Σε μια εξομολόγηση καρδιάς προχώρησε η Μυρτώ Κοροβέση αυτή την εβδομάδα, μέσα από τη συνέντευξη που παραχώρησε στη δημοσιογράφο Σάσα Σταμάτη και το ένθετο Secret των Παραπολιτικών. Η γοητευτική ανεξάρτητη βουλευτής και μάχιμη δικηγόρος μίλησε με ειλικρίνεια για μια ευαίσθητη περίοδο της εφηβείας της, όταν ένα «αθώο» ξεκίνημα γύρω από τη διατροφή και το σώμα εξελίχθηκε σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Όπως περιγράφει, «αυτό αποτέλεσε ένα σοβαρό καμπανάκι κινδύνου και ίσως όντως άγγιξα τα όρια της νευρικής ανορεξίας», μια εμπειρία που σήμερα επιλέγει να μοιραστεί για να φωτίσει τη σημασία της έγκαιρης στήριξης από το περιβάλλον.
Η Μυρτώ Κοροβέση δεν αναφέρεται στο θέμα με διάθεση εντυπωσιασμού, αλλά με πρόθεση να βοηθήσει: να υπενθυμίσει ότι οι διατροφικές διαταραχές δεν εμφανίζονται πάντα απότομα ή «με θόρυβο». Συχνά ξεκινούν ως μια μικρή αλλαγή στη συμπεριφορά, μια προσπάθεια ελέγχου ή «βελτίωσης», που όμως μπορεί να πάρει γρήγορα ανεξέλεγκτη τροπή, ειδικά στις ευάλωτες ηλικίες της εφηβείας.
«Αυτό αποτέλεσε ένα σοβαρό καμπανάκι κινδύνου και ίσως όντως άγγιξα τα όρια της νευρικής ανορεξίας»
Σε ερώτηση για το τι ακριβώς συνέβη, η ίδια επιστρέφει στην ηλικία των 16 ετών. Όπως λέει, όλα ξεκίνησαν μέσα από μια εφηβική αφέλεια, σχεδόν σαν παιχνίδι. Μαζί με κάποιες φίλες της θέλησαν να «βελτιώσουν» το σώμα τους χάνοντας δύο ή τρία κιλά — μια σκέψη που σε εκείνη τη φάση μπορεί να μοιάζει συνηθισμένη, ειδικά όταν οι κοινωνικές πιέσεις, τα πρότυπα ομορφιάς και οι ανασφάλειες της ηλικίας λειτουργούν σαν πολλαπλασιαστής.
Στη δική της περίπτωση, όμως, τα «δύο ή τρία κιλά» έγιναν μέσα σε μόλις δύο μήνες δώδεκα ή δεκατρία. Και αυτό, όπως υπογραμμίζει, συνέβη σε ένα ήδη αδύνατο σώμα. Εκεί ακριβώς χτύπησε το πρώτο πραγματικό καμπανάκι. Η απώλεια βάρους δεν ήταν πια μια μικρή αλλαγή, αλλά μια ένδειξη ότι κάτι βαθύτερο άρχιζε να διαμορφώνεται.
Η Μυρτώ Κοροβέση θυμάται ότι έφτασε να ζυγίζει κάτω από 45 κιλά. Αυτό το σημείο, όπως αφήνει να εννοηθεί, σηματοδότησε την αρχή μιας πιο δύσκολης διαδρομής: μιας περιπέτειας με διατροφικές διαταραχές, όπου το σώμα γίνεται πεδίο μάχης και η καθημερινότητα αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από τον έλεγχο, την ενοχή και την εμμονή.
Γιατί μιλά τώρα η Μυρτώ Κοροβέση
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γιατί επέλεξε να ανοίξει αυτή τη συζήτηση σήμερα, για πρώτη φορά τόσο δημόσια. Όπως εξηγεί, το τελευταίο διάστημα ήρθε σε επαφή με νέα παιδιά — αγόρια και κορίτσια — αλλά και με οικογένειες που βιώνουν ή έχουν βιώσει κάτι αντίστοιχο. Αυτή η επαφή λειτούργησε σαν αφορμή και σαν ευθύνη: να μετατρέψει την προσωπική εμπειρία σε ένα μήνυμα ουσίας.
Μέσα από τη δική της ιστορία θέλει να αναδείξει πόσο καθοριστικός μπορεί να είναι ο ρόλος της οικογένειας, του σχολείου και του ευρύτερου περιβάλλοντος. Γιατί, όπως υπογραμμίζει εμμέσως, μια διατροφική διαταραχή δεν αφορά μόνο το άτομο. Αφορά και τον τρόπο που οι γύρω του αναγνωρίζουν τα σημάδια, τον τρόπο που μιλούν, τον τρόπο που στέκονται δίπλα — χωρίς κριτική, χωρίς πίεση, αλλά με επιμονή στην προστασία και στην αγάπη.
Ο ρόλος της οικογένειας και του σχολείου: «Δεν αγνόησαν τα σημάδια»
Στο πιο κρίσιμο σημείο της αφήγησης, η Μυρτώ Κοροβέση ξεκαθαρίζει ότι οι γονείς της δεν έκλεισαν τα μάτια. «Οι γονείς μου δεν αγνόησαν τα σημάδια», σημειώνει, δίνοντας έμφαση σε κάτι που συχνά κάνει τη διαφορά: την έγκαιρη αναγνώριση του προβλήματος και τη σταθερή παρουσία.
Ήταν δίπλα της σε όλη τη διάρκεια αυτής της διαδρομής και τη βοήθησαν να καταλάβει ότι η ομορφιά δεν εξαντλείται σε έναν αριθμό στη ζυγαριά. Αντίθετα, συνδέεται με την υγεία, τη δύναμη και την ψυχική ισορροπία. Πρόκειται για μια φράση με ιδιαίτερο βάρος, γιατί ανατρέπει τη λογική που συχνά κυριαρχεί στα χρόνια της εφηβείας: ότι η αποδοχή και η αυτοπεποίθηση «κερδίζονται» με την απώλεια κιλών.
Εξίσου θερμά μιλά και για τους καθηγητές που είχε τότε στο Λύκειο. Δηλώνει ευγνώμων, γιατί στάθηκαν πραγματικά δίπλα της. Και αυτή η αναφορά δεν είναι τυπική: αναδεικνύει τον ρόλο του σχολείου όχι μόνο ως χώρου μάθησης, αλλά και ως χώρου προστασίας, έγκαιρης παρατήρησης και ψυχολογικής ενδυνάμωσης.
Ψυχική υγεία στα σχολεία: μια ανάγκη που δεν μπορεί να περιμένει
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που η Μυρτώ Κοροβέση τονίζει ότι θα τη βλέπουμε συχνά να μιλά δημόσια για την ψυχική υγεία γενικότερα και ειδικά για την ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων. Εστιάζει ιδιαίτερα στην ανάγκη ουσιαστικής παρουσίας ψυχολόγων στα σχολεία — όχι ως «πολυτέλεια», αλλά ως αναγκαίο δίχτυ ασφαλείας.
Η πρόληψη, η έγκαιρη παρέμβαση και η αποστιγματοποίηση της ψυχικής δυσκολίας μπορούν να αλλάξουν πορείες ζωής. Και οι διατροφικές διαταραχές, όπως δείχνει και η δική της εμπειρία, συχνά δεν είναι ορατές από την πρώτη στιγμή ως «συναγερμός». Είναι όμως υπαρκτές, σοβαρές και χρειάζονται υποστήριξη με συνέπεια και γνώση.
«Φοβηθήκατε;» Η αφέλεια της ηλικίας και ο φόβος των γονιών
Στο ερώτημα αν φοβήθηκε, απαντά με μια ειλικρίνεια που φωτίζει το χάσμα ανάμεσα σε έναν έφηβο και στους γονείς του. Έχουν περάσει δεκατρία ή δεκατέσσερα χρόνια από τότε, όπως λέει, και δεν θυμάται να φοβόταν. Όχι επειδή δεν υπήρχε κίνδυνος, αλλά επειδή τότε λειτουργούσε μέσα στην αφέλεια της ηλικίας και δεν αντιλαμβανόταν πλήρως τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Εκ των υστέρων, όμως, μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι οι γονείς της φοβήθηκαν πραγματικά. Και αυτή η φράση συμπυκνώνει όλη την ουσία: πολλές φορές οι άνθρωποι που κινδυνεύουν περισσότερο δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν το ρίσκο, ενώ οι γύρω τους το βλέπουν να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.
Η δημόσια τοποθέτηση της Μυρτώς Κοροβέση, με τη φράση «αυτό αποτέλεσε ένα σοβαρό καμπανάκι κινδύνου και ίσως όντως άγγιξα τα όρια της νευρικής ανορεξίας», λειτουργεί τελικά ως υπενθύμιση και προτροπή: να ακούμε τα σημάδια, να μην τα υποτιμούμε, να μιλάμε εγκαίρως. Γιατί η στήριξη της οικογένειας, η ευαισθησία του σχολείου και η ενίσχυση της ψυχικής υγείας στην καθημερινότητα μπορούν να μετατρέψουν μια επικίνδυνη καμπή σε μια δεύτερη ευκαιρία ισορροπίας και ζωής.
