Ο Σταμάτης Φασουλής είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους καλλιτέχνες της ελληνικής θεατρικής σκηνής. Με αφορμή τη φετινή του θεατρική παρουσία, παραχώρησε δηλώσεις στην εκπομπή “Καλύτερα δε γίνεται” και τον δημοσιογράφο Σπύρο Ραφαήλ Κεραμίδα. Οι σκέψεις του για τη νέα γενιά των ηθοποιών και οι εμπειρίες του από την καριέρα του προσφέρουν μια μοναδική οπτική γωνία για τον χώρο του θεάτρου.
Ο Σταμάτης Φασουλής υπογράμμισε την πρόοδο που έχει σημειώσει η νέα γενιά των ηθοποιών. «Δεν ξέρω αν οι σημερινοί ηθοποιοί είναι καλύτερης πάστας από τους παλαιότερους, αλλά είναι καλύτεροι. Είναι πιο ενημερωμένοι και εξασκούνται περισσότερο από εμάς», είπε χαρακτηριστικά. Αυτή η δήλωση αντικατοπτρίζει την αντίληψή του ότι οι νέοι καλλιτέχνες προσπαθούν σκληρά και επενδύουν στη γνώση και τις δεξιότητές τους.
Ωστόσο, δεν παρέλειψε να επισημάνει ότι μερικές φορές οι νέοι ηθοποιοί μιλούν με έναν τρόπο που μπορεί να απομακρύνει το κοινό. «Όταν μιλάνε, μιλάνε είτε σαν καθηγητές πανεπιστημίου είτε σαν πολιτικοί», ανέφερε. Σύμφωνα με τον Φασουλή, αυτό μπορεί να τους κάνει να χάσουν την ουσία του θεάτρου, που είναι η ποίηση και η συναισθηματική τους σύνδεση με το κοινό.
Η παραχώρηση λόγω followers
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της συνομιλίας του ήταν η αναφορά στην παραχώρηση που έκανε στην καριέρα του λόγω των followers. «Κάποια στιγμή έκανα μια παραχώρηση και χάρηκα τόσο πολύ, για ένα ρολάκι. Μου είπαν “κοίταξε να δεις, έχει 1 εκατομμύριο ακολούθους, πάρε τον αυτόν” και τον πήρα στην παράσταση. Άνθρωπος δεν πάτησε γι’ αυτόν», δήλωσε με αρκετή δόση ειρωνείας.
Αυτή η εμπειρία φέρνει στο προσκήνιο τη συζήτηση σχετικά με την επίδραση των social media στον τομέα των παραστάσεων. Η δημοφιλία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν διασφαλίζει πάντα την αφοσίωση και το ενδιαφέρον του κοινού για τις θεατρικές παραγωγές. Ο Σταμάτης Φασουλής (focus keyword: δημοφιλία) αφηγείται την απογοήτευσή του, αλλά και την ανάγκη για μια σφαιρική προσέγγιση σε ό,τι αφορά την επιλογή των ηθοποιών.
Θεατρική τέχνη και ποιότητα
Η δήλωση του Φασουλή φέρνει στην επιφάνεια μια σημαντική πτυχή του ελληνικού θεάτρου: την αξία της ποιότητας έναντι της προσωρινής προβολής. Βασίζεται στην πίστη ότι το θέατρο είναι περισσότερο από μια επιχείρηση, είναι τέχνη. Στο παρελθόν, οι ηθοποιοί ήταν γνωστοί για τη βαθιά τους κατανόηση του ρόλου και της παράστασης, και ο Φασουλής πιστεύει ότι αυτό έχει υποχωρήσει σε κάποιο βαθμό.
Ακούγοντας τον Φασουλή, καταλαβαίνουμε ότι η ποιότητα στο θέατρο είναι κρίσιμη. Η αναγνώριση και η επιτυχία δεν προέρχονται πάντα από τον αριθμό των ακολούθων, αλλά από την ικανότητα του ηθοποιού να ενσαρκώνει τον ρόλο του και να επικοινωνεί με το κοινό σε επίπεδο βαθύτερο από την επιφάνεια.
