Σοκάρει η Νέλλη Γκίνη: «Με έβλεπαν στο δρόμο και με έβριζαν, «θα σ’ αφήσω στα Νταμάρια να πεθάνεις» μου είπε ταξιτζής»

Μέσα σε όλη αυτή την πορεία νιώσατε, επειδή ήσασταν μια γυναίκα τόσο δυναμική και ανεξάρτητη, ότι είστε ο άνδρας του εαυτού σας;

Θεωρώ ότι είμαι ο άνδρας και η γυναίκα του εαυτού μου. Νιώθω ότι είναι ένας τίτλος που μου ταιριάζει μια χαρά.

Δεχθήκατε πισώπλατα μαχαιρώματα στον καλλιτεχνικό χώρο;

Ναι, τα έχω ζήσει. Απλά, λόγω του ότι είχα και τα χρήματα, επειδή δούλευα σε όλες αυτές τις δουλειές, μπορούσα να κάνω και τις «επαναστάσεις» μου. Όμως, από τη φύση μου είμαι έτσι. Δεν ξέρω πως θα ήμουν αν είχα ανάγκη. Ξέρετε, μιλάω πάντα για τον εαυτό μου, δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι συμβιβάζονται γιατί πρέπει να πληρώσουν το ενοίκιο, το ρεύμα τους. Οι άνθρωποι που είναι έξω από τη δουλειά μας πολλές φορές μας ταυτίχουν και με τους ρόλους μας, δηλαδή μπορεί εγώ να παίζω μια πλούσια γυναίκα κακομαθημένη και να με ταυτίσουν με αυτό. Μου έχει συμβεί και μάλιστα στις αρχές της καριέρας μου όταν έκανα τη Μαρίνα στη «Γειτονιά μας».

Εγώ τα πρώτα χρόνια της καριέρας μου ήμουν η κακιά που είχα παρατήσει τον Γιασό και είχε καταντήσει μέθυσος. Με έβλεπαν στο δρόμο εκείνη την εποχή και με βρίζανε, γιατί ταυτίζεται ο κόσμος με τους ρόλους μας, ειδικά εκείνη την εποχή. Θυμάμαι ότι είχα μπει σε ένα ταξί να πάω στο στούντιο και ο ταξιτζής, μόλις με είδε, μου είπε: «Θα σε πάω και θα σε αφήσω στα Νταμάρια να πεθάνεις, τέτοιος χαρακτήρας που είσαι κακιασμένη». Είχα φοβηθεί τα πρώτα χρόνια.

Μέχρι που πήγα και παρακάλεσα τον Κώστα Πρετεντέρη λέγοντας του «σας παρακαλώ, με βρίζουν κι εγώ δεν θέλω να με βρίζουν. Θέλω να με αγαπάνε, αυτή τη δουλειά την κάνω με αγάπη, κάντε κάτι». Κι αυτός ο τόσο σπουδαίος άνθρωπος, που πραγματικά ήρθε και μου έδωσε απλόχερα τόσα πράγματα στην αρχή της καριέρρας μου, με κατάλαβε και άλλαξε το ρόλο μου στη «Γειτονιά μας» εν μια νυκτί.