Τα αυτοάνοσα νοσήματα εμφανίζονται σε όλο τον πληθυσμό και σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. Ωστόσο, φαίνεται ότι πιο ευάλωτες είναι οι γυναίκες, με το ποσοστό να ανέρχεται στο 78% των πασχόντων από αυτοάνοσο.
Ο λόγος που τα αυτοάνοσα πλήττουν κυρίως το γυναικείο φύλο, είναι το ιδιαίτερο μεταβολικό προφίλ των γυναικών και οι πολλαπλές ορμονικές αλλαγές που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της ζωής τους: εμμηναρχή, εφηβεία, ωορρηξία, έμμηνος ρύση, κύηση, κλιμακτήριος, εμμηνόπαυση.
Σύμφωνα με την κα Στέλλα Ντάλη, ρευματολόγο, “γυναίκες είναι τα επτά στα δέκα άτομα που πάσχουν από ρευματοειδή αρθρίτιδα και τα εννιά στα δέκα όσων υποφέρουν από λύκο, ενώ τα αυτοάνοσα νοσήματα χρήζουν ειδικής αντιμετώπισης κυρίως κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης, με την θεραπευτική αντιμετώπιση να πρέπει να αρχίζει κατευθείαν με το που τίθεται η διάγνωση.”
” Δεν είναι κάτι που πρέπει να αφήνουμε την τελευταία στιγμή, με το που μπαίνει η διάγνωση πρέπει να τίθεται και το θέμα του οικογενειακού προγραμματισμού και της τεκνοποίησης, ώστε να προσαρμόζουμε ανάλογα την αγωγή”, ανέφερε χαρακτηριστικά.
” Πολλές φορές το αυτοάνοσο βγαίνει πάνω σε φάσεις στρες, όπως για παράδειγμα είναι η προετοιμασία ενός γάμου, οπότε, όταν τους το ανακοινώνεις παγώνουν, καθώς πιστεύουν ότι δεν θα μπορέσουν να κάνουν αυτά που έχουν ονειρευτεί. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, δεν έχει προκύψει από μελέτες ότι μειώνεται η γονιμότητα, εντούτοις κάποια φάρμακα για την αντιμετώπιση της νόσου, αν και τα περισσότερα είναι συμβατά με αυτή την περίοδο της ζωής της γυναίκας, με τις αντενδείξεις να μετριούνται στα δάχτυλα, ή η πολύ ενεργή νόσος, μπορούν να επηρεάσουν”, κατέληξε η κα Ντάλη.
Η ρευματολόγος αναφέρθηκε και στην ανάγκη συνεργασίας μεταξύ γυναικολόγων και ρευματολόγων, ώστε να υπάρχει κοινή γλώσσα στις πληροφορίες που διοχετεύονται στην έγκυο, ενώ επισήμανε ότι ” το ενδιαφέρον δυστυχώς στρέφεται κυρίως μόνο στην υγεία του εμβρύου και όχι της εγκύου”.
Σε ό,τι αφορά το αν ένα αυτοάνοσο μπορεί να μείνει αδιάγνωστο , η κα Ντάλη είπε ότι υπάρχει η πιθανότητα να χαρακτηριστεί like, δηλαδή με συμπτώματα που μοιάζουν με κάποιο από αυτά.
Τα αυτοάνοσα νοσήματα στην πλειοψηφία τους δεν είναι «κληρονομικά» όπως σε παθήσεις οι οποίες προκαλούνται από μεταλλάξεις. Όμως σε οικογένειες με μέλη με αυτοάνοσα νοσήματα παρατηρείται μια προδιάθεση να αναπτύξουν πιθανώς κι άλλα άτομα στην ευρύτερη οικογένεια κάποιο αυτοάνοσο νόσημα.
Σήμερα έχουν αναγνωριστεί πάνω από 80 διαφορετικά αυτοάνοσα νοσήματα, από τα οποία τα συχνότερα είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο διαβήτης τύπου 1, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, η ψωρίαση, η σκλήρυνση κατά πλάκας, η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα, η κοιλιοκάκη και άλλα.
