Σε μία ιδιαίτερα προσωπική εξομολόγηση για τη ζωή και την καθημερινότητά του, ο Ρόμπι Γουίλιαμς αποκάλυψε ότι πρόσφατα διαγνώστηκε με αυτισμό, μια εξέλιξη που –όπως είπε ο ίδιος– τον βοήθησε να βάλει σε τάξη πολλά κομμάτια του παζλ της συμπεριφοράς και της σκέψης του. Η διάγνωση, σύμφωνα με τα λόγια του, δεν ήρθε ως «ταμπέλα», αλλά ως μια ερμηνεία που τον έκανε να νιώσει ότι αρκετές απορίες του αποκτούν επιτέλους νόημα.
Ο 52χρονος Βρετανός σταρ, που έχει μιλήσει ανοιχτά στο παρελθόν για τη ΔΕΠΥ (ADHD) και το σύνδρομο Τουρέτ, μοιράστηκε τη νέα αυτή πληροφορία στο πλαίσιο ενός Q&A, με αφορμή την παρουσίαση του νέου του brand ρούχων. Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και την άμεση, αυτοσαρκαστική του διάθεση, ο Ρόμπι Γουίλιαμς περιέγραψε πώς βιώνει τη νευροδιαφορετικότητα και πώς η πρόσφατη διάγνωση για αυτισμό «κουμπώνει» με εμπειρίες που κουβαλά εδώ και χρόνια.
Ρόμπι Γουίλιαμς αποκάλυψε ότι διαγνώστηκε με αυτισμό: τι είπε ακριβώς
Ο τραγουδιστής δεν δίστασε να μιλήσει με ειλικρίνεια, αλλά και με τρόπο που δείχνει ότι αντιμετωπίζει τη νέα γνώση για τον εαυτό του με ανακούφιση. «Έχω ΔΕΠΥ και μόλις έμαθα ότι έχω και λίγο αυτισμό, κάτι που πραγματικά λατρεύω, γιατί εξηγεί πάρα πολλά», ανέφερε. Και συνέχισε με τη γνωστή, αιχμηρή του ατάκα: «Είναι το πάσο μου για να γλιτώνω από κάθε κατάσταση πλέον και για όλες τις περίεργες μ@@@ες που κάνω απλά λέω: “Συγγνώμη, είμαι αυτιστικός”».
Η επιλογή του να μιλήσει δημόσια για τη διάγνωση δεν είναι κάτι νέο για τον ίδιο. Ο Ρόμπι Γουίλιαμς έχει συχνά αναφερθεί στις δυσκολίες, στις προκλήσεις και στις εσωτερικές του μάχες, με τρόπο που συνδυάζει την αυτογνωσία με την πρόθεση να σπάσει το στίγμα. Αυτή τη φορά, η αναφορά στον αυτισμό έδωσε μια επιπλέον διάσταση στον τρόπο που ερμηνεύει την ένταση, τη διάσπαση προσοχής, αλλά και την υπερσυγκέντρωση.
Πώς περιέγραψε τη ΔΕΠΥ και την υπερσυγκέντρωση
Στην ίδια συζήτηση, ο Ρόμπι Γουίλιαμς μίλησε και για τη ΔΕΠΥ, εξηγώντας πώς μπορεί να λειτουργεί ως «υπερδύναμη» αλλά και ως περιορισμός. «Με τη ΔΕΠΥ μπορείς να συγκεντρωθείς πλήρως και απόλυτα σε κάτι κατά 1.000%, αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο. Ρωτήστε τα παιδιά μου», είπε, δίνοντας μια εικόνα οικεία σε πολλούς ανθρώπους που ζουν με ΔΕΠΥ: έντονη εστίαση σε ένα αντικείμενο ενδιαφέροντος, την ίδια στιγμή που η υπόλοιπη καθημερινότητα γίνεται δυσκολότερη στη διαχείριση.
Η αναφορά στα παιδιά του πρόσθεσε μια ανθρώπινη, οικογενειακή νότα, δείχνοντας πως οι δυσκολίες αυτές δεν υπάρχουν σε «κενό». Αγγίζουν σχέσεις, ρουτίνες, προγράμματα και απλές καθημερινές συνεννοήσεις.
Δημιουργικότητα, άγχος και ο νους που τρέχει
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της εξομολόγησής του ήταν ο τρόπος που συνέδεσε τη δημιουργικότητα με τη διαχείριση των φόβων του. Ο Ρόμπι Γουίλιαμς περιέγραψε έναν νου που μπορεί να γεννήσει ιδέες, εικόνες και σενάρια με καταιγιστικό ρυθμό — άλλοτε αστεία, άλλοτε τρομακτικά.
«Αυτό με το οποίο έχω παθιαστεί απόλυτα είναι να δημιουργώ εικόνες και να επινοώ αστεία πράγματα. Όταν το κάνω αυτό, δεν σκέφτομαι τον εαυτό μου, γιατί το μυαλό μου είναι απίστευτα δημιουργικό και μπορεί να φανταστεί οτιδήποτε που μπορεί να σε πανικοβάλει ή να σε τρομάξει», είπε, περιγράφοντας τη δημιουργία ως έναν τρόπο να κατευθύνει την ενέργεια του μυαλού του προς κάτι παραγωγικό.
Για να εξηγήσει το μέγεθος της εσωτερικής του έντασης, έδωσε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: «Πρόσφατα καθόμουν σε ένα αεροπλάνο και σκέφτηκα “τι θα γινόταν αν είχα τηλεκινητικές δυνάμεις και η σκέψη μου έδινε εντολή στο αεροπλάνο να συντριβεί;”». Η εικόνα είναι ακραία, σχεδόν κινηματογραφική, όμως αποτυπώνει με ακρίβεια αυτό που πολλοί περιγράφουν ως «καταστροφική σκέψη» — μια αλυσιδωτή παραγωγή σεναρίων που μπορεί να προκαλέσει φόβο ή έντονη δυσφορία.
Ο ίδιος το έθεσε ξεκάθαρα: «Αυτό είναι λοιπόν το επίπεδο τρέλας με το οποίο έχω να κάνω. Είναι καλύτερο να εκπαιδεύσω το μυαλό μου να κάνει κάτι καλύτερο από το να ανησυχώ για το ενδεχόμενο να έχω υπερφυσικές δυνάμεις και να προκαλέσω τη συντριβή ενός αεροπλάνου».
Μια διάγνωση που «εξηγεί τόσα πολλά»
Το γεγονός ότι ο Ρόμπι Γουίλιαμς αποκάλυψε ότι διαγνώστηκε με αυτισμό δεν λειτουργεί μόνο ως είδηση για τους θαυμαστές του. Λειτουργεί και ως υπενθύμιση ότι η αυτογνωσία μπορεί να έρθει σε οποιαδήποτε ηλικία και ότι, για πολλούς ανθρώπους, μια διάγνωση δεν είναι περιορισμός αλλά πλαίσιο κατανόησης. Ο τρόπος που μίλησε ο ίδιος —με χιούμορ, αλλά και με παραδοχή για το πόσο πολύ «εξηγεί»— δείχνει ανακούφιση και μια νέα δυνατότητα να ερμηνεύσει συμπεριφορές που στο παρελθόν ίσως έμοιαζαν ανεξήγητες.
Στο τέλος, αυτό που μένει είναι η ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας: ένας καλλιτέχνης που έχει μάθει να μετατρέπει την ένταση σε δημιουργία, να δίνει μορφή στις σκέψεις του και να μιλά ανοιχτά για όσα πολλοί κρατούν μέσα τους. Και καθώς ο Ρόμπι Γουίλιαμς αποκάλυψε ότι διαγνώστηκε με αυτισμό, έκανε κάτι ακόμη πιο ουσιαστικό από μια εξομολόγηση: άνοιξε χώρο για περισσότερη κατανόηση, περισσότερη συζήτηση και λιγότερη ντροπή γύρω από τη νευροδιαφορετικότητα.
