Ο Ρένος Ρώτας παραχώρησε αυτή την εβδομάδα μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό ΟΚ! και τον δημοσιογράφο Γιώργο Πράσινο, μιλώντας με ειλικρίνεια για την καθημερινότητά του, τη διάθεσή του το καλοκαίρι και—κυρίως—τη διαχρονική του σχέση με το συναίσθημα. Χωρίς να ωραιοποιεί τίποτα, ο ηθοποιός άγγιξε ένα θέμα που πολλοί αποφεύγουν: την αμηχανία απέναντι στην τρυφερότητα, την ανάγκη για έλεγχο και το πώς, τελικά, ο ορθολογισμός μπορεί να λειτουργήσει ως προστασία αλλά και ως φυλακή.
Στην κουβέντα, ο Ρένος Ρώτας δεν έκρυψε ότι το καλοκαίρι τον «λύνει» περισσότερο. Είναι η εποχή που, όπως λέει, ο ρυθμός χαλαρώνει, οι υποχρεώσεις υποχωρούν και οι άνθρωποι γίνονται πιο ανοιχτοί στο φλερτ, στην επαφή, στην περιπέτεια. Κι ενώ για πολλούς αυτό μοιάζει αυτονόητο, για εκείνον δεν είναι απλώς θέμα διάθεσης. Είναι μια σπάνια περίοδος όπου επιτρέπει στον εαυτό του να παρασυρθεί.
Ρένος Ρώτας: «Είμαι συναισθηματικά ανώριμος, επικρατεί ο ορθολογισμός απέναντι στο συναίσθημα και στερούμαι πολλά»
Όταν ρωτήθηκε αν θεωρεί το καλοκαίρι ερωτική εποχή, η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη: «Φουλ». Το καλοκαίρι, είπε, είναι η περίοδος που ενδείκνυται για φλερτ, ακριβώς επειδή αποφορτίζεσαι από την πίεση και την ένταση του υπόλοιπου χρόνου. Οι καλοκαιρινοί έρωτες, σύμφωνα με τον ίδιο, «έχουν περισσότερη γλύκα» και μοιάζουν να κουβαλούν κάτι από τη μαγεία του ελληνικού τοπίου.
Δεν μίλησε μόνο για το συναίσθημα, αλλά και για τις εικόνες και τις συνθήκες που το τροφοδοτούν: παραλία, καλό κρασί, βραδινό μπάνιο, το αίσθημα ελευθερίας που φέρνει το φως και η ανεμελιά. Όλα αυτά, όπως υπονοεί, δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου ο έρωτας μοιάζει πιο εύκολος, πιο άμεσος, σχεδόν αναπόφευκτος.
Κι όμως, η λέξη που χρησιμοποίησε—«να παρασυρθώ»—έδωσε στη συζήτηση μια άλλη διάσταση. Γιατί να μιλάει κάποιος για τον έρωτα σαν κάτι που τον παίρνει μαζί του, σαν ένα ρεύμα που πρέπει να το αφήσεις να σε μετακινήσει; Μήπως αυτό κρύβει φόβο; Μήπως προδίδει ότι η εγκατάλειψη στον έρωτα δεν είναι πάντα χαρά, αλλά και ρίσκο;
Ο ίδιος έσπευσε να διευκρινίσει ότι δεν το εννοεί ως κάτι κακό. Απλώς, όπως εξήγησε, είναι ορθολογιστής. Και ένας ορθολογιστής, ειδικά στις υπόλοιπες εποχές της ζωής του—εκτός καλοκαιριού—σπάνια αφήνεται. Ο έλεγχος είναι ο μηχανισμός του. Η λογική προηγείται. Το συναίσθημα ακολουθεί, αν προλάβει.
Το καλοκαίρι ως «άδεια» από τον έλεγχο
Ο Ρένος Ρώτας περιγράφει το καλοκαίρι σαν ένα παράθυρο όπου ο ίδιος γίνεται πιο δεκτικός. Όχι επειδή αλλάζει χαρακτήρα από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά επειδή οι συνθήκες τον ευνοούν. Όταν απομακρύνεσαι από την τυπικότητα, από το πρόγραμμα, από τον διαρκή θόρυβο των υποχρεώσεων, μειώνεται και η ανάγκη να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση.
Γι’ αυτό και παραδέχεται ότι του είναι πιο εύκολο να παρασυρθεί το καλοκαίρι από έναν έρωτα. Η εποχή λειτουργεί σαν άδεια από τον έλεγχο—και για κάποιον που έχει μάθει να λειτουργεί με το μυαλό, αυτό μπορεί να είναι ανακουφιστικό.
«Μου είναι πολύ δύσκολο να αφεθώ»
Στη συνέχεια της συνέντευξης, η συζήτηση πήγε στον πυρήνα: πόσο εύκολο είναι, τελικά, να αφεθείς; Η απάντησή του ήταν άμεση: «Ναι, μου είναι πολύ δύσκολο». Και εδώ έρχεται η πιο δυνατή του εξομολόγηση: «Είμαι συναισθηματικά ανώριμος. Επικρατεί ο ορθολογισμός απέναντι στο συναίσθημα και το θεωρώ μειονέκτημα. Στερούμαι πολλά».
Η φράση αυτή δεν ακούγεται σαν αυτολύπηση. Ακούγεται σαν αναγνώριση. Σαν ένα «το βλέπω καθαρά πλέον». Και μάλιστα παραδέχεται ότι το συνειδητοποίησε πρόσφατα. Μέχρι τώρα, όπως λέει, θεωρούσε τον ορθολογισμό σωτήριο—μια ασπίδα που σε κρατά ασφαλή, που σε προστατεύει από λάθη, από υπερβολές, από πληγές.
Μόνο που αυτή η ασπίδα, αν δεν την κατεβάσεις ποτέ, σε κρατά και μακριά από όσα δίνουν νόημα. Γιατί, όπως καταλήγει ο ίδιος, «η επαφή με το συναίσθημα κρύβει όλη τη γλύκα της ζωής».
Όταν η λογική νικά το συναίσθημα, τι χάνεις;
Αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη τοποθέτηση να ξεχωρίζει είναι ότι ακουμπά μια εμπειρία κοινή σε πολλούς ανθρώπους: την τάση να «λογικεύουμε» τα πάντα, να αναλύουμε, να προβλέπουμε, να ελέγχουμε. Η λογική είναι χρήσιμη. Αλλά όταν γίνεται μόνιμη στρατηγική επιβίωσης, μετατρέπεται σε φίλτρο που αποστειρώνει τη ζωή.
Ο Ρένος Ρώτας, μέσα από μια φαινομενικά απλή ερώτηση για το καλοκαίρι και τον έρωτα, μίλησε τελικά για κάτι πολύ μεγαλύτερο: για το πόσο κοστίζει να μην αφήνεσαι, να μην εκτίθεσαι, να μην εμπιστεύεσαι το συναίσθημα. Και το παραδέχτηκε με τρόπο ανθρώπινο, χωρίς έπαρση και χωρίς προσπάθεια να δείξει «σωστός».
Στο τέλος, αυτό που μένει από τα λόγια του Ρένου Ρώτα είναι μια ήσυχη αλλά ουσιαστική υπενθύμιση: η λογική μπορεί να σε προστατεύει, όμως το συναίσθημα είναι εκείνο που δίνει τη γλύκα. Κι όταν επικρατεί ο ορθολογισμός απέναντι στο συναίσθημα, ίσως πράγματι να «στερείσαι πολλά»—ακόμα κι αν όλα δείχνουν, εξωτερικά, υπό έλεγχο.
