Οι Ουκρανοί ζουν πλέον τέσσερα χρόνια πολέμου. Έχασαν άκρα, αγαπημένους ανθρώπους, δουλειές και σπίτια — όχι όμως την ελπίδα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας ποζάρουν κρατώντας φωτογραφίες από τη ζωή τους πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αφηγούμενοι πώς ο πόλεμος άλλαξε για πάντα την καθημερινότητά τους, αλλά όχι την αποφασιστικότητά τους να συνεχίσουν. Οι Ουκρανοί μιλούν τέσσερα χρόνια μετά
Τετιάνα Χιμιόν, 47 ετών – Από δασκάλα χορού, ελεύθερη σκοπεύτρια
Πριν από τον πόλεμο, η Τετιάνα Χιμιόν δίδασκε χορό στην πόλη Σλοβιάνσκ, στην ανατολική Ουκρανία. Από την ηλικία των έξι ετών ζούσε για τους διαγωνισμούς και τη μουσική. «Πιστεύαμε ότι ο κόσμος ήταν όμορφος και καλός», λέει.
Σήμερα είναι ελεύθερη σκοπεύτρια στον ουκρανικό στρατό. Εκπαιδεύτηκε στην Ευρώπη και υπηρέτησε σε διαφορετικές μονάδες πριν φτάσει στην πρώτη γραμμή. «Η σκοποβολή είναι δημιουργική αλλά και μαθηματική. Και αγαπώ και τα δύο», εξηγεί. Μητέρα δύο ενήλικων γιων, εύχεται να μη χρειαστεί ποτέ να πολεμήσουν.
Οξάνα Οσιπένκο, 43 ετών – Χήρα πολέμου, μητέρα δύο παιδιών
Η Οξάνα και ο σύζυγός της Ολεξάντρ ζούσαν στο Τσερνίχιβ και ονειρεύονταν μια νέα αρχή με τα δύο παιδιά τους. Όλα κατέρρευσαν στις 3 Μαρτίου 2022, όταν ρωσική αεροπορική επιδρομή σκότωσε τον σύζυγό της.
«Για ενάμιση χρόνο ζούσα με την αίσθηση ότι μπορεί να ανοίξει η πόρτα και να μπει μέσα», λέει. Ο μικρότερος γιος της έχει πλέον ζήσει περισσότερα χρόνια χωρίς τον πατέρα του απ’ όσα έζησε μαζί του.
Λίλια, 30 ετών – Αγωνία για έναν αιχμάλωτο πολέμου
Η Λίλια γνώρισε τον σύντροφό της, Μπόχνταν, το 2019. Εκείνος είχε καταταγεί εθελοντικά στο τάγμα Αζόφ. Μετά την εισβολή συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 18 χρόνια φυλάκιση στη Ρωσία.
«Είναι ένας μόνιμος φόβος για τη ζωή και την υγεία του», λέει. Κάθε Κυριακή συμμετέχει σε συγκεντρώσεις στο Κίεβο υπέρ των αιχμαλώτων πολέμου. «Είναι δύσκολο να δίνεις ομορφιά στη σκηνή, όταν μέσα σου νιώθεις άδεια».
Ρουσλάν Κνις, 20 ετών – Βετεράνος χωρίς άκρα
Ήταν μόλις 16 όταν είδε τα πρώτα ρωσικά αεροσκάφη στον ουρανό, την αυγή της 24ης Φεβρουαρίου 2022.
Σήμερα, σε ηλικία 20 ετών, έχει χάσει χέρια και πόδια από επίθεση drone στην περιοχή του Χαρκόβου.
«Υπάρχουν στιγμές που σε κατακλύζει η απόγνωση», παραδέχεται. «Αλλά ίσως η μοίρα να έχει άλλα σχέδια». Προετοιμάζεται για προσθετικά μέλη στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιώντας το χιούμορ ως άμυνα.
Γιάροσλαβ Νεχόντα, 40 ετών – Ζωή χωρισμένη στα δύο
Η σύζυγός του και η έξι μηνών κόρη τους σκοτώθηκαν όταν ρωσικό drone έπληξε το σπίτι τους κοντά στο Κίεβο. «Αν είχε πέσει μισό μέτρο πιο δίπλα, θα ζούσαν», λέει.
Ο Νεχόντα και η σύζυγός του, Αντονίνα, προσπαθούσαν επί περίπου 20 χρόνια να αποκτήσουν παιδί. Η κόρη τους, Αντελίνα, γεννήθηκε υγιής τον περασμένο Απρίλιο.
Η οικογένεια συγκεντρωνόταν συχνά στο σπίτι που είχε χτίσει ο παππούς του Νεχόντα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο χωριό Ποχρέμπι, στην περιφέρεια του Κιέβου. Η περιοχή έμοιαζε ασφαλέστερη από την πρωτεύουσα, ενώ ο Νεχόντα γνώριζε ότι οι γονείς του θα βοηθούσαν την Αντονίνα στη φροντίδα του μωρού.
Τα ξημερώματα της 22ας Οκτωβρίου, ρωσικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος τύπου Shahed έπληξε το σπίτι. Η σύζυγός του, η έξι μηνών κόρη τους και η ανιψιά του βρίσκονταν στο δωμάτιο που δέχθηκε το πλήγμα. Και οι τρεις σκοτώθηκαν.
Ζει πλέον ανάμεσα στις αναμνήσεις και στην ανάγκη να χτίσει ξανά το μέλλον. «Δεν είμαι πια 20 χρονών», λέει. «Αλλά πρέπει να συνεχίσω».
Ιβάν Χμελνίτσκι, 25 ετών – Διασώστης πρώτης γραμμής
Από υπάλληλος τηλεφωνικού κέντρου, έγινε διασώστης. Σήμερα ανταποκρίνεται σε επιθέσεις με πυραύλους και drones.
«Το πιο δύσκολο είναι ότι αυτό αρχίζει να μοιάζει φυσιολογικό», λέει. «Οι άνθρωποι είναι κουρασμένοι — αλλά αντέχουν».
Ο Ιβάν Χμελνίτσκι εργαζόταν σε τηλεφωνικό κέντρο, εξυπηρετώντας πελάτες μεγάλων ταχυδρομικών υπηρεσιών. Το πρωί της 24ης Φεβρουαρίου 2022 συνδέθηκε στο σύστημα εργασίας του και διαπίστωσε ότι κανείς άλλος δεν ήταν συνδεδεμένος. Εκρήξεις είχαν ήδη ακουστεί κοντά στην πόλη όπου ζούσε, στην περιφέρεια του Κιέβου, όμως ο ίδιος είχε κοιμηθεί κατά τη διάρκειά τους.
Λίγο αργότερα προσπάθησε να καταταγεί στον στρατό, ωστόσο απορρίφθηκε λόγω έλλειψης στρατιωτικής εκπαίδευσης. Μήνες αργότερα, φίλος του τον ενημέρωσε για κενή θέση στην Κρατική Υπηρεσία Εκτάκτων Αναγκών.
Σήμερα, ο Χμελνίτσκι υπηρετεί ως λοχίας σε μονάδα διασωστών, ανταποκρινόμενος κυρίως σε επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Όπως λέει, η δουλειά αυτή τον έχει σκληρύνει. Στην αρχή φοβόταν να πατήσει πάνω σε ασταθή συντρίμμια, όμως με τον καιρό ο φόβος έδωσε τη θέση του στην εμπειρία.
Ζει σε κατάσταση διαρκούς ετοιμότητας, κοιμάται με το κινητό κάτω από το μαξιλάρι και συχνά ξεκουράζεται μέσα σε οχήματα ανάμεσα στις βάρδιες. Ακόμη και τις ημέρες που έχει ρεπό, μπορεί να κληθεί σε υπηρεσία μέσα σε μία ώρα.
Λιουντμίλα Σίτικ, 77 ετών – Πρόσφυγας μέσα στην ίδια της τη χώρα
Η Λιουντμίλα και ο σύζυγός της έχασαν το σπίτι τους στο Βουχλεντάρ και μετακινήθηκαν εννέα φορές. Σήμερα ζουν σε κοινωνική κατοικία κοντά στο Κίεβο, χωρίς να γνωρίζουν τι θα συμβεί μετά.
«Στην αρχή δεν άντεχα», λέει. «Αλλά θα ζήσουμε. Δεν θα πεθάνουμε».
Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου, οι ιστορίες αυτές συνθέτουν το ανθρώπινο πρόσωπο μιας σύγκρουσης που συνεχίζεται. Είναι ιστορίες απώλειας, αντοχής και επιμονής — ιστορίες ανθρώπων που, παρά τα πάντα, εξακολουθούν να ελπίζουν.
Πηγή: AP / ertnews.gr
