Το τέλος των physical games είναι οριστικό; Η βιομηχανία του gaming δείχνει να πλησιάζει σε μια ιστορική —ίσως και βίαιη— αλλαγή σελίδας, και η συζήτηση γύρω από τα physical games έχει πλέον πάρει διαστάσεις που ξεπερνούν τη συνήθη γκρίνια για τιμές ή αποκλειστικότητες. Όπως είχε γίνει γνωστό, η Sony προκάλεσε σεισμό την 1η Ιουλίου 2026, ανακοινώνοντας πως σκοπεύει να τερματίσει την παραγωγή φυσικών αντιτύπων (δίσκων) για όλα τα νέα παιχνίδια του PlayStation. Η ημερομηνία-ορόσημο που τίθεται είναι ο Ιανουάριος του 2028. Από εκείνο το σημείο και μετά, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, κάθε νέος τίτλος θα διατίθεται αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή μέσω του PlayStation Store ή μέσω επιλεγμένων ψηφιακών συνεργατών λιανικής.
Η είδηση αυτή, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν “έκατσε” καθόλου καλά στην παγκόσμια κοινότητα των gamers. Σε χρόνο ρεκόρ, τα social media γέμισαν με οργισμένα σχόλια, εμφανίστηκαν κινήματα μποϊκοτάζ, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που απείλησαν να γυρίσουν την πλάτη στο οικοσύστημα του PlayStation. Και μπορεί η ψηφιακή εποχή να είναι ήδη εδώ, όμως η πλήρης κατάργηση των physical games αγγίζει ευαίσθητες χορδές: ιδιοκτησία, ελευθερία επιλογής, μεταπώληση, αλλά και τη διατήρηση της ίδιας της ιστορίας του μέσου.
Physical games: γιατί η κατάργησή τους εξοργίζει τους παίκτες
Η αντίδραση δεν είναι απλώς συναισθηματική ή νοσταλγική. Για πολλούς, τα physical games δεν είναι «ρομαντισμός», αλλά πρακτική ασφάλεια. Ένας δίσκος στο ράφι σημαίνει ότι κάτι σου ανήκει με τρόπο απτό, μεταβιβάσιμο και —σε ένα βαθμό— ανεξάρτητο από λογαριασμούς, servers και όρους χρήσης που αλλάζουν.
Η μετάβαση σε ένα 100% ψηφιακό μέλλον γεννά ερωτήματα που δεν απαντώνται εύκολα, ειδικά όταν μιλάμε για έναν κολοσσό που διαθέτει το δικό του κατάστημα, το δικό του οικοσύστημα και, ουσιαστικά, τον τελικό λόγο για το πώς θα λειτουργεί η πρόσβαση στα παιχνίδια. Για αυτό και η συζήτηση για τα physical games γίνεται, στην πραγματικότητα, συζήτηση για δικαιώματα του καταναλωτή.
Τα μεγάλα “αγκάθια”: Ιδιοκτησία, μεταπώληση και διατήρηση
Η κατάργηση των physical games δεν είναι απλώς αλλαγή «format». Είναι αλλαγή κανόνων.
Ιδιοκτησία: αγοράζεις παιχνίδι ή άδεια;
Πρώτο και πιο καίριο ζήτημα: η πραγματική ιδιοκτησία. Όταν αγοράζεις ψηφιακά ένα παιχνίδι, στην ουσία αγοράζεις μια άδεια χρήσης (license). Αυτό σημαίνει πως, θεωρητικά, η πρόσβαση μπορεί να περιοριστεί ή να χαθεί: αν κλείσουν servers, αν ένα παιχνίδι αποσυρθεί από το κατάστημα, αν υπάρξει πρόβλημα με τον λογαριασμό σου ή αν αλλάξουν οι όροι. Με τα physical games, ακόμα κι αν χρειάζεσαι patches, ο πυρήνας της κατοχής είναι διαφορετικός: το αντίτυπο υπάρχει, περνά χέρι με χέρι, παραμένει στο σπίτι σου.
Μεταπώληση: το τέλος της αγοράς μεταχειρισμένων
Δεύτερο “χτύπημα”: η μεταπώληση. Η αγορά των μεταχειρισμένων ήταν για δεκαετίες σωσίβιο για χιλιάδες παίκτες — είτε για να μειώσουν το κόστος των νέων κυκλοφοριών είτε για να ανακυκλώνουν τη συλλογή τους. Χωρίς physical games, η μεταπώληση εξαφανίζεται. Αυτό πρακτικά μετατοπίζει την ισορροπία ισχύος προς τη Sony, η οποία (μαζί με τους επιλεγμένους ψηφιακούς συνεργάτες) μπορεί να ελέγχει πολύ πιο άμεσα την τιμολόγηση, τα sales, τα bundles και την «αξία» ενός τίτλου στο πέρασμα του χρόνου.
Και εδώ ακριβώς γεννιέται ο φόβος του μονοπωλίου: όταν δεν υπάρχει εναλλακτικό κανάλι (retail, μεταχειρισμένα, ανταλλαγές), ο καταναλωτής έχει λιγότερα όπλα.
Game preservation: τι γίνεται με την ιστορία του μέσου;
Τρίτο και ίσως πιο υποτιμημένο, αλλά κρίσιμο ζήτημα: η διατήρηση της ιστορίας του gaming (game preservation). Χωρίς δίσκο ή cartridge, τα παιχνίδια εξαρτώνται από υποδομές, αδειοδοτήσεις και πλατφόρμες που δεν είναι αιώνιες. Αν ένα ψηφιακό κατάστημα πέσει ή αν μια εταιρεία αποσύρει παλιούς τίτλους, υπάρχει ορατός κίνδυνος να χαθούν παιχνίδια για πάντα. Αυτό δεν αφορά μόνο συλλέκτες ή ιστορικούς του gaming· αφορά και τον απλό παίκτη που θέλει να ξαναπαίξει, να κρατήσει και να έχει έλεγχο πάνω στη βιβλιοθήκη του.
Η Sony απαντά επίσημα, αλλά δεν κάνει πίσω
Μετά από εβδομάδες σιγής και ενώ το κύμα αντιδράσεων φούντωνε, η Sony αποφάσισε να τοποθετηθεί επισήμως. Ο CFO (Οικονομικός Διευθυντής) της εταιρείας, Lin Tao, προχώρησε σε δηλώσεις με στόχο να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Ωστόσο, το μήνυμα που πέρασε ήταν σαφές και μάλλον… έριξε λάδι στη φωτιά: το πλάνο του 2028 προχωρά κανονικά. Με άλλα λόγια, δεν μιλάμε για πιλοτική κίνηση ή για «δοκιμή αντιδράσεων», αλλά για τη στρατηγική κατεύθυνση του PlayStation.
Ο Lin Tao υπεραμύνθηκε της απόφασης μιλώντας για τις αναπόφευκτες αλλαγές στην αγορά και στις καταναλωτικές συνήθειες. Το επιχείρημα είναι γνωστό: ο κόσμος αγοράζει όλο και πιο ψηφιακά, οι παραγωγές και οι διανομές εξελίσσονται, ενώ το retail συρρικνώνεται. Όμως άλλο το «περισσότερο ψηφιακό» και άλλο η πλήρης κατάργηση των physical games, ειδικά όταν μιλάμε για μια πλατφόρμα που έχει διαμορφώσει γενιές παικτών πάνω στην έννοια της συλλογής.
Τι σημαίνει το 2028 για το PlayStation και το retail gaming
Το μεγάλο στοίχημα πλέον δεν είναι μόνο τεχνολογικό. Είναι καθαρά πολιτικό και οικονομικό: πώς θα διαμορφωθεί η τιμολογιακή πολιτική όταν δεν θα υπάρχει το αντίβαρο των φυσικών καταστημάτων και των μεταχειρισμένων; Πώς θα προστατευτεί ο καταναλωτής από αυξήσεις ή από «κλειδωμένες» πρακτικές; Και, κυρίως, τι ασφαλιστικές δικλείδες θα υπάρξουν για πρόσβαση στο περιεχόμενο στο πέρασμα του χρόνου;
Το ερώτημα που μένει είναι αν η κοινότητα θα μπορέσει να ασκήσει αρκετή πίεση ώστε να προκύψει κάποιος ουσιαστικός συμβιβασμός (π.χ. πιο ισχυρές εγγυήσεις πρόσβασης, καλύτερες πολιτικές επιστροφών, πιο δίκαιες τιμές), ή αν το 2028 θα γραφτεί στην ιστορία ως η χρονιά που «σκότωσε» το retail gaming όπως το γνωρίζαμε. Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση για τα physical games δεν τελειώνει εδώ — τώρα ξεκινά, γιατί αφορά το ποιος έχει τελικά τον έλεγχο: η πλατφόρμα ή ο παίκτης.
