Ο Έλληνας πρέσβης στο Κάιρο, Νικόλαος Παπαγεωργίου, τόνισε τη δύναμη των ιστορικών δεσμών μεταξύ του αιγυπτιακού και του ελληνικού λαού μέσω της ελληνικής κοινότητας στην Αίγυπτο, σημειώνοντας ότι «η ελληνική κοινότητα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αιγυπτιακή οικονομία κατά τον 20ό αιώνα».
Οι δηλώσεις του πρέσβη έγιναν στη διάρκεια ομιλίας του σε σεμινάριο που πραγματοποιήθηκε στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο, με τίτλο «Έλληνες στην Αίγυπτο και η αιγυπτιακή οικονομία τον 20ό Αιώνα».
Από την πλευρά του, ο Δρ. Μοχάμεντ Αφίφι, καθηγητής σύγχρονης ιστορίας, τόνισε τον ρόλο της μεσαίας τάξης εντός της ελληνικής κοινότητας στην Αίγυπτο, η οποία κατείχε διοικητικές θέσεις και διακρινόταν για τη γεωγραφική της εξάπλωση σε όλη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένου του Καΐρου, της Αλεξάνδρειας, του Δέλτα και της Άνω Αιγύπτου, σε αντίθεση με άλλες ξένες κοινότητες στην Αίγυπτο.
Η ένταξη της ελληνικής κοινότητας στην αιγυπτιακή κοινωνία
Πρόσθεσε ότι «η ελληνική μεσαία τάξη στην Αίγυπτο αγκάλιασε το αριστερό κίνημα τον 20ό αιώνα και συμμερίστηκε τις κοινωνικές συνθήκες του αιγυπτιακού λαού. Τόνισε ότι η ελληνική κοινότητα στην Αίγυπτο ήταν ενσωματωμένη στην αιγυπτιακή κοινωνία, γεγονός που αποδεικνύεται ξεκάθαρα από τη συνεχή παρουσία και διαμονή τους κατά τη διάρκεια του πρώτου και δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και της τριμερούς επιθετικότητας κατά της Αιγύπτου».
Εξήγησε ότι «οι Έλληνες υποστήριξαν την Αίγυπτο μετά την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ και επικοινώνησαν με Βρετανούς και Γάλλους συγγραφείς, παροτρύνοντας τους να υποστηρίξουν τα αιτήματα της Αιγύπτου για ανεξαρτησία».
Από την πλευρά του, ο Μουσταφά Ομπέιντ, συγγραφέας του μυθιστορήματος “7 Khawajat” (Επτά Ξένοι), δήλωσε ότι η πρώτη απογραφή του 1897 έδειξε ότι ο αριθμός των Ελλήνων στην Αίγυπτο ήταν 40.000, ενώ ο αριθμός τους έφτασε τις 66.000 το 1907 και τις 76.000 το 1927. Σημείωσε ότι εκείνη την εποχή, η ελληνική κοινότητα ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη ξένη κοινότητα μετά τη βρετανική κατοχή.
Εξήγησε ότι η ελληνική κοινότητα ήταν διασκορπισμένη σε αγροτικές και αστικές περιοχές, εργαζόμενη σε διάφορα επαγγέλματα όπως η βιομηχανία, η γεωργία, το χρηματιστήριο, τα παντοπωλεία, τα υφάσματα, η ένδυση και τα εστιατόρια, τονίζοντας τον σεβασμό της κοινότητας στις αιγυπτιακές παραδόσεις και έθιμα.
Πρόσθεσε ότι η ελληνική κοινότητα χαρακτηριζόταν από την ταπεινότητα, την αίσθηση του χιούμορ, τους καλούς τρόπους και την αγάπη για τη δημιουργικότητα, επαινώντας τον ρόλο των Ελλήνων ξεναγών που συνέχισαν το έργο τους μετά την αποχώρηση των Βρετανών και Γάλλων ξεναγών μετά την εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ.
