Τις καλοκαιρινές της διακοπές στην Τήνο απολαμβάνει η Στεφανία Γουλιώτη, η οποία το βράδυ της Δευτέρας 20/7 μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους ένα μικρό, αλλά γεμάτο αίσθηση, φωτογραφικό άλμπουμ από το κυκλαδίτικο νησί. Η γνωστή ηθοποιός ανέβασε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram εικόνες από τοπία που την εντυπωσίασαν, αφήνοντας παράλληλα χώρο στις λέξεις να συμπληρώσουν όσα δεν χωράει εύκολα ο φακός: την εμπειρία, την έκπληξη, τη διάθεση να παρατηρήσει την Τήνο αλλιώς.
Το κείμενο που συνόδευσε την ανάρτησή της είχε τον τόνο μιας προσωπικής εξομολόγησης. Δεν ήταν μια τυπική «καλοκαιρινή» ανάρτηση με έμφαση αποκλειστικά στη θάλασσα ή στα καθιερωμένα στιγμιότυπα χαλάρωσης. Αντίθετα, η Στεφανία Γουλιώτη στάθηκε σε κάτι που, όπως φαίνεται, τη συγκίνησε βαθιά: στην ιδιαίτερη γη του νησιού, στα υλικά του, στις μυρωδιές, στις υφές και στις εικόνες της ενδοχώρας. Με άλλα λόγια, στη διαφορετική πλευρά των Κυκλάδων, εκεί όπου η φύση δεν περιορίζεται στο μπλε, αλλά ανοίγει σε αποχρώσεις του γκρι, του χρυσαφί και του πράσινου.
Στεφανία Γουλιώτη: «Τί ωραία απρόβλεπτη ψυχική έκπληξη ήταν αυτή»
Η ίδια έγραψε στη λεζάντα της ανάρτησής της: «Συνήθως πάμε στις Κυκλάδες για τη θάλασσα και τα νερά…. Στην Τήνο όμως με κέρδισε η Γή…. οι γρανιτικοί σχηματισμοί, η πέτρα, ο βράχος, η άμμος, το στάχυ, τα αμπέλια, η μυρωδιά της ρίγανης, οι αγκινάρες, τα ορεινά χωριά, το μάρμαρο. Τί ωραία απρόβλεπτη ψυχική έκπληξη ήταν αυτή!! Πώς γίνεται να μην είχα ξανάρθει….;;!»
Η φράση της, «τί ωραία απρόβλεπτη ψυχική έκπληξη ήταν αυτή», συμπυκνώνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: εκείνη τη σπάνια στιγμή που ένας τόπος σε αιφνιδιάζει όχι με υπερβολές, αλλά με λεπτομέρειες. Όταν το ταξίδι δεν είναι απλώς ξεκούραση, αλλά μια ήρεμη ανατροπή στις προσδοκίες. Και σε αυτό το σημείο η Τήνος μοιάζει να έχει τη δική της ξεχωριστή δύναμη: δεν «πουλάει» μόνο εικόνα, αλλά χτίζει εμπειρία.
Η Τήνος πέρα από τη θάλασσα: γη, πέτρα και άρωμα Κυκλάδων
Στις Κυκλάδες πολλοί αναζητούν το γνωστό καλοκαιρινό σκηνικό: παραλίες, κρυστάλλινα νερά, λευκά σπίτια στο φως. Όμως η ανάρτηση της Στεφανίας Γουλιώτη φωτίζει μια άλλη πραγματικότητα, λιγότερο προβεβλημένη αλλά εξαιρετικά γοητευτική. Η Τήνος, όπως την περιγράφει, κερδίζει τον επισκέπτη με την ίδια τη «Γη»: τους γρανιτικούς σχηματισμούς και το ανάγλυφο που δίνει βάρος στο τοπίο, την πέτρα και τον βράχο που προσφέρουν μια σχεδόν πρωτόγονη αίσθηση σταθερότητας, το στάχυ και τα αμπέλια που θυμίζουν ότι το νησί έχει και παραγωγική, ζωντανή πλευρά.
Δεν είναι τυχαίο που στάθηκε και στις μυρωδιές. Η ρίγανη, οι αγκινάρες, η υγρασία της γης το σούρουπο ή η ζέστη που σηκώνει άρωμα από το χώμα είναι στοιχεία που δεν αποτυπώνονται πάντα σε φωτογραφία, αλλά διαμορφώνουν την πραγματική μνήμη ενός τόπου. Και εκεί βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα σε μια «ωραία εικόνα» και σε μια εμπειρία που μένει.
Ορεινά χωριά και μάρμαρο: μια πιο αυθεντική διαδρομή
Η αναφορά της στα ορεινά χωριά και στο μάρμαρο ανοίγει ακόμα περισσότερο τον χάρτη της Τήνου. Το νησί κουβαλά μια παράδοση που συνδέεται στενά με την τέχνη και την ύλη: την πέτρα που γίνεται χτίσιμο, τη γη που γίνεται καλλιέργεια, το μάρμαρο που γίνεται τεχνική, μνήμη και πολιτισμός. Για πολλούς ταξιδιώτες, αυτή η «ενδοχώρα» είναι που χαρίζει στην Τήνο την αυθεντικότητά της—μια αυθεντικότητα που δεν χρειάζεται φασαρία για να σε κερδίσει.
Η Στεφανία Γουλιώτη, μέσα από λίγες μόνο σειρές, έδωσε το περίγραμμα μιας τέτοιας διαδρομής: να κοιτάξεις το νησί όχι σαν καρτ-ποστάλ, αλλά σαν τόπο με υλικότητα, ιστορία και καθημερινή ζωή. Και να αναρωτηθείς, όπως κι εκείνη, πώς γίνεται να μην έχεις έρθει νωρίτερα.
Μια ανάρτηση που λειτουργεί σαν πρόσκληση
Το ενδιαφέρον στην ανάρτηση δεν είναι μόνο οι φωτογραφίες, αλλά το συναίσθημα που μεταφέρει. Η «απρόβλεπτη ψυχική έκπληξη» που περιγράφει η Στεφανία Γουλιώτη είναι, στην ουσία, μια πρόσκληση προς όλους να ταξιδέψουν με πιο ανοιχτό βλέμμα. Να μην κυνηγούν μόνο το προφανές, αλλά να επιτρέπουν σε έναν τόπο να τους δείξει και τις πιο ήσυχες, βαθιές πτυχές του.
Και κάπως έτσι, οι καλοκαιρινές της στιγμές στην Τήνο γίνονται κάτι παραπάνω από ένα ακόμη στιγμιότυπο διακοπών. Γίνονται μια υπενθύμιση ότι τα νησιά δεν είναι μόνο η θάλασσα—είναι η γη, η πέτρα, το άρωμα των βοτάνων, τα χωριά, τα υλικά που σε γειώνουν και σε κάνουν να νιώθεις. Στο τέλος, αυτό ακριβώς φαίνεται να κράτησε η Στεφανία Γουλιώτη: την αίσθηση ότι ανακάλυψε έναν τόπο που δεν την εντυπωσίασε απλώς, αλλά τη μετακίνησε εσωτερικά.
