Η Ιαπωνία προσπαθεί να τερματίσει μια πρακτική που έχει προκαλέσει μεγάλη διεθνή διαμάχη: την εξαφάνιση παιδιών από τη ζωή ενός από τους γονείς μετά το διαζύγιο. Μια σημαντική αλλαγή στον Αστικό Κώδικα εισάγει, για πρώτη φορά, τη δυνατότητα κοινής γονικής μέριμνας, αναφέρει το CNN.
Μέχρι τον Απρίλιο του 2026, η ιαπωνική νομοθεσία επέτρεπε μόνο στον έναν γονέα να αναγνωρίζεται ως νόμιμος κηδεμόνας μετά από διαζύγιο. Στην πράξη, τα δικαστήρια συχνά παρείχαν την επιμέλεια στον γονέα που ζούσε ήδη με το παιδί, γεγονός που οδήγησε πολλούς δικηγόρους να συμβουλεύουν τους πελάτες τους να φύγουν με τα ανήλικα πριν οριστικοποιηθεί το διαζύγιο για να ενισχύσουν τη θέση τους στο δικαστήριο, γράφει το CNN.
Ο νέος νόμος εισάγει την έννοια της κοινής γονικής μέριμνας για τους πρώην συζύγους και στοχεύει στη συμμετοχή και των δύο γονέων σε σημαντικές αποφάσεις σχετικά με την εκπαίδευση και την υγεία του παιδιού. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης υποστηρίζει ότι η τροποποίηση υποχρεώνει τους γονείς να σέβονται το συμφέρον του παιδιού και ότι η απαγωγή του παιδιού από έναν από τους δύο γονείς μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο στις μελλοντικές διαδικασίες επιμέλειας.
Ωστόσο, αρκετοί ειδικοί λένε ότι ο νόμος δεν εγγυάται αυτόματα την κοινή επιμέλεια ή το ουσιαστικό δικαίωμα και των δύο γονέων να περνούν χρόνο με τα παιδιά τους. Το πώς θα ερμηνεύσουν τα δικαστήρια τις νέες διατάξεις παραμένει ασαφές.
Το CNN αναφέρει την υπόθεση της Αναστασία Μίνκοβα, μιας Αμερικανορωσίδας πολίτη που ζει στην Ιαπωνία, η οποία ισχυρίζεται ότι ενώ επισκεπτόταν τη Ρωσία, ο σύζυγός της έφυγε από το σπίτι τους με τον δίχρονο γιο τους. Έκτοτε, η γυναίκα λέει ότι μπόρεσε να δει το παιδί της μόνο για πολύ σύντομα χρονικά διαστήματα, υπό επίβλεψη, ενώ η υπόθεση επιμέλειας βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.
Παρόμοιες καταστάσεις έχουν αναφερθεί και από άλλους γονείς, συμπεριλαμβανομένων αλλοδαπών που ζουν στην Ιαπωνία. Πολλοί λένε ότι όταν ένα παιδί καταλήξει να ζει αποκλειστικά με τον έναν γονέα, τα δικαστήρια τείνουν να θεωρούν την κατάσταση αυτή σταθερή και διστάζουν να την αλλάξουν.
Οι οργανώσεις που εκπροσωπούν γονείς που έχουν μείνει χωρίς πρόσβαση στα παιδιά τους υποστηρίζουν ότι ο νέος νόμος δεν αντιμετωπίζει το θεμελιώδες ζήτημα, καθώς η απαγωγή από γονείς συνεχίζει να αντιμετωπίζεται ως αστική διαφορά και όχι ως ποινικό αδίκημα. Χωρίς σαφείς κυρώσεις και αποτελεσματικούς μηχανισμούς επιβολής για την κοινή επιμέλεια, τα οφέλη της μετακίνησης των παιδιών πριν από το διαζύγιο θα μπορούσαν να συνεχίσουν να επηρεάζουν τις δικαστικές αποφάσεις.
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης αναφέρει ότι η Ιαπωνία εφαρμόζει τις υποχρεώσεις της βάσει της Σύμβασης της Χάγης για τη Διεθνή Απαγωγή Παιδιών και ότι οι νέοι κανόνες αποτελούν ένα σημαντικό βήμα προς τη συμμετοχή και των δύο γονέων στην ανατροφή των παιδιών μετά το διαζύγιο. Ωστόσο, πολλοί δικηγόροι και ακτιβιστές πιστεύουν ότι η πραγματική αποτελεσματικότητα της μεταρρύθμισης θα αξιολογηθεί μόνο μετά την έκδοση των πρώτων αποφάσεων βάσει της νέας νομοθεσίας.
