Η Κίνα καθιστά σαφές ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί την ανεξαρτησία της Ταϊβάν, με τον πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ να δηλώνει πως η Ταιβάν ευθύνεται για την υπονόμευση της ειρήνης στην περιοχή του Στενού της Ταϊβάν. Αυτές οι δηλώσεις έγιναν κατά την επίσκεψη της ηγέτιδας της αντιπολίτευσης της Ταϊβάν, Τσενγκ Λι-γουν, στο Πεκίνο, στο πλαίσιο μιας «ειρηνευτικής αποστολής» με στόχο τη μείωση των εντάσεων.
Η Κίνα και οι επιπτώσεις της Ταϊβάν
Η Κίνα έχει επανειλημμένα τονίσει την άποψή της ότι η Ταϊβάν αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της, ενώ δεν αποκλείει την πιθανότητα στρατιωτικών ενεργειών για την υπεράσπιση των «νομιμών» δικαιωμάτων της. Οι δηλώσεις του Σι πλαισιώνουν ένα κλίμα συγκρούσεων και πολιτικών εντάσεων που παραμένουν σε υψηλά επίπεδα εδώ και δεκαετίες.
Η πρόεδρος του Κουομιντάνγκ, του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης στην Ταϊβάν, εξέφρασε την επιθυμία των λαών και των δύο πλευρών να επιτύχουν αμοιβαία επωφελείς σχέσεις. Υπογράμμισε τη σημασία των αλληλεπιδράσεων και τέθηκε επικεφαλής προσπαθειών που μπορούν να μειώσουν τις εντάσεις στον Πορθμό της Ταϊβάν.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, η Τσενγκ μοιράστηκε με τους δημοσιογράφους ότι ο Σι τής επεσήμανε το σεβασμό που έχει η Κίνα για το διαφορετικό κοινωνικό σύστημα της Ταϊβάν.
Ο κύριος υπεύθυνος χάραξης πολιτικής της Ταϊβάν για την Κίνα, Τσίου Τσούι-τσένγκ, επεσήμανε ότι μόνο ο λαός της Ταϊβάν έχει το δικαίωμα να αποφασίσει για το μέλλον του νησιού. Η θέση της Ταϊβάν είναι ότι η Κίνα πρέπει να συνεργαστεί με τη νόμιμη και δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του νησιού, τονίζοντας την ανάγκη για διατήρηση της κυριαρχίας της.
Τα λόγια του Τσίου προορίζονται και για την κομματική βάση στη Ταϊβάν, όπου οι Κινέζοι κομμουνιστές κατηγορούνται για τη δημιουργία λανθασμένων εντυπώσεων σχετικά με την ανεξαρτησία της Ταϊβάν. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι προσπάθειες αυτές γίνονται σε μια περίοδο όπου οι σχέσεις Κίνας-Ταϊβάν είναι τεταμένες.
Η ιστορική αναδρομή της σχέσης Κίνας-Ταϊβάν ξεκινά το 1949, όταν η τότε κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας, υπό τις οδηγίες του Κουομιντάνγκ, κατέφυγε στην Ταϊβάν μετά την ήττα της από τους κομμουνιστές του Μάο Τσε Τουνγκ. Από τότε, οι δύο κυβερνήσεις δεν αναγνωρίζουν η μία την άλλη, με το σύγχρονο Κουομιντάνγκ να προτιμά την οικοδόμηση πιο στενών σχέσεων με το Πεκίνο.
Τα τελευταία χρόνια, η πλειοψηφία των πολιτών στην Ταϊβάν θεωρεί το νησί ως κυρίαρχο έθνος, επιθυμώντας ταυτόχρονα τη διατήρηση του «status quo». Αυτή η κατάσταση περιλαμβάνει την απόρριψη της ενοποίησης, αλλά και την αποφυγή επίσημης ανακήρυξης ανεξαρτησίας.
