη σχέση του με τη λύρα και στη μουσική. Όπως είπε: «Ο πατέρας μου έπαιζε μια καταπληκτική λύρα. Ίσως η καλύτερη λύρα που έχω ακούσει. Δεν ήταν επαγγελματίας γιατί δεν του άρεσαν τα πανηγύρια, αλλά ήταν πολύ καλύτερος από πολλούς επαγγελματίες. Είχαμε ξεκινήσει μαζί να κάνουμε μία δουλειά, αλλά δυστυχώς δεν προλάβαμε να την ολοκληρώσουμε. Ήμασταν τρία αδέρφια, δύο κορίτσια κι εγώ. Μια πολύ δεμένη οικογένεια, δεν πάψαμε ποτέ να είμαστε δεμένοι».
Αναφερόμενος στους γονείς του και στην απώλειά τους, ο καλλιτέχνης σημείωσε: «Μου λείπουν οι γονείς μου. Αρκετά έως πολύ. Υπάρχουν κάποιες δύσκολες στιγμές, ειδικά όταν είσαι στο σπίτι που ήσασταν μαζί ή στα μέρη που πηγαίνατε. Χρειάζεται αρκετή δύναμη, γιατί έτσι είναι η ζωή. Θα συμβεί σε όλους μας, οπότε καλύτερα να είμαστε προετοιμασμένοι για τα πάντα. Η προσωπικότητα της μητέρας μου ήταν τόσο δυνατή που συμπλήρωνε τα πάντα, ακόμα και στην απουσία του πατέρα μου».
Κλείνοντας, μίλησε για τη δική του επαφή με τη λύρα και για τη διαδρομή του στη μουσική, εξηγώντας ότι παρά την προσπάθεια δεν κατάφερε να μάθει το συγκεκριμένο όργανο. «Δεν μπόρεσα ποτέ να μάθω δυστυχώς λύρα. Το προσπάθησα, αλλά δεν τα κατάφερα. Με τη μουσική όμως, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήταν σαν να το ήξερα ότι αυτό είναι που θέλω να ακολουθήσω. Μου έχουν μείνει τα ακούσματα και μέσα από αυτά μπλέκεις τις μουσικές και βγαίνει κάτι διαφορετικό», κατέληξε.
