Η Νίκη Λάμη και η Κατερίνα Γερονικολού βρέθηκαν καλεσμένες της Φαίης Σκορδά στο πλατό του Buongiorno, στην εκπομπή που παρακολουθήσαμε την Πέμπτη στο MEGA, με αφορμή τη θεατρική τους συνεργασία. Ανάμεσα στις κουβέντες για τη δουλειά τους, η συζήτηση πήγε –όπως συχνά συμβαίνει όταν πρόκειται για αγαπημένα πρόσωπα της τηλεόρασης και του θεάτρου– και σε κάτι πιο προσωπικό: το πώς διαχειρίζεται κανείς την έκθεση, τα όρια, αλλά και τις στιγμές που η ιδιωτική ζωή κινδυνεύει να γίνει δημόσιο θέαμα χωρίς τη συναίνεσή του.
Η Νίκη Λάμη: «Δεν καταλαβαίνω πως μπορεί να σε βγάλει κάποιος φωτογραφία σε προσωπική σου στιγμή και να την δώσει κάπου, spooky» δεν είναι απλώς μια ατάκα που κάνει εντύπωση. Είναι μια φράση που συνοψίζει ένα αίσθημα αμηχανίας, αλλά και μια ξεκάθαρη στάση απέναντι σε ένα φαινόμενο που έχει γίνει ολοένα πιο συχνό: την «ανεπίσημη» παραβίαση της ιδιωτικότητας από ανθρώπους εκτός του κλασικού πλαισίου των παπαράτσι, μέσα σε στιγμές καθημερινές και ανθρώπινες.
Η Νίκη Λάμη για την προσωπική ζωή και τα όρια της δημοσιότητας
Η ηθοποιός μίλησε ανοιχτά για την επιλογή της να κρατά χαμηλό προφίλ, ειδικά σε ό,τι αφορά την προσωπική της ζωή. Χωρίς υπερβολές και χωρίς διάθεση να κάνει επίδειξη «μυστικότητας», ξεκαθάρισε ότι δεν επιδιώκει να βρίσκεται στο επίκεντρο για θέματα που δεν έχουν σχέση με τη δουλειά της. Όπως σημείωσε, δεν ξέρει πώς ορίζεται το «έχεις πολλές κατακτήσεις» και τι σημαίνει αυτό ως μέτρο ή τίτλος. Για την ίδια, το σημαντικό είναι να είναι καλά, να υπάρχει ισορροπία, και η προσωπική της πλευρά να μην γίνεται αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.
Η στάση της δεν ακούστηκε ως άρνηση της δημοσιότητας συνολικά, αλλά ως μια συνειδητή επιλογή: άλλο το να σε ξέρει ο κόσμος για τον ρόλο, την πορεία και τις συνεργασίες σου, κι άλλο το να «τρέχει» η προσωπική σου ζωή ως μόνιμο θέμα. Η Νίκη Λάμη περιέγραψε ότι, σε μεγάλο βαθμό, αυτό δεν της συνέβη «δύσκολα» — με την έννοια ότι δεν ένιωσε πως έγινε στόχος συνεχούς προβολής προσωπικών στιγμών. Ωστόσο, αναφέρθηκε και σε κάποια περιστατικά των τελευταίων χρόνων που τη δυσκόλεψαν να τα κατανοήσει.
«Spooky»: Όταν η φωτογραφία δεν είναι ρεπορτάζ, αλλά παραβίαση
Εκεί ακριβώς στάθηκε και το πιο χαρακτηριστικό σημείο των δηλώσεών της: στο πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος –όχι απαραίτητα επαγγελματίας φωτογράφος ή κάποιος που δηλώνει παπαράτσι– να σε φωτογραφίσει σε μια προσωπική στιγμή και να δώσει αυτό το υλικό κάπου. Η Νίκη Λάμη εξέφρασε την απορία της, αλλά και μια έντονη ενόχληση για το γεγονός ότι τέτοιο περιεχόμενο ενίοτε βρίσκει χώρο να δημοσιευτεί.
Η ίδια μάλιστα έκανε μια διάκριση που έχει ενδιαφέρον, γιατί βάζει τη συζήτηση στη σωστή της βάση: μπορεί να κατανοήσει, σε ένα επίπεδο, την ύπαρξη της «παπαρατσικής» φωτογραφίας ως μέρος ενός συστήματος που λειτουργεί με συγκεκριμένους κανόνες, όσο σκληροί κι αν είναι. Με άλλα λόγια, όταν κάποιος κάνει αυτή τη δουλειά, υπάρχει ένα παιχνίδι δημοσιότητας στο οποίο –είτε το θέλεις είτε όχι– ξέρεις ότι συμμετέχεις.
Αυτό όμως που της φαίνεται «spooky» είναι κάτι διαφορετικό: η αίσθηση ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να λειτουργήσει σαν «μεσάζων», να καταγράψει μια στιγμή σου κρυφά και να τη διοχετεύσει σε ένα μέσο. Εκεί, η παραβίαση δεν μοιάζει με επαγγελματική πρακτική, αλλά με κάτι πιο αχαρτογράφητο, πιο απρόβλεπτο, σχεδόν ψυχρό: μια κίνηση που δεν σέβεται ούτε τον άνθρωπο ούτε το δικαίωμά του να ζει εκτός κάμερας.
Η ευθύνη των μέσων και το «δεν θα έπρεπε να το δέχεται»
Το πιο ουσιαστικό, όμως, δεν ήταν μόνο η ενόχληση. Η Νίκη Λάμη έθεσε και το ζήτημα της ευθύνης: τόνισε πως θεωρεί ότι δεν θα έπρεπε το εκάστοτε μέσο να δέχεται τέτοιο υλικό. Κι αυτή η θέση ανοίγει μια μεγαλύτερη κουβέντα, πέρα από την προσωπική της εμπειρία. Γιατί, στην πράξη, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος τραβάει τη φωτογραφία, αλλά και ποιος την αγοράζει, την προβάλλει, τη νομιμοποιεί ως «είδηση».
Σε μια εποχή όπου μια εικόνα μπορεί να ταξιδέψει παντού μέσα σε δευτερόλεπτα, τα όρια συχνά θολώνουν. Όμως η βασική αρχή παραμένει ίδια: άλλο δημόσιο πρόσωπο, άλλο δημόσια διαθέσιμη προσωπική στιγμή. Η διαφορά βρίσκεται στη συναίνεση και στον σεβασμό.
Συμπέρασμα: Η Νίκη Λάμη και το δικαίωμα να μένεις άνθρωπος
Τελικά, η φράση «Δεν καταλαβαίνω πως μπορεί να σε βγάλει κάποιος φωτογραφία σε προσωπική σου στιγμή και να την δώσει κάπου, spooky» λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι πίσω από την εικόνα υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος. Η Νίκη Λάμη δεν ζήτησε προνομιακή μεταχείριση ούτε παρουσίασε τον εαυτό της ως εξαίρεση. Είπε κάτι απλό: ότι υπάρχουν στιγμές που δεν ανήκουν στο κοινό, δεν είναι περιεχόμενο και δεν πρέπει να γίνονται προϊόν.
Και ίσως αυτό να είναι και το πιο σημαντικό μήνυμα της παρουσίας της στην εκπομπή: η δημοσιότητα μπορεί να είναι μέρος της δουλειάς, αλλά η ιδιωτικότητα είναι μέρος της αξιοπρέπειας. Η Νίκη Λάμη, με τον δικό της ήρεμο και καθαρό τρόπο, έβαλε ένα όριο που αφορά πολύ περισσότερους από τους ανθρώπους της τηλεόρασης: το δικαίωμα να ζεις, έστω για λίγο, χωρίς να σε κοιτάει κανείς μέσα από έναν φακό.
