Ο Σταύρος Τσουμάνης, ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς της ελληνικής τηλεόρασης, βρέθηκε στον καναπέ του Φώτη Σεργουλόπουλου και της Τζένης Μελιτά την πρωινή εκπομπή της Μεγάλης Δευτέρας, 6 Απριλίου. Σε μια γοητευτική συνομιλία, μίλησε για την επαγγελματική του πορεία, τις προκλήσεις και τις αλλαγές που τόλμησε να κάνει στη ζωή του. Τόνισε τη σημασία του να μην φοβάται να αφήνει πίσω του καταστάσεις και να αναζητά νέα μονοπάτια.
Αρχαία θεατρική παγκόσμια κληρονομιά, η τέχνη του θεάτρου ασκεί μια μόνιμη γοητεία στους ανθρώπους. Όμως, ο Σταύρος παραδέχεται πως αρχικά δεν τον ενδιέφερε να ασχοληθεί με το θέατρο. «Έβλεπα πολλές ταινίες ως παιδί», εξηγεί, «και ήθελα να αποφύγω τις Πανελλήνιες εξετάσεις». Αν και δεν ήταν κακός μαθητής, η αναζήτηση της δημιουργικότητας και του αυτοπεριορισμού τον οδήγησε σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Αναγνωρίζει ότι η πίεση από την οικογένειά του, ειδικά από τη μητέρα του, τον βοήθησε να κατανοήσει τη σημασία της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Πεποίθηση του είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να εμπιστεύονται το σύμπαν και την καθοδήγησή του, ακόμη κι όταν οι περιστάσεις φαίνονται δύσκολες. «Χρειάζομαι την πίστη γιατί χωρίς αυτήν δεν μπορώ να προχωρήσω», παραδέχεται. Στην πραγματικότητα, η πίστη για τον Σταύρο είναι προσωπική και δεν σχετίζεται με καμία θρησκεία.
Ο Σταύρος Τσουμάνης ασχολείται με τις δικές του προκλήσεις, επισημαίνοντας: «Συγχωρώ πολύ εύκολα. Δεν νομίζω ότι έχω κάτι που είναι ασυγχώρητο». Η ικανότητα του να συγχωρεί υποδηλώνει την εσωτερική του ηρεμία και την αποδοχή των ανθρώπινων αδυναμιών. Για εκείνον, η ζωή είναι γεμάτη από ανατροπές και αλλαγές, και δεν τον αγχώνει το μέλλον.
«Δεν έχω σκεφτεί ποτέ πού θα είμαι σε δέκα χρόνια. Με αγχώνει αυτή η σκέψη», αλλά επισημαίνει ότι η παρέα του αντιμετωπίζει τις προκλήσεις με τον ίδιο τρόπο. «Θα βρούμε λύση για τα πάντα».
Σχολιάζοντας τις κοινωνικές συνθήκες, ο Τσουμάνης υπογραμμίζει τις μακρές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η σύγχρονη γενιά. «Κάθε γενιά έχει τις δικές της δυσκολίες. Ζούμε σε κανονικότητες που δεν είναι πραγματικά κανονικές», λέει. Επισημαίνει ότι οι κρίσεις—ψυχολογικές, οικονομικές και υγειονομικές—είναι μια απλή καθημερινότητα για τον σημερινό νέο. Ο Σταύρος πιστεύει ότι είναι ζωτικής σημασίας να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα πίσω από τις κοινωνικές προσδοκίες που μπορεί να είναι παραπλανητικές.
