Στο τιμόνι της Βενεζουέλας βρέθηκε τα τελευταία 12 χρόνια ο Νικολάς Μαδούρο.
Μεγαλωμένος σε μία εργατική γειτονιά του Καράκας, ο Νικολάς Μαδούρο Μόρος δεν προοριζόταν ποτέ για πρόεδρος της χώρας.
Ξεκίνησε να εργάζεται ως οδηγός στην Υπηρεσία Αστικών Μεταφορών του Καράκας. Αυτό τον βοήθησε να δημιουργήσει τον μύθο του και να τοποθετήσει τον εαυτό του ως ένας πρόεδρος που αναδύθηκε από την εργατική τάξη.
Ο Μαδούρο δεν ήταν ποτέ ο φυσικός διάδοχος του Ούγκο Τσάβες. Ήταν ο άνθρωπος που διάλεξε ρητά ο εκλιπών πρώην πρόεδρος για να τον διαδεχθεί, λίγο πριν φύγει από τη ζωή τον Δεκέμβριο του 2012.
Πρώτα είχε διοριστεί από τον μέντορά του υπουργός Εξωτερικών με κύριο καθήκον να διευρύνει ακόμα περισσότερο τις σχέσεις με την Κούβα, την Ρωσία και το Ιράν. Στη συνέχεια διορίστηκε αντιπρόεδρος της χώρας.
Λίγο μετά τον θάνατο του Τσάβες, τον Απρίλιο του 2013, ο Μαδούρο προσέφυγε στις κάλπες και νίκησε οριακά τον πολιτικό του αντίπαλο Ενρίκε Καπρίλες. Το αποτέλεσμα αμφισβητήθηκε έντονα από την αντιπολίτευση.
Από εκεί και πέρα, κάθε εκλογική διαδικασία στη Βενεζουέλα συνοδεύτηκε από καταγγελίες νοθείας, μη αναγνώριση των αποτελεσμάτων από τη διεθνή κοινότητα και κύματα διαδηλώσεων.
Η εκλογική αναμέτρηση της 6ης Δεκεμβρίου 2015 δεν εξελίχθηκε καλά για τον Μαδούρο, ο οποίος έχασε την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο και όταν το κόμμα του πέρασε στην αντιπολίτευση έστησε νέους θεσμούς μεταφέροντας την πραγματική εξουσία αλλού, παρακάμπτοντας τη βουλή.
Κατά τη δωδεκαετή παραμονή του στην εξουσία, δεν υπήρξε καμία περίοδος πολιτικής σταθερότητας· υπήρξε μια συνεχής άσκηση επιβίωσης, με τις πολιτικές κρίσεις να διαδέχονται η μία την άλλη, τις μαζικές διαδηλώσεις να εξαπλώνονται και το χάος να επικρατεί στη χώρα.
Οικοδόμησε την εξουσία του πάνω σε έναν συνδυασμό θεσμικού ελέγχου, καταστολής και προσεκτικής αναδιανομής ισχύος στο εσωτερικό του καθεστώτος, καθώς δεν διέθετε το χαρισματικό βάθος του Τσάβες ούτε τη σχεδόν μυθική σχέση του με τα λαϊκά στρώματα.
Η Βενεζουέλα παρά τον ορυκτό πλούτο της έχει μετατραπεί σε μία χώρα γονατισμένη από την ανθρωπιστική και οικονομική κρίση και τις διεθνείς οικονομικές κυρώσεις με έξι εκατομμύρια πρόσφυγες να έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τα τελευταία χρόνια, όμως για τον Μαδούρο ο κύριος υπαίτιος ήταν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Δύσης.
