Ο Clive Davis, ο δικηγόρος δισκογραφικών εταιρειών που έγινε μια από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες της μουσικής βιομηχανίας, ξεκινώντας ή αναβιώνοντας τις καριέρες σούπερ σταρ όπως η Janis Joplin, η Whitney Houston, ο Carlos Santana και η Alicia Keys, πέθανε, επιβεβαίωσε η οικογένειά του. Ήταν 94 ετών.
Νωρίτερα φέτος, ο Davis νοσηλεύτηκε μετά από πρόβλημα στο ανώτερο αναπνευστικό σύστημα και πήρε εξιτήριο λίγες ημέρες αργότερα. Ο θάνατός του, στο διαμέρισμά του στο Μανχάταν, επιβεβαιώθηκε από την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων Aliza Rabinoff, η οποία μοιράστηκε επίσης μια δήλωση της οικογένειάς του.
«Για τον κόσμο, ο πατέρας μας ήταν ο εμβληματικός θρύλος της μουσικής, του οποίου το όραμα, τα ένστικτα και η αδιάκοπη επιδίωξη της αριστείας διαμόρφωσαν το soundtrack αμέτρητων ζωών. Ανακάλυψε, καθοδήγησε και υπερασπίστηκε τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο σημάδι στον πολιτισμό που θα διαρκέσει για γενιές», αναφέρει η δήλωση.
Σε αντίθεση με άλλους μεγιστάνες της μουσικής, των οποίων η επιρροή μειώθηκε καθώς μεγάλωναν, η δύναμη του Davis φαινόταν να μεγαλώνει μόνο κατά τη διάρκεια της καριέρας του, η οποία εκτείνεται σε πολλαπλά είδη και δισκογραφικές εταιρείες. Στα 80 του, κατηύθυνε τις καριέρες όλων, από τον Barry Manilow μέχρι τις νικήτριες του “American Idol”, Carrie Underwood και Kelly Clarkson.
Οι ιστορίες επιτυχίας του ήταν συγκλονιστικές, με την Houston να αποτελεί ένα κορυφαίο επίτευγμα και μια καταστροφική τραγωδία: ο Davis την υπέγραψε με την δισκογραφική του εταιρεία Arista όταν ήταν μόλις έφηβη και την μετέτρεψε στην κυρίαρχη ποπ πριγκίπισσα της Αμερικής.
Η Houston συγκέντρωσε πολλές επιτυχίες Νο. 1 και έγινε μια από τις καλλιτέχνιδες με τις περισσότερες πωλήσεις στην ιστορία της ποπ πριν η κατάχρηση ναρκωτικών πλήξει την καριέρα της. Πέθανε σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Λος Άντζελες το 2012, λίγες ώρες πριν εμφανιστεί στην ετήσια γκαλά πριν από τα βραβεία Grammy που παρουσίαζε ο Davis, ο οποίος ήταν πεπεισμένος ότι άλλαζε τη ζωή της.
“Ίσως θα έπρεπε να ήμουν πιο σκεπτικός”, έγραψε ο Davis στα απομνημονεύματά του του 2013, “Το Soundtrack της Ζωής μου”, “αλλά πάντα ήμουν αισιόδοξος και ένιωθα αισιόδοξος. Ένιωθα σαν παλιές εποχές.”
Ξεκίνησε επίσης την καριέρα του πολυπλατινένιου και πολυβραβευμένου με Grammy Keys – και έσπευσε να αναφέρει και άλλα ταλέντα που υπέγραψε, όπως οι Joplin και Billy Joel, οι Blood Sweat & Tears και άλλοι «παντοτινοί», όπως το έλεγε συχνά.
«Υπέγραψα την Patti Smith, τη μεγάλη γυναίκα της Αναγέννησης… Υπέγραψα τον Lou Reed… Υπέγραψα τους Grateful Dead», διακήρυττε με υπερηφάνεια σε μια συνέντευξη με το Associated Press το 1999.
Αλλά ο Davis δεν είχε απλώς μάτι για νέα ταλέντα – ήξερε επίσης πώς να διατηρεί τους βετεράνους επίκαιρους δεκαετίες μετά την πρώτη τους επιτυχία. Η Aretha Franklin, της οποίας ο θρύλος δημιουργήθηκε στην Atlantic Records, άκμασε στα τελευταία της χρόνια στην Arista, όπως και ο Luther Vandross, ο οποίος έκανε τα τελευταία του άλμπουμ για μια άλλη δισκογραφική εταιρεία της Davis, την J Records.
Ήταν ο Davis που συνέλαβε το άλμπουμ του 1999 «Supernatural», το οποίο συνδύασε τον θεό της κιθάρας Santana με μερικά από τα πιο καυτά ταλέντα της εποχής. Ο δίσκος κέρδισε οκτώ βραβεία Grammy, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ, και χάρισε στον Santana μεγαλύτερη επιτυχία από όση είχε απολαύσει ποτέ στην δεκαετή καριέρα του.
Έβαλε τον μεσήλικα σταρ Rod Stewart να ανταλλάξει τις ροκ επιτυχίες του με στάνταρ από το “The Great American Songbook”. Το άλμπουμ, που κυκλοφόρησε το 2003, πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα και ήταν τόσο επιτυχημένο που γέννησε τέσσερις τίτλους συνολικά.
Ο Davis δεν έκανε πάντα τις σωστές επιλογές. Απέρριψε την ευκαιρία να υπογράψει με τους Meatloaf. Και αυτός και οι συνεργάτες του δεν συμφωνούσαν πάντα. Αυτός και ο παραγωγός Ντέιβιντ Φόστερ διαφώνησαν σκληρά για την ενορχήστρωση της επιτυχίας όλων των εποχών της Χιούστον, μιας διασκευής του “I Will Always Love You” της Ντόλι Πάρτον.
Και ο Μάνιλοου έφερε έντονες αντιρρήσεις για την ηχογράφηση του “I Write the Songs”, σημειώνοντας ότι δεν έγραψε καν το τραγούδι, μια μπαλάντα του Μπρους Τζόνστον που έγινε μια χαρακτηριστική επιτυχία για τον Μάνιλοου, ο οποίος θα είχε παρόμοια επιτυχία αργότερα εξερευνώντας τη μουσική των δεκαετιών του 1950, του ’60 και του ’70.
“Είναι απλώς εξαιρετικός στο να επιλέγει ιδέες που πιστεύει ότι το κοινό θα συνδέσει”, δήλωσε με ενθουσιασμό ο Μάνιλοου, ο οποίος συνεργαζόταν με τον Davis από τότε που ήταν ένας εκκολαπτόμενος τραγουδιστής στην Columbia Records.
Ο Davis είχε επίσης τις δυσκολίες του. Αν και έγινε πρόεδρος της Columbia Records το 1967, αφού εντάχθηκε στην εταιρεία το 1960 ως δικηγόρος, μέχρι το 1973 έφυγε με μια πικρή διαμάχη. Η εταιρεία τον κατηγόρησε για κακοδιαχείριση κεφαλαίων και απολύθηκε. Αν και ο Davis λέει ότι αργότερα αθωώθηκε, αυτό δεν ήταν το τέλος των προβλημάτων του. Αργότερα κατηγορήθηκε για φοροδιαφυγή, δήλωσε ένοχος για μία κατηγορία και έπρεπε να πληρώσει πρόστιμο 10.000 δολαρίων.
Ωστόσο, ο Davis θα δήλωνε νίκη: Λέει ότι η Columbia του έδωσε τα χρήματα για να ξεκινήσει την Arista για να επιλύσει τη διαφορά, και η εταιρεία θα γινόταν τεράστια επιτυχία με καλλιτέχνες όπως οι σούπερ σταρ της κάντρι Brooks & Dunn, το σικάτο R&B συγκρότημα TLC, οι Babyface, οι Houston, Franklin και άλλοι.
Η εταιρεία γνώρισε τεράστια επιτυχία με ένα ντεμπούτο καλλιτέχνη – τον Milli Vanilli. Αλλά το ανδρικό ποπ ντουέτο θα γινόταν η ντροπή της μουσικής βιομηχανίας όταν, αφού κέρδισε ένα Grammy, αποκαλύφθηκε ότι δεν τραγουδούσαν στην πραγματικότητα τα τραγούδια τους (ο Davis απέδωσε την αποτυχία στο ευρωπαϊκό τμήμα της δισκογραφικής εταιρείας, το οποίο, όπως είπε, τους υπέγραψε· το συγκρότημα αργότερα αφαιρέθηκε από το Grammy του καλύτερου νέου καλλιτέχνη).
Το 1999, καθώς η Arista γιόρταζε την 25η επέτειό της, ο Davis αντιμετώπισε μια άλλη κρίση: Η τότε μητρική εταιρεία της δισκογραφικής εταιρείας, η BMG Entertainment, ένα τμήμα του γερμανικού ομίλου μέσων ενημέρωσης Bertelsmann, ήθελε να συνταξιοδοτηθεί. Τα περισσότερα στελέχη της απολύθηκαν στα 60 του χρόνια, και ο Davis ήταν στα μέσα της δεκαετίας των 60.
Το 2000, παρά την υποστήριξη από το ρόστερ των σούπερ σταρ του, η εταιρεία τον απέλυσε υπέρ του παραγωγού και τραγουδοποιού Antonio “L.A.” Reid, ο οποίος αργότερα θα γινόταν πρόεδρος της Island/Def Jam.
Ωστόσο, αντί να διακόψει τους δεσμούς της με τον Davis, η BMG τον βοήθησε να ξεκινήσει την J Records, σε αυτό που η BMG έχει περιγράψει ως τη μεγαλύτερη νεοσύστατη δισκογραφική εταιρεία που δημιουργήθηκε ποτέ. Ο Vandross ήταν ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες του, μαζί με ξεχασμένα συγκροτήματα όπως το boy-band O-Town.
Η J Records σημείωσε επιτυχία από την αρχή, ωστόσο, και μεγάλωσε μόνο με την άφιξη ενός νεαρού τραγουδιστή ονόματι Keys, ενός τραγουδοποιού που παίζει πιάνο με δυνατούς αυλούς και δραματικά τραγούδια R&B. Τα άλμπουμ του Keys θα πουλούσαν εκατομμύρια αντίτυπα και θα κέρδιζαν αρκετά βραβεία Grammy.
Η επιρροή του αυξήθηκε ακόμη περισσότερο όταν ο Davis επιλέχθηκε για το αμερικανικό τμήμα της BMG.
Έγινε βασικός υποστηρικτής της καριέρας των νικητών του “American Idol”, οδηγώντας πολλά άλμπουμ σε πλατινένιο επίπεδο. Η σύνδεση της εκπομπής με τη Sony BMG προέκυψε μέσω συμφωνίας μεταξύ της Davis και της 19 Recordings Unlimited, της δισκογραφικής εταιρείας που διαχειρίζεται ο δημιουργός του “Idol”, Simon Fuller.
Το 2007, ωστόσο, η Davis διαφώνησε με την κατεύθυνση του “My December” της Clarkson και εκείνη τον επέκρινε δημόσια. Το άλμπουμ ήταν μια αποτυχία και αργότερα ζήτησε συγγνώμη.
Το 2008, η Sony BMG αντικατέστησε τον Davis ως πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της δισκογραφικής ομάδας BMG, δίνοντάς του τον τίτλο του επικεφαλής δημιουργικού διευθυντή.
Ο Davis, ο οποίος γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1932, είχε τέσσερα παιδιά. Στα απομνημονεύματά του, επιβεβαίωσε τις μακροχρόνιες φήμες ότι ήταν αμφιφυλόφιλος και ότι ζούσε με έναν άνδρα τα τελευταία χρόνια.
«Νιώθω ότι θα μπορούσα να έχω νιώσει παρόμοια έλξη για μια γυναίκα;» έγραψε ο Davis. «Η απάντηση είναι ναι».
Η οικογένειά του μοιράστηκε μια συγκινητική δήλωση τη Δευτέρα.
«Σε κάθε κεφάλαιο της αξιοσημείωτης ζωής του, η οικογένεια παρέμεινε η μεγαλύτερη υπερηφάνεια και η βαθύτερη χαρά του Κλάιβ. Σήμερα, γιορτάζουμε όχι μόνο μια επιβλητική προσωπικότητα της οποίας η επιρροή άλλαξε για πάντα τη μουσική, αλλά και τον άνθρωπο που ηγήθηκε της οικογένειάς μας με χάρη, γενναιοδωρία και καλοσύνη. Θα μας λείψει πολύ, θα τον αγαπάμε πάντα και θα κουβαλάμε την αγάπη του μαζί μας για το υπόλοιπο της ζωής μας».
Πηγή: Associated Press
