Δύσκολες στιγμές βιώνει η Φωτεινή Ντεμίρη, καθώς αποχαιρέτησε το αγαπημένο της σκυλάκι που έφυγε από τη ζωή. Η γνωστή ηθοποιός επέλεξε να μοιραστεί τη θλιβερή είδηση με τους διαδικτυακούς της φίλους μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, το βράδυ του Σαββάτου 25 Ιουλίου, δημοσιεύοντας μια σειρά από φωτογραφίες που αποτυπώνουν στιγμές τρυφερότητας και καθημερινής συντροφιάς με το τετράποδο «κορίτσι» της.
Η απώλεια ενός κατοικίδιου δεν είναι ποτέ «μικρή». Για πολλούς ανθρώπους είναι απώλεια οικογένειας. Είναι η σιωπή στο σπίτι, η ρουτίνα που σπάει απότομα, το μπολ που μένει άδειο, το βλέμμα που δεν σε περιμένει πια στην πόρτα. Σε αυτή την αίσθηση κενού και αδικίας φαίνεται να αποτυπώνεται και η ανάρτηση της Φωτεινής Ντεμίρη, η οποία μίλησε με λόγια λιτά αλλά γεμάτα συναίσθημα, αφήνοντας να φανεί πόσο βαθιά τη σημάδεψε ο αποχωρισμός.
Στη λεζάντα της δημοσίευσής της, η ηθοποιός έγραψε: «Τόσο λίγο ήταν αστεράκι μου; Σ’ ευχαριστώ για όλα… Θα σε θυμάμαι…», συνοδεύοντας τη φράση με emojis καρδιάς και με hashtags που δείχνουν τη στοργή της: #mylittlegirl #mybeautifulgirl #mystar #mylove. Η επιλογή της λέξης «αστεράκι» δίνει έναν ιδιαίτερο τόνο στην ανάρτηση: έναν τρόπο να μιλήσει για την απώλεια χωρίς να την απογυμνώσει από τρυφερότητα, σαν να συνεχίζει η παρουσία του μικρού της φίλου να λάμπει κάπου αλλού.
Ραγίζει καρδιές η Φωτεινή Ντεμίρη: «Τόσο λίγο ήταν αστεράκι μου;»
Η ανάρτηση της Φωτεινής Ντεμίρη συγκίνησε τους ακόλουθούς της, όχι μόνο γιατί αφορά έναν θάνατο, αλλά γιατί αποτυπώνει μια σχέση. Οι φωτογραφίες που δημοσίευσε λειτουργούν σαν ένα μικρό «άλμπουμ» αναμνήσεων: στιγμές απλές, καθημερινές, εκείνες που τελικά έχουν τη μεγαλύτερη αξία όταν έρθει η ώρα του αποχαιρετισμού. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια όταν η εικόνα λέει την ιστορία της αγάπης, της φροντίδας και της συντροφικότητας.
Όποιος έχει ζήσει τη σχέση με ένα κατοικίδιο γνωρίζει πως ο δεσμός αυτός χτίζεται αθόρυβα. Δεν είναι μόνο οι βόλτες και τα παιχνίδια, αλλά και οι δύσκολες μέρες που ένα ζώο είναι εκεί χωρίς να ζητά εξηγήσεις. Είναι οι ώρες που κάθεται δίπλα σου, οι μικρές τελετουργίες του σπιτιού, η αίσθηση ότι κάποιος σε περιμένει πάντα. Για αυτό και η φράση «Τόσο λίγο ήταν;» μοιάζει να συμπυκνώνει το σοκ της απώλειας: τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως ο χρόνος, όσο γεμάτος κι αν ήταν, ποτέ δεν φαίνεται αρκετός.
Η δύναμη μιας προσωπικής εξομολόγησης στα social media
Τα social media συχνά γεμίζουν με στιγμές χαράς, επιτυχίας και καθημερινότητας. Όταν όμως μια δημόσια προσωπικότητα, όπως η Φωτεινή Ντεμίρη, μοιράζεται κάτι τόσο προσωπικό και ευάλωτο, ανοίγει άθελά της έναν χώρο συλλογικής κατανόησης. Πολλοί άνθρωποι βλέπουν σε αυτή την απώλεια κάτι δικό τους: ένα ζώο που έφυγε, μια πληγή που ακόμη πονά, ένα «ευχαριστώ» που δεν ειπώθηκε ποτέ όπως θα ήθελαν.
Τέτοιες αναρτήσεις δεν είναι απλώς ειδήσεις. Είναι υπενθυμίσεις ότι πίσω από τους ρόλους, τις εμφανίσεις και τη δημόσια εικόνα, υπάρχει ένας άνθρωπος που πενθεί όπως όλοι. Και το πένθος για ένα κατοικίδιο, όσο κι αν κάποιοι το υποτιμούν, είναι πραγματικό, βαθύ και συχνά μοναχικό. Η δημόσια έκφρασή του, έστω και με λίγες λέξεις, μπορεί να λειτουργήσει ανακουφιστικά για όσους περνούν κάτι αντίστοιχο.
Όταν η αγάπη δεν χωρά σε ημερομηνίες
Το πιο σκληρό σε κάθε αποχαιρετισμό είναι ότι έρχεται πάντα «νωρίς». Ακόμη κι αν το ζώο έζησε μια γεμάτη ζωή, η καθημερινή του παρουσία γίνεται τόσο δεδομένη που ο νους δυσκολεύεται να δεχτεί την απουσία. Η φράση «Σ’ ευχαριστώ για όλα» που έγραψε η Φωτεινή Ντεμίρη κλείνει μέσα της ολόκληρη τη διαδρομή: τη χαρά, τη φροντίδα, τη συντροφιά, τις μικρές στιγμές που γίνονται τελικά οι μεγάλες.
Και το «Θα σε θυμάμαι…» είναι ίσως η πιο ανθρώπινη υπόσχεση. Γιατί, όταν φεύγει ένα κατοικίδιο, δεν φεύγει μόνο ένα ζώο. Φεύγει μια συνήθεια, ένας ρυθμός, ένα κομμάτι της καρδιάς. Όμως μένουν οι αναμνήσεις, οι φωτογραφίες, τα σημάδια αγάπης που άφησε πίσω του, και αυτή η ιδιαίτερη αίσθηση ότι κάποια πλάσματα, όσο μικρά κι αν ήταν, κατάφεραν να μας αλλάξουν.
Η ιστορία της Φωτεινής Ντεμίρη, όπως τη μοιράστηκε μέσα από το Instagram, λειτουργεί σαν ένα τρυφερό αντίο και ταυτόχρονα σαν μια υπενθύμιση: να αγαπάμε όσο έχουμε χρόνο, να λέμε «ευχαριστώ» όσο μπορούμε, και να κρατάμε στην καρδιά μας τα «αστεράκια» που πέρασαν από τη ζωή μας, γιατί τελικά αυτά είναι που την φωτίζουν.
