Μάλιστα, μεταξύ άλλων, η όμορφη ηθοποιός αναφέρθηκε στον ρόλο που θεωρεί πως έχει η κωμωδία σήμερα αλλά και στα στερεότυπα που ακόμα και σήμερα πρωταγωνιστούν στην ελληνική κοινωνία.
Πιστεύεις ότι η κωμωδία σήμερα λειτουργεί και ως μια μορφή παρηγοριάς απέναντι σε μια καθημερινότητα που γίνεται ολοένα πιο πιεστική;
Η κωμωδία είναι μια ανάσα για τον κόσμο. Τη θεωρώ τόσο σημαντική όσο και την ίδια την ανάσα. Χωρίς ανάσα δεν ζεις. Το ίδιο ισχύει και για τη χαρά. Θέλουμε το γέλιο στη ζωή μας, θέλουμε να ξεφύγουμε από τις έγνοιες και τα προβλήματα. Θέλουμε να πάμε κάπου για δυο ώρες και να πούμε “αχ, γέλασα με την ψυχή μου”.
Στην Ελλάδα συχνά λέμε στους ανθρώπους πως να ζήσουν. Πότε να παντρευτούν, πότε να κάνουν παιδιά, πως να είναι ευτυχισμένοι. Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να αποδεχτούμε τις διαφορετικές διαδρομές;
Έχει να κάνει με τη διαφορετικότητα του καθενός μας. Και αυτό αφορά τα πάντα. Την προσωπική ζωή, τις επαγγελματικές επιλογές, όλα. Νομίζω ότι, ως κοινωνία, είμαστε ακόμη πολύ πίσω. Γιατί να μη ζήσει ο καθένας όπως πραγματικά έχει ανάγκη; Γιατί πρέπει ο διπλανός του να τον ρωτήσει γιατί δεν έχει παντρευτεί ακόμη, γιατί δεν έχει κάνει παιδί ή γιατί δεν είναι στρέιτ; Γιατί να πρέπει να απολογείται;
Κι έτσι οι άνθρωποι κλεινόμαστε στον εαυτό μας γιατί, καλώς ή κακώς, επηρεαζόμαστε. Αναρωτιόμαστε μήπως έχουμε κάνει κάποιο λάθος, μήπως δεν πρέπει να πούμε κάτι, μήπως ο άλλος μας κρίνει. Ε, όχι. Δεν γίνεται να ζούμε για τους άλλους. Κι όμως, πολλές φορές αυτό κάνουμε. Ζούμε για τους άλλους και τελικά δεν ζούμε για εμάς. Επικρατεί ένα αλαλούμ. Νομίζω ότι βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο ως κοινωνία. Μου θυμίζει τον Πύργο της Βαβέλ. Ο καθένας μιλάει, αλλά λίγοι πραγματικά επικοινωνούν.
