Για πρώτη φορά μετά από χρόνια μωρά της γιγάντιας χελώνας Αλντάμπρα έκαναν την εμφάνισή τους στις Σεϋχέλλες χάρη σε μία πρωτοποριακή τεχνική που θα μπορούσε να βοηθήσει άλλα απειλούμενα είδη να αποφύγουν την εξαφάνιση.
Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ, στην Αγγλία χρησιμοποίησαν μια πρωτοποριακή τεχνική για να αναλύσουν εάν τα αυγά ήταν γονιμοποιημένα και ικανά να αναπτυχθούν και στη συνέχεια προχώρησαν σε τεχνητή επώασή τους.
Μία εβδομάδα μετά την πρώτη επιτυχημένη εκκόλαψη του είδους, 13 μωρά γιγάντιας χελώνας δυναμώνουν χάρη σε μία διατροφή από φέτες μπανάνας και φυλλώδη λαχανικά στις Σεϋχέλλες, όπου ζει ένας από τους τελευταίους εναπομείναντες πληθυσμούς του είδους.
Τα νεογέννητα προέρχονται από 18 αυγά που συλλέχθηκαν από μια μόνο φωλιά στο νησί Κουζίν στις Σεϋχέλλες από περιβαλλοντολόγους.
Ως νέα μέλη ενός από τα μεγαλύτερα και μακροβιότερα είδη ερπετών στον κόσμο, της γιγάντιας χελώνας Αλντάμπρα, θα μπορούσαν τελικά να φτάσουν σε βάρος περίπου 250 κιλά και να ζήσουν πάνω από 100 χρόνια.
Οι ερευνητές δήλωσαν ότι η επιτυχής δοκιμή θα μπορούσε να συμβάλει στην αποτροπή της εξαφάνισης άλλων απειλούμενων ειδών.
«Αυτό είναι ένα τεράστιο άλμα», δήλωσε η Αλέσια Λαβίν του Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ, στην Αγγλία, η οποία έχει καταγωγή από τις Σεϋχέλλες και είναι η κύρια συγγραφέας μιας πρόσφατης μελέτης σχετικά με το έργο.
Η μελέτη εξέτασε τα ποσοστά αναπαραγωγής πέντε ειδών χελωνών, τα οποία αποκάλυψαν ότι το 75% των ανεπτυγμένων αυγών είχαν γονιμοποιηθεί, αλλά περιείχαν αμνιωτά που πέθαναν σε πρώιμο στάδιο.
Αυτά τα ευρήματα ρίχνουν νέο φως στο γιατί η γιγαντιαία χελώνα Αλντάμπρα, η οποία έχει ταξινομηθεί ως ευάλωτη από την Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης, φαίνεται να έχει πολύ χαμηλό ποσοστό επιτυχίας εκκόλαψης σε άγρια φωλιά. Το ποσοστό αποτυχίας θεωρείται πιο πιθανό να οφείλεται σε περιβαλλοντικούς παράγοντες παρά σε οποιοδήποτε γενετικό χαρακτηριστικό των χελωνών.
Οι γιγάντιες χελώνες εξαφανίστηκαν από τα περισσότερα άλλα νησιά του Ινδικού Ωκεανού τον 19ο αιώνα ως αποτέλεσμα του κυνηγιού από τους ναυτικούς, αλλά ο πληθυσμός τους στο σύμπλεγμα νησιών Αλντάμπρα στις Σεϋχέλλες σώθηκε χάρη στην απομόνωσή τους. Αυτές, μαζί με 400 άλλα ενδημικά είδη, ήταν ο λόγος για τον οποίο το ατόλ καταχωρήθηκε ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την Unesco το 1982.
Η προτεραιότητα της έρευνας
Ως μέτρο προστασίας από την εξαφάνιση, μερικές χελώνες μεταφέρθηκαν σε άλλα νησιά, συμπεριλαμβανομένου του Κουζίν, με την ελπίδα ότι θα μπορούσαν να δημιουργήσουν εφεδρικούς πληθυσμούς σε περίπτωση νέων απειλών.
Η Λαβίν είπε ότι η σπανιότητα των θεάσεων νεαρών χελωνών σε πολλά νησιά υποδηλώνει ότι τα ποσοστά αναπαραγωγής μπορεί να είναι χαμηλά. Η επώαση γονιμοποιημένων αυγών, η οποία δοκιμάζεται σε συνεργασία με τη Nature Seychelles και αρκετές άλλες τοπικές οργανώσεις προστασίας της φύσης, μπορεί να βοηθήσει στην ενίσχυση του πληθυσμού σε περίπτωση κρίσης. Ωστόσο, προτεραιότητα της έρευνας θα είναι ο τρόπος βελτίωσης των συνθηκών των φυσικών φωλιών.
«Είναι υπέροχο που αυτά τα αυγά έχουν αποδειχθεί βιώσιμα, αλλά η τεχνητή επώαση αυγών δεν είναι μακροπρόθεσμη λύση», δήλωσε η Νικόλα Χέμινγκς από τη Σχολή Βιοεπιστημών του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ. «Τώρα πρέπει να προσδιορίσουμε τις παραμέτρους που επηρεάζουν την επιβίωση στο φυσικό περιβάλλον των φωλιών και, στη συνέχεια, να δούμε αν υπάρχουν τρόποι να τις βελτιώσουμε».
Η ομάδα δηλώνει ότι θα ήθελε να μοιραστεί τα αποτελέσματά της με επιστήμονες στις νήσους Γκαλαπάγκος, όπου ζει το μόνο άλλο είδος γιγάντιας χελώνας.
Πηγή: Guardian
