“Δεν μου λείπουν τα μεγάλα. Μου λείπουν τα μικρά. Η φωνή σου. Το βλέμμα σου. Η σιγουριά πως, ό,τι κι αν γινόταν, στο τέλος της ημέρας υπήρχε ένα σπίτι… κι εσύ. Ξέρεις ποιο είναι το παράλογο; Ότι ο κόσμος συνεχίζει. Οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο. Τα φανάρια ανάβουν και σβήνουν. Οι εποχές αλλάζουν. Κι εγώ προσπαθώ να μάθω πώς γίνεται να αναπνέεις όταν σου λείπει ο άνθρωπος που ήταν η ανάσα σου. Σήμερα μόνο η Άλκηστις με καταλαβαίνει από το ραδιόφωνο. “Πώς μπορεί η γη να γυρίζει χωρίς εσένα;”. Δεν θυμώνω με τον θάνατο. Θυμώνω με τη σιωπή”.
“Κι αν κάπου υπάρχει ένα παράθυρο που ενώνει τον ουρανό με τη γη, θέλω να ξέρεις μόνο αυτό: δεν πέρασε ούτε μία μέρα που να μη σε κουβάλησα μέσα μου. Ούτε μία διαδρομή που να μην περίμενα, έστω για ένα δευτερόλεπτο, να σε δω να στέκεσαι στην πόρτα. Γιατί η αγάπη η αληθινή δεν μπαίνει σε μνήματα. Δεν πεθαίνει. Αλλάζει μόνο διεύθυνση”.
“Κάθε φορά που βάζω το κλειδί στο αμάξι, σ’ ακούω να μου φωνάζεις από την εξώπορτα: «Πατουλίδου, σ’ αγαπώ». Και τότε, για μια στιγμή, ο κόσμος ξαναγίνεται ολόκληρος… μέχρι να κλείσει η πόρτα και να θυμηθώ πως αυτή τη φορά δεν θα ανοίξει ξανά” καταλήγει η Βούλα Πατουλίδου.
