Η Sony Interactive Entertainment (SIE) βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς θύελλας, με αγωγές που απλώνονται σε πολλαπλές ηπείρους και αμφισβητούν ευθέως τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ψηφιακό οικοσύστημα του PlayStation. Καταναλωτικές οργανώσεις και δικηγορικά γραφεία σε πέντε χώρες —ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Ολλανδία, Πορτογαλία και Μεξικό— έχουν καταθέσει μαζικές συλλογικές προσφυγές (class actions), κατηγορώντας την εταιρεία για αντι-ανταγωνιστική συμπεριφορά και κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης στην αγορά των video games. Στον πυρήνα του ζητήματος βρίσκεται το αν η Sony έχει μετατρέψει το PlayStation σε ένα κλειστό «ψηφιακό φρούριο», όπου ο καταναλωτής δεν έχει πραγματικές εναλλακτικές για να αγοράσει παιχνίδια σε καλύτερη τιμή ή με πιο ευνοϊκούς όρους.
Οι ενάγοντες υποστηρίζουν ότι η εταιρεία «κλειδώνει» τεχνητά τους κατόχους κονσολών PlayStation στο PlayStation Store, περιορίζοντας κάθε δυνατότητα ανταγωνισμού και, κατ’ επέκταση, κρατώντας τις τιμές σε επίπεδα υψηλότερα από ό,τι θα επέτρεπε μια ελεύθερη αγορά. Με απλά λόγια: όταν υπάρχει μόνο ένα ταμείο, αυτός που το ελέγχει μπορεί να επιβάλει όρους και προμήθειες χωρίς να φοβάται ότι κάποιος άλλος θα προσφέρει κάτι φθηνότερο.
Πώς ξεκίνησαν οι αγωγές για μονοπώλιο στο PlayStation
Η αλυσίδα των εξελίξεων, σύμφωνα με τις προσφυγές, ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2019. Τότε η Sony απαγόρευσε σε εξωτερικά καταστήματα λιανικής —από μεγάλους παίκτες όπως το Amazon μέχρι μικρότερα τοπικά καταστήματα— να πωλούν ψηφιακούς κωδικούς λήψης (download codes) για παιχνίδια PlayStation. Αυτή η κίνηση θεωρείται κομβική, διότι αφαίρεσε από την αγορά έναν από τους λίγους μηχανισμούς που μπορούσαν να λειτουργήσουν ως «βαλβίδα» ανταγωνισμού στις ψηφιακές τιμές.
Από εκεί και έπειτα, το PlayStation Store πρακτικά μετατράπηκε στο μοναδικό σημείο πώλησης ψηφιακού περιεχομένου για την πλατφόρμα. Οι ενάγοντες υποστηρίζουν ότι αυτό επέτρεψε στην εταιρεία να επιβάλλει προμήθεια περίπου 30% σε κάθε συναλλαγή —η περίφημη “Sony Tax”— χωρίς τον κίνδυνο να εμφανιστεί τρίτος πωλητής που θα πιέσει τις τιμές προς τα κάτω. Σε μια αγορά όπου η πρόσβαση στο προϊόν περνάει από έναν και μόνο «διαχειριστή πύλης», οι κατηγορίες για κατάχρηση ισχύος δεν αργούν να εμφανιστούν.
Το «disc-less» μέλλον και ο κίνδυνος να εξαφανιστεί ο ανταγωνισμός
Παρότι οι δικαστικές μάχες σιγόβραζαν για χρόνια, η ένταση αυξήθηκε όταν η Sony άφησε να εννοηθεί μια στρατηγική μετάβασης προς ένα εντελώς disc-less μέλλον, όπου οι φυσικοί δίσκοι θα αποτελούν παρελθόν. Για πολλούς αναλυτές και οργανώσεις προστασίας καταναλωτών, αυτή η προοπτική δεν είναι απλώς τεχνολογική εξέλιξη· είναι ένα βήμα που μπορεί να αφαιρέσει από τους χρήστες την τελευταία ουσιαστική εναλλακτική απέναντι στις ψηφιακές τιμές.
Όσο υπάρχουν οι φυσικοί δίσκοι, ο παίκτης διατηρεί επιλογές που δεν είναι απλώς «ευκολίες», αλλά πραγματικοί μοχλοί ανταγωνισμού: μπορεί να αγοράσει φθηνότερα από ένα κατάστημα, να περιμένει μια έκπτωση, να δανειστεί ένα παιχνίδι από φίλο, να το μεταπωλήσει ή να στραφεί στα μεταχειρισμένα. Η αγορά μεταχειρισμένων παιχνιδιών (secondhand market) —που εκτιμάται παγκοσμίως στα 7,2 δισεκατομμύρια δολάρια— λειτουργεί ως αντίβαρο στις τιμές του retail, πιέζοντας προς τα κάτω το κόστος για τον καταναλωτή.
Χωρίς δίσκους, ειδικά σε ένα σενάριο μετά το 2028 όπως αναφέρουν ορισμένες εκτιμήσεις, η Sony θα μπορεί να ορίζει πολύ πιο απόλυτα το τελικό κόστος ενός τίτλου στο οικοσύστημα του PlayStation, ενώ η έννοια της «ιδιοκτησίας» θα γίνεται πιο θολή. Αντί για ένα προϊόν που αγοράζεις, κρατάς, δανείζεις ή πουλάς, ο χρήστης καταλήγει να πληρώνει για μια άδεια χρήσης, με όρους που ορίζονται μονομερώς από την πλατφόρμα.
Οι μεγαλύτερες υποθέσεις: αποζημιώσεις, έρευνες και διεκδικήσεις
Τα ποσά που ακούγονται στις δικαστικές αίθουσες δείχνουν ότι δεν πρόκειται για μια τυπική διαμάχη, αλλά για μια μάχη με μεγάλες οικονομικές και πολιτικές προεκτάσεις:
Στις ΗΠΑ (Caccuri v. Sony), έρευνες που κατατέθηκαν στην υπόθεση υποστήριξαν ότι οι τιμές στο PlayStation Store έφτασαν να είναι έως και 74% υψηλότερες σε σύγκριση με τις τιμές φυσικών δίσκων σε καταστήματα. Η Sony προχώρησε πρόσφατα σε συμβιβασμό ύψους 7,85 εκατομμυρίων δολαρίων για χρήστες που πραγματοποίησαν ψηφιακές αγορές την περίοδο 2019-2023, επιχειρώντας να περιορίσει το ρίσκο περαιτέρω επιπτώσεων.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η υπόθεση “PlayStation You Owe Us” έχει εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες αγωγές του είδους, με διεκδικήσεις που αγγίζουν τα 7,9 δισεκατομμύρια δολάρια και την απόφαση να αναμένεται από το Competition Appeal Tribunal εντός του έτους.
Στην Ολλανδία, η οργάνωση Stichting Massaschade & Consument, μέσω της πρωτοβουλίας “Fair PlayStation”, διεκδικεί περίπου 500 εκατομμύρια ευρώ για Ολλανδούς καταναλωτές, με τη διαδικασία να περνά πλέον στην ουσία της υπόθεσης.
Σε Μεξικό και Πορτογαλία, το θέμα δεν έμεινε μόνο στα δικαστήρια. Στο Μεξικό, μέλη του κοινοβουλίου κατέθεσαν καταγγελία στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, επισημαίνοντας ότι η εξαφάνιση των δίσκων δεν θα επηρεάσει μόνο τους gamers, αλλά και την ίδια την επιβίωση των φυσικών καταστημάτων λιανικής.
Οι gamers επιμένουν στο φυσικό μέσο — και αυτό λέει πολλά
Το παράδοξο είναι ότι, ενώ η βιομηχανία σπρώχνει ολοένα και περισσότερο προς τις ψηφιακές αγορές, το φυσικό μέσο παραμένει ισχυρό. Μόνο μέσα στο 2025 εκτιμάται ότι πουλήθηκαν περίπου 70 εκατομμύρια φυσικοί δίσκοι PlayStation, δείχνοντας πως ένα μεγάλο κομμάτι του κοινού δεν βλέπει το disc ως «παλιό», αλλά ως εγγύηση: καλύτερες τιμές, δυνατότητα μεταπώλησης και κυρίως αίσθηση πραγματικής ιδιοκτησίας.
Ακόμη πιο ενδεικτικό είναι ότι τίτλοι υψηλού προφίλ όπως το Ghost of Yotei και το Resident Evil Requiem κατέγραψαν ποσοστά πωλήσεων σε φυσική μορφή πολύ υψηλότερα από τον μέσο όρο της πλατφόρμας. Αυτό λειτουργεί σαν μήνυμα προς όλη την αγορά: οι παίκτες δεν ζητούν μόνο ευκολία, ζητούν έλεγχο, επιλογές και διαφάνεια.
Τι διακυβεύεται για το PlayStation και τους καταναλωτές
Οι εξελίξεις γύρω από το PlayStation δεν αφορούν απλώς μια εταιρεία ή μια σειρά προϊόντων. Αγγίζουν τον ίδιο τον τρόπο που θα αγοράζουμε παιχνίδια τα επόμενα χρόνια: θα υπάρχει πραγματικός ανταγωνισμός στις τιμές ή θα κυριαρχούν κλειστά οικοσυστήματα με έναν μοναδικό πωλητή; Θα μπορεί ο καταναλωτής να μεταπωλεί, να δανείζει και να διατηρεί το παιχνίδι που αγόρασε ή θα περιορίζεται σε άδειες χρήσης που εξαρτώνται από πλατφόρμες και όρους;
Όποια κι αν είναι η κατάληξη, οι αγωγές δείχνουν ότι η κοινωνική ανοχή απέναντι σε πρακτικές που μοιάζουν με «μονοπώλιο μέσω οικοσυστήματος» μειώνεται. Και για το PlayStation, το διακύβευμα είναι διπλό: όχι μόνο το οικονομικό κόστος πιθανών αποζημιώσεων, αλλά και η εμπιστοσύνη του κοινού σε μια εποχή όπου οι χρήστες απαιτούν περισσότερες επιλογές, όχι λιγότερες.
