Η ταινία «Ο Διάδοχος» αποτελεί στοιχείο έμπνευσης από την μυθολογία και την αρχαία τραγωδία, πιο συγκεκριμένα από τον Οιδίποδα, τον Ορέστη, τον Ίκαρο αλλά και τον Άμλετ. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ, με χιτσκοκικές επιρροές, που θα καθηλώσει τον θεατή. Σε αυτή την ταινία ο Ξαβιέ Λεγκράν (σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας) εστιάζει στην ανδρική βία και όχι στην βία των γυναικών.
Η ιστορίας της ταινίας συναντά τον νεαρό Ελιά ο οποίος έχει αναλάβει την θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή ενός διάσημου γαλλικού οίκου υψηλής ραπτικής. Ενώ όλα μοιάζουν γαλήνια κάτι θα προκύψει και θα σταθεί εμπόδιο στην ζωή του πρωταγωνιστή. Από την επιτυχία και την ευτυχία στο απόλυτο σκοτάδι. Η σχέση με τον πατέρα του δεν ήταν ποτέ η καλύτερη. Είχε να του μιλήσει αρκετό καιρό. Μέχρι που κάτι θα συμβεί και θα αναγκαστεί να διαχειριστεί τις κακουχίες που πρόκειται να συμβούν στην ζωή του. Ένας θάνατος θα φέρει τα πάνω κάτω. Πόσο μπορεί να αλλάξει η ζωή κάποιου μέσα σε μία στιγμή;
Δείτε το τρέιλερ της ταινίας «Ο Διάδοχος»
Η ταινία επικεντρώνεται σε ένα ταξίδι θανάτου;
Η ταινία είναι ένα ταξίδι προς τον θάνατο, μπορούμε να πούμε ότι είναι ο ορισμός της τραγωδίας. Και είναι πραγματικά μια ταινία που βασίζεται στην τραγωδία, αλλά με την πιο κλασική έννοια του όρου. Στην ελληνική τραγωδία, ακόμα και στις τραγωδίες του Σαίξπηρ, υπάρχει πάντα αυτή η μοίρα, αυτό το μαντείο που είναι αναπόφευκτο. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τον Ελιά. Εξαιτίας του ιερού δεσμού του αίματος, είναι καταδικασμένος, όπως ο Οιδίποδας από τη γέννησή του από το μαντείο, που τον ορίζει ως εκείνον που θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα παντρευτεί τη μητέρα του. Γνωρίζοντας αυτό το μαντείο, προσπαθεί να το αποφύγει και είναι στην αποφυγή που καταλήγει στο κέντρο του στόχου.
«Ο Διάδοχος» έχει επικεντρωθεί περισσότερο στην σχέση πατέρα γιού η γενικά στον θεσμό της οικογένειας;
Ναι, είναι αυτό που μπορούμε να ορίσουμε λίγο πολύ ως ένα κοινωνικό φαινόμενο, το πέρασμα από μία κοινωνική τάξη σε άλλη. Η οικογένεια παίζει έναν αληθινό κοινωνικό ρόλο. Μιλάμε πολύ, ειδικά εδώ, για τους πατέρες. Υπάρχουν αξιώματα που λένε “από πατέρα σε γιο”, “όπως ο πατέρας, έτσι και ο γιος”, “στο όνομα του πατέρα και του γιου”, και πάντα μας κοιτάζουν μέσα από αυτό το πρίσμα. Όταν αυτό που υπάρχει πίσω από αυτό είναι τοξικό, το απορρίπτουμε και είμαστε αναγκασμένοι να αλλάξουμε τάξη και να χτίσουμε μια άλλη ταυτότητα. Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να αλλάξουν την ταυτότητά τους επειδή θέλουν να ξεφύγουν από κάτι τοξικό.
Στην πορεία των γυρισμάτων ο τίτλος της ταινίας άλλαξε η παρέμεινε ο αρχικός;
Ναι, άλλαξε. Αλλά άλλαξε και η ματιά μας προς αυτόν. Η φωτογραφία είναι η ίδια. Αλλά ο τίτλος δεν είναι ο ίδιος. Το πιο τρομερό είναι ότι, όταν προσπαθούσαμε να βρούμε τον τίτλο για το εξώφυλλο, μιλούσαμε για το “στέμμα”, τον “μικρό πρίγκιπα της υψηλής ραπτικής”. Προσπαθούσαμε να τον βάλουμε σε ένα βάθρο για να τον ορίσουμε. Τελικά, παρόλο που άλλαξε το μικρό του όνομα, δεν μπορεί να αλλάξει το επώνυμό του, και αυτό που μένει είναι το επώνυμο που κάνει τον τίτλο, και αυτό είναι το τρομερό.
Υπάρχουν πράγματι περιστατικά που είχαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης, έκανες εσύ ο ίδιος κάποια έρευνα πάνω σε αυτό;
Βεβαίως έκανα την έρευνά μου. Δυστυχώς, υπάρχουν αρκετά περιστατικά που περιγράφουν αυτό το φαινόμενο, αυτή τη συμπεριφορά. Η αλήθεια είναι ότι μου είναι δύσκολο να απαντήσω χωρίς να αποκαλύψω την πλοκή. Φυσικά, πιστεύω ότι είναι κάποιος που πέρασε χρόνο στον κόσμο αυτό. Η απελευθέρωση δεν μπορεί να γίνει έτσι απλά. Και ναι, είδα ότι υπήρχαν θύματα που είχαν τελικά το Σύνδρομο της Στοκχόλμης.
Ποια είναι η προσωπικότητα της Μιλεν Φάρμερ;
Η Μιλεν Φάρμερ είναι η σεναριογράφος, που είναι από το Κεμπέκ. Το ενδιαφέρον με τη Μιλεν Φάρμερ είναι ότι γεννήθηκε στο Κεμπέκ, είχε μια παιδική ηλικία εκεί. Προφανώς, δεν είναι μια καταγωγή που προβάλλει ιδιαίτερα. Επιπλέον βρήκα αρκετά ενδιαφέρον, ότι σε μια σκηνή με φέρετρα, μιλάμε για αυτή τη τραγουδίστρια που έχει μια αισθητική θανάτου.
Πηγή: ertnews.gr
