Η Ουκρανία εξαπέλυσε τη Δευτέρα (10/8) επίθεση με drone στον πετρελαϊκό κόμβο του Νιζνεκάμσκ, στην περιοχή Ταταρστάν της κεντρικής Ρωσίας, με τραγικό απολογισμό 13 νεκρούς και 75 τραυματίες, σύμφωνα με τις τοπικές αρχές. Πρόκειται για μία από τις πιο αιματηρές επιθέσεις που έχουν καταγραφεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά και για τη φονικότερη των τελευταίων δύο ετών.
Μεταξύ των θυμάτων βρίσκεται και ένα παιδί, γεγονός που εντείνει το σοκ στην τοπική κοινωνία και αναδεικνύει με τον πιο σκληρό τρόπο το ανθρώπινο κόστος της σύγκρουσης, ακόμη και μακριά από την πρώτη γραμμή.
Οι τοπικές αρχές ανακοίνωσαν ημέρα πένθους, ενώ οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης κινητοποιήθηκαν για την παροχή βοήθειας στους τραυματίες και την αποτίμηση των ζημιών στις υποδομές.
Το Νιζνεκάμσκ, πόλη με πληθυσμό περίπου 240.000 κατοίκων, βρίσκεται σε απόσταση άνω των 1.000 χιλιομέτρων ανατολικά της Μόσχας και αποτελεί σημαντικό βιομηχανικό και ενεργειακό κέντρο, καθώς φιλοξενεί δύο διυλιστήρια και ένα μεγάλο πετροχημικό εργοστάσιο.
Τι γνωρίζουμε για το χτύπημα στο Νιζνεκάμσκ
Ο ουκρανικός στρατός ανέφερε ότι στόχος της επιχείρησης ήταν διυλιστήριο πετρελαίου στο Νιζνεκάμσκ, εντάσσοντας το συγκεκριμένο πλήγμα στο πλαίσιο της ευρύτερης στρατηγικής του Κιέβου να χτυπά ρωσικές ενεργειακές εγκαταστάσεις. Το τελευταίο διάστημα, τέτοιου είδους επιθέσεις καταγράφονται σχεδόν καθημερινά, με την Ουκρανία να επιδιώκει να περιορίσει την οικονομική και επιχειρησιακή δυνατότητα της Ρωσίας, προκαλώντας προβλήματα στην παραγωγή και διανομή καυσίμων.
Οι επιπτώσεις από τα επαναλαμβανόμενα πλήγματα στις εγκαταστάσεις πετρελαίου, σύμφωνα με τις αναφορές, έχουν οδηγήσει κατά περιόδους σε ελλείψεις καυσίμων και σε αυξημένη πίεση στην εφοδιαστική αλυσίδα στο εσωτερικό της Ρωσίας.
Η στρατηγική αυτή δεν στοχεύει μόνο τη βιομηχανική παραγωγή, αλλά και την ικανότητα υποστήριξης των στρατιωτικών επιχειρήσεων, δεδομένου ότι τα καύσιμα αποτελούν κρίσιμο παράγοντα για τη μετακίνηση, τον ανεφοδιασμό και τη λειτουργία του εξοπλισμού στο πεδίο.
Παράλληλα πλήγματα στη Σιβηρία: φωτιά σε βιομηχανική εγκατάσταση στην Τιουμέν
Την ίδια ημέρα, αρκετά ουκρανικά drones φέρεται να προκάλεσαν πυρκαγιά σε βιομηχανική εγκατάσταση στην Τιουμέν της δυτικής Σιβηρίας, όπως δήλωσε ο κυβερνήτης της περιοχής, Αλεξάντερ Μουρ, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για το είδος της εγκατάστασης ή την έκταση των ζημιών. Η αναφορά αυτή έρχεται να προστεθεί σε ένα μοτίβο χτυπημάτων που, όπως δείχνουν τα στοιχεία των τελευταίων μηνών, επεκτείνονται ολοένα και βαθύτερα μέσα στη ρωσική επικράτεια.
Υπενθυμίζεται ότι τον περασμένο μήνα η Τιουμέν είχε βρεθεί και πάλι στο στόχαστρο, όταν drones έπληξαν διυλιστήριο σε απόσταση περίπου 2.400 χιλιομέτρων ανατολικά των συνόρων με την Ουκρανία. Η γεωγραφική εμβέλεια αυτών των επιθέσεων καταδεικνύει μια σημαντική επιχειρησιακή εξέλιξη: την αυξανόμενη δυνατότητα της Ουκρανίας να επιχειρεί με μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλης εμβέλειας σε αποστάσεις που παλαιότερα θεωρούνταν εξαιρετικά δύσκολες.
Γιατί οι επισκευές στα διυλιστήρια είναι τόσο δύσκολες για τη Ρωσία
Ένα κρίσιμο σημείο στην εξίσωση είναι ότι οι επισκευές και η αποκατάσταση των διυλιστηρίων δεν αποτελούν απλή υπόθεση. Πολλές από τις επιθέσεις, σύμφωνα με πληροφορίες, προκαλούν ζημιές σε εξειδικευμένο εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας, ο οποίος συχνά είναι εισαγόμενος ή απαιτεί συγκεκριμένες αλυσίδες προμήθειας. Αυτό κάνει την αποκατάσταση χρονοβόρα και δαπανηρή, ενώ περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από το καθεστώς διεθνών κυρώσεων.
Σε πολλές περιπτώσεις, η εύρεση ανταλλακτικών ή τεχνικών λύσεων προϋποθέτει επιπλέον διαδικασίες, εναλλακτικές διαδρομές προμήθειας και πρακτικές παράκαμψης περιορισμών. Το αποτέλεσμα είναι ότι ακόμα και ένα «στοχευμένο» χτύπημα μπορεί να έχει δυσανάλογα μεγάλο αντίκτυπο στη λειτουργία μιας εγκατάστασης, δημιουργώντας αλυσιδωτές επιπτώσεις στην παραγωγή, στην τροφοδοσία της αγοράς και στην ικανότητα διαχείρισης αποθεμάτων.
Η στρατηγική πίσω από τα drones: πλήγματα σε ενέργεια και εφοδιαστικές γραμμές
Τα ανεπτυγμένα ουκρανικά drones μεγάλης εμβέλειας φαίνεται ότι πλέον πετούν σε ολοένα μεγαλύτερες αποστάσεις, φτάνοντας όχι μόνο σε περιοχές της κεντρικής Ρωσίας, αλλά και μέχρι τη Σιβηρία—περίπου 2.000 χιλιόμετρα ή και περισσότερο από τα σύνορα. Αυτή η επιχειρησιακή πραγματικότητα αλλάζει σταδιακά τη δυναμική του πολέμου, καθώς επεκτείνει το «βάθος» στο οποίο μπορεί να δεχθεί πλήγματα μια χώρα, ακόμη και σε περιοχές που θεωρούνταν έως πρόσφατα ασφαλείς.
Την ίδια στιγμή, το Κίεβο «τρέχει» μια παράλληλη εκστρατεία με στόχο τη διακοπή ή την επιβράδυνση των ρωσικών γραμμών ανεφοδιασμού που οδηγούν στην πρώτη γραμμή στην ανατολική και νότια Ουκρανία. Σύμφωνα με το ουκρανικό υπουργείο Άμυνας, τον περασμένο μήνα χτυπήθηκαν οδικές, σιδηροδρομικές και πλωτές γέφυρες σε έξι περιοχές. Η λογική πίσω από αυτές τις ενέργειες είναι ξεκάθαρη: όταν η εφοδιαστική αλυσίδα γίνεται πιο αργή, πιο δαπανηρή και πιο δύσκολη στην οργάνωση, μειώνεται η ταχύτητα και η ευελιξία των επιχειρήσεων στο πεδίο.
Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις υποστηρίζουν ότι με τέτοιου είδους πλήγματα δυσχεραίνουν τη ρωσική προέλαση, διευκολύνουν την αναχαίτιση κινήσεων και δημιουργούν ευκαιρίες για αντεπιθέσεις. Όμως, όπως έδειξε η επίθεση στο Νιζνεκάμσκ, η κλιμάκωση των χτυπημάτων σε κρίσιμες υποδομές συνοδεύεται και από βαριές απώλειες, προκαλώντας έντονη ανησυχία για το πώς μπορεί να εξελιχθεί περαιτέρω η σύγκρουση.
