Δύσκολες ώρες περνά η Σαβίνα Γιαννάτου, καθώς αποχαιρέτησε τη μητέρα της, Κατερίνα Γιαννάτου, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 104 ετών. Το πένθος για τη Σαβίνα Γιαννάτου έχει το ειδικό βάρος εκείνων των απωλειών που δεν συμπυκνώνονται εύκολα σε φράσεις: μιας σχέσης που χτίστηκε μέρα τη μέρα, μιας κοινής πορείας που απλώθηκε σε δεκαετίες και ολοκληρώθηκε ήσυχα, με τον πιο ανθρώπινο τρόπο.
Η σπουδαία ερμηνεύτρια επέλεξε να μοιραστεί τη θλιβερή είδηση χωρίς θεατρικότητα, με αξιοπρέπεια και λιτότητα. Σε μια εποχή όπου η δημόσια έκθεση συχνά απαιτεί εξηγήσεις, η επιλογή της να κρατήσει μόνο την ουσία μοιάζει σχεδόν σαν στάση ζωής: να αφήσει τη συγκίνηση να υπάρξει χωρίς να την «περιγράψει». Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει το πένθος για τη Σαβίνα Γιαννάτου τόσο αναγνωρίσιμο—γιατί, όσο γνωστό κι αν είναι ένα πρόσωπο, η απώλεια ενός γονιού παραμένει βαθιά προσωπική, σιωπηλή και καθολική.
Η Κατερίνα Γιαννάτου, μια γυναίκα που έζησε περισσότερο από έναν αιώνα, δεν άφησε πίσω της μόνο το σπάνιο αποτύπωμα των 104 χρόνων. Άφησε μια παρουσία που, όπως λένε όσοι τη γνώρισαν, είχε πνευματική ζωντάνια, δημιουργικότητα και μια σταθερή, γενναιόδωρη αγάπη για τους ανθρώπους της. Η είδηση συγκινεί ακριβώς επειδή δεν αφορά απλώς ένα μεγάλο προσδόκιμο ζωής, αλλά μια ζωή με περιεχόμενο, ενδιαφέρον και ενεργή συμμετοχή.
Πένθος για τη Σαβίνα Γιαννάτου: Η λιτή ανάρτηση που συγκίνησε
Η Σαβίνα Γιαννάτου δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram ένα σύντομο, φορτισμένο βίντεο, το οποίο συνόδευσε αποκλειστικά με τις ημερομηνίες γέννησης και θανάτου της μητέρας της: «25.05.1922 – 23.07.2026». Τίποτα άλλο. Καμία πρόσθετη φράση. Καμία περιγραφή.
Κι όμως, μέσα σε αυτές τις δύο γραμμές χωρά μια ολόκληρη εποχή. Η επιλογή της να αφήσει τις ημερομηνίες να “μιλήσουν” από μόνες τους λειτουργεί σαν μια σιωπηλή αφήγηση: ένας πλήρης κύκλος ζωής, μια διαδρομή που ξεκινά πριν από έναν αιώνα και ολοκληρώνεται με ηρεμία. Το πένθος για τη Σαβίνα Γιαννάτου εκφράστηκε έτσι όπως συχνά βιώνεται το πραγματικό πένθος—χωρίς περιττά λόγια, με μια απλότητα που δεν ζητά τίποτα, μόνο χώρο για μνήμη.
Η ανάρτηση συγκέντρωσε πολλά μηνύματα συμπαράστασης από φίλους, συναδέλφους και θαυμαστές. Άνθρωποι που την ακολουθούν εδώ και χρόνια στάθηκαν με σεβασμό απέναντι στη στιγμή της, στέλνοντας λόγια παρηγοριάς και αγάπης. Σε τέτοιες περιστάσεις, η δημόσια έκφραση δεν γίνεται «είδηση» με την ψυχρή έννοια, αλλά μια υπενθύμιση: ακόμη και οι πιο γνωστές προσωπικότητες βιώνουν την απώλεια όπως όλοι μας—βαθιά, αθόρυβα, με τον δικό τους ρυθμό.
Το τελευταίο αντίο στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών
Λίγες ώρες αργότερα, ο δημοσιογράφος, κινηματογραφιστής και θεατρικός συγγραφέας Αντώνης Μποσκοΐτης έδωσε περισσότερες πληροφορίες μέσα από δική του ανάρτηση, γνωστοποιώντας ότι η κηδεία πραγματοποιήθηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, το Σάββατο 25 Ιουλίου. Εκεί, συγγενείς, φίλοι και αγαπημένα πρόσωπα συνόδευσαν την Κατερίνα Γιαννάτου στην τελευταία της κατοικία, σε μια τελετή σεμνή και συγκινητική—όπως ταιριάζει σε έναν αποχαιρετισμό που κουβαλά τόση μνήμη.
Ο Αντώνης Μποσκοΐτης περιέγραψε με τρυφερότητα τη γυναίκα που έφυγε, φωτίζοντας πτυχές του χαρακτήρα της που ίσως δεν ήταν γνωστές στο ευρύ κοινό. Ανάμεσα σε όσα ξεχώρισαν, ήταν το χιούμορ της, το κοφτερό μυαλό της και η χαρά που ένιωθε όταν βρισκόταν σε ζωντανές εμφανίσεις της κόρης της. Η εικόνα μιας μητέρας που, παρά την ηλικία της, συνέχιζε να συγκινείται από τη μουσική πορεία του παιδιού της, είναι από μόνη της μια μικρή ιστορία αγάπης—μια υπενθύμιση ότι η αγάπη δεν γερνά και δεν χάνει τη δύναμή της.
Μια ζωή γεμάτη δημιουργία, ρίζες και παρουσία
Μέσα από τα λόγια του Αντώνη Μποσκοΐτη σκιαγραφείται ένα πορτρέτο γυναίκας με ουσιαστική παρουσία. Η Κατερίνα Γιαννάτου υπήρξε σύζυγος του Σπύρου Γιαννάτου, ο οποίος—σύμφωνα με την ανάρτηση—έφυγε από τη ζωή πολύ νέος. Παρ’ όλα αυτά, εκείνη συνέχισε με αξιοπρέπεια και εσωτερική δύναμη, χωρίς να εγκλωβιστεί στα «πρέπει» της εποχής. Αντίθετα, παρέμεινε δραστήρια, δημιουργική και ανοιχτή στον κόσμο.
Εξέδωσε δική της ποιητική συλλογή, ζωγράφιζε, ενώ υπήρξε και από τα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης Καλυμνίων Αττικής. Πρόκειται για μια διαδρομή που δείχνει έναν άνθρωπο που δεν παρατηρούσε τη ζωή από απόσταση, αλλά συμμετείχε: έγραφε, δημιουργούσε, συνέδεε ανθρώπους, κρατούσε ζωντανές τις ρίζες και τη συλλογική μνήμη μιας κοινότητας. Γι’ αυτό και στο τελευταίο αντίο, πέρα από τα κοντινά της πρόσωπα, βρέθηκαν και πολλοί Καλύμνιοι—μια σιωπηλή επιβεβαίωση ότι η παρουσία της είχε αφήσει ίχνος και εκτός οικογένειας.
Στην τελετή παρευρέθηκαν επίσης αγαπημένοι φίλοι και συνάδελφοι της Σαβίνας Γιαννάτου, όπως η Έλλη Πασπαλά, ο Κώστας Γρηγορέας και ο Σπύρος Μάνεσσης, τιμώντας όχι μόνο την απώλεια, αλλά και τη μνήμη μιας γυναίκας που στάθηκε στήριγμα, πρότυπο και σημείο αναφοράς.
104 χρόνια ζωής με πνευματική διαύγεια μέχρι το τέλος
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η αναφορά ότι η Κατερίνα Γιαννάτου έφυγε από τη ζωή μόλις δύο μήνες μετά τα 104α γενέθλιά της, διατηρώντας πνευματική διαύγεια μέχρι το τέλος. Είναι μια λεπτομέρεια που δίνει ακόμη μεγαλύτερη διάσταση στην πορεία της: δεν μιλάμε μόνο για πολλά χρόνια, αλλά για χρόνια με ποιότητα, καθαρότητα σκέψης και ενδιαφέρον για όσα συνέβαιναν γύρω της.
Ο Αντώνης Μποσκοΐτης έκλεισε το αποχαιρετιστήριο μήνυμά του με μια ευχή που συχνά συνοδεύει ανθρώπους που έζησαν γεμάτα: «Τα χρόνια της να πάρουμε κι εμείς όλοι και οι κόρες της, που δεν έφυγαν στιγμή από το πλευρό της. Αιωνία της η μνήμη».
Πένθος για τη Σαβίνα Γιαννάτου – Μια απώλεια που γίνεται σιωπηλή προσευχή
Το πένθος για τη Σαβίνα Γιαννάτου δεν είναι απλώς μια είδηση για μια απώλεια. Είναι μια υπενθύμιση της βαθιάς σχέσης μητέρας και κόρης, ιδιαίτερα όταν αυτή η σχέση απλώνεται μέσα σε πάνω από έναν αιώνα ζωής, αναμνήσεων, φροντίδας και κοινών στιγμών. Η Κατερίνα Γιαννάτου έζησε 104 χρόνια δημιουργώντας, αγαπώντας και παραμένοντας παρούσα μέχρι το τέλος στη ζωή των παιδιών της. Και η Σαβίνα Γιαννάτου την αποχαιρέτησε με τον τρόπο που συχνά συνοδεύει την πιο αληθινή θλίψη: με σιωπή, λιτότητα και αξιοπρέπεια—αφήνοντας χώρο στη μνήμη να μιλήσει. Αιωνία της η μνήμη.
