Η Νικολέτα Βλαβιανού μιλά ανοιχτά για το φαινόμενο των τελευταίων ετών, όπου άνθρωποι χωρίς σπουδές στην υποκριτική ανεβαίνουν στο θεατρικό σανίδι ή πρωταγωνιστούν σε τηλεοπτικές παραγωγές.
Σε συνέντευξή της στον Στέργιο Σαμαρτζή για την εφημερίδα Espresso, η έμπειρη ηθοποιός εξηγεί γιατί η εκπαίδευση δεν είναι «πολυτέλεια» αλλά προϋπόθεση για επαγγελματισμό και ποιότητα, υποστηρίζοντας πως το κοινό δεν ακολουθεί πρόσωπα που δεν διαθέτουν βασικά εφόδια. Όπως επισημαίνει, αυτό αποτυπώνεται και στις χαμηλές τηλεθεάσεις, όταν οι παραγωγές στηρίζονται σε εφήμερες δημοσιότητες αντί σε καλλιτεχνική συγκρότηση.
Η Βλαβιανού τονίζει ότι άλλο είναι να «διαβάζεις» ένα κείμενο κι άλλο να το ερμηνεύεις. Οι σπουδές στην υποκριτική δίνουν στον καλλιτέχνη τα εργαλεία για να μετατρέψει λέξεις σε ζωντανή δράση: τεχνική φωνής και άρθρωσης, ρυθμό και παύσεις, σωματικότητα, κατανόηση ρόλου, συνεργασία του θιάσου, πειθαρχία στο γύρισμα ή στη σκηνή. Χωρίς τα θεμέλια αυτά, η ερμηνεία μένει επίπεδη, η χημεία διαταράσσεται και το αποτέλεσμα δύσκολα συγκινεί ή διασκεδάζει.
Παράλληλα, η υποκριτική απαιτεί συνέπεια και επανάληψη με νόημα. Η εκπαίδευση μαθαίνει στον ηθοποιό να προσεγγίζει μια σκηνή από διαφορετικές γωνίες, να αντιδρά στις ατάκες του παρτενέρ, να «ακούει» πραγματικά τη σκηνή. Όταν αυτά λείπουν, ακόμη και μια απλή στιγμή μπορεί να χρειαστεί δεκάδες λήψεις, φθείροντας τον ρυθμό, ειδικά στην κωμωδία, όπου το timing είναι το παν.
