Με αφορμή τη συμπλήρωση 16 χρόνων από την εμπρηστική επίθεση στην Marfin Bank και το κόστος της σε ανθρώπινες ζωές, η Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδας, υπενθυμίζει ότι δεν έχουν αποκαλυφθεί οι δράστες και το αίτημα για αποκάλυψη της αλήθειας παραμένει επίκαιρο.
Συγκεκριμένα η ΟΤΟΕ αναφέρει: «Τετάρτη, 5 Μαΐου του 2010 και τα Συνδικάτα –με την ελληνική κοινωνία να συμπαρατάσσεται δίπλα τους– εξαγγέλλουν και πραγματοποιούν μια από τις πιο μαζικές ιστορικά απεργίες και διαδηλώσεις έχοντας ως κύριο αίτημα τη μη ψήφιση την επόμενη μέρα από τη Βουλή του 1ου μνημονίου, που, όπως αποδείχθηκε τα επόμενα χρόνια περίτρανα, χίλια μύρια δεινά επέφερε στον λαό και τον τόπο με τις επονείδιστες ρήτρες του.
Την ίδια στιγμή που οι εκατοντάδες χιλιάδες απεργοί και διαδηλωτές διέσχιζαν τους δρόμους του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, δυναμικά μεν, ειρηνικά δε, διαμαρτυρόμενοι για τη διαφαινόμενη φτωχοποίηση που καταχρηστικά επιβαλλόταν, με τα συνθήματα να δονούν την ατμόσφαιρα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποφευχθεί το μοιραίο, ακραία και εξτρεμιστικά στοιχεία που παρεισφρήσανε στο σώμα της πορείας επέλεξαν να επιτεθούν με βαρβαρότητα και μισαλλοδοξία σε εργαζόμενους που βρίσκονταν εντός των χώρων του Καταστήματος της Marfin Bank στην οδό Σταδίου 23, σπάζοντας τις τζαμαρίες και ρίχνοντας μολότοφ, με συνέπεια, σε πολύ σύντομο χρόνο, τον εγκλωβισμό δεκάδων συνανθρώπων μας και τελικά την απώλεια ζωής της Αγγελικής, της Παρασκευής και του Επαμεινώνδα, καθώς και του αγέννητου παιδιού της πρώτης».
Συνεχίζοντας η ΟΤΟΕ επισημαίνει πως: «16 χρόνια μετά, οι οικογένειες των αδικοχαμένων Συναδέλφων μας, όπως και όλοι μας, ακόμα επιζητούμε, μάταια, δυστυχώς, διαλεύκανση της υπόθεσης, αποκάλυψη της αλήθειας, πλήρη δικαίωση και παραδειγματική τιμωρία των ηθικών και φυσικών αυτουργών του εγκλήματος που συντελέστηκε σε βάρος ανθρώπινων ζωών, της δημοκρατίας και των κοινωνικών αγώνων, του Συντάγματος και των Νόμων.
Και ναι μεν μπορεί να επιρρίφθηκαν και καταλογίστηκαν ευθύνες σε βάρος της τότε διοίκησης της Τράπεζας για παραλείψεις της όσον αφορά θέματα που ενέπιπταν στους τομείς επαγγελματικής υγείας και ασφάλειας, όμως, οι κύριοι ένοχοι εξακολουθούν να παραμένουν κρυμμένοι στο παρασκήνιο και το σκότος, θέτοντας, ακόμα και τώρα, υπό αμφισβήτηση την υπόσταση κατ’ αρχάς της δικαιοσύνης και κατά δεύτερον της Πολιτείας.
Παράλληλα, με την αδήριτη ανάγκη εύρεσης των ενόχων του στυγερού εγκλήματος, η συλλογική μνήμη και ο κοινός νους, απαιτούν, «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ» κανενός είδους θυσία, πόσω μάλλον, καμιά απώλεια ανθρώπινης ζωής, στον βωμό της ασφυκτικής πίεσης και του παραλογισμού των κερδών.
Η υγεία και ασφάλεια των εργαζομένων και των πελατών σε κάθε χώρο εργασίας, τα μέτρα προστασίας των ανθρώπων, είτε έχουν να κάνουν με πρόληψη, είτε με καταστολή κάθε απειλής και βίας, είναι πάνω απ’ όλα και όλους. Το δικαίωμα στην εργασία, στην απεργία, στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών, στους συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς αγώνες δεν παραχωρείται και επουδενί αποτελεί προνόμιο του περιθωρίου και της βαρβαρότητας των «γνωστών αγνώστων». Γιατί η δημοκρατία και ο πολιτισμός επιβάλλουν δικαιοσύνη!».
