Ο ηθοποιός αποκάλυψε ότι ο χωρισμός έχει πραγματοποιηθεί εδώ και μήνες, συγκεκριμένα από τον Σεπτέμβριο.
Αναφερόμενος στη σχέση του, τόνισε: «Αυτό που λέμε χωρισμός, που έφυγε από το σπίτι, είναι μήνες. Είναι από το Σεπτέμβριο. Υπάρχει για μένα κάτι πολύ βασικό και ιερό. Είναι τόσο ιερό που εκεί έχω στηρίξει όλη μου τη ζωή, εκεί στήριξα την αγάπη μου και τη σχέση μου και με την πρώην σύζυγό μου τη Μαρία και με το γιο μου τον Αλκιβιάδη. Είναι η αγάπη με πράξεις. Όχι σ’ αγαπάω αλλά θα είσαι όπως εγώ θέλω να είσαι και τι μου δίνεις. Δεν έχει ανταπόδοση. Αυτή η αγάπη λοιπόν στηρίζεται στο να σκέφτεσαι όσο γίνεται το καλό του άλλου».
Στη συζήτηση, ο Τζώρτζογλου μίλησε για την αίσθηση που έχει πως η σχέση με τη Σοφία έχει ευτελιστεί από τη συνεχή δημόσια συζήτηση: «Εγώ όταν γνώρισα τη Σοφία, τη γνώρισα πριν 8 χρόνια. Που σημαίνει, για να μην τα λέω πολλές φορές και γίνομαι γραφικός και λένε πάλι για τη Σοφία μιλάει, και έχω κουραστεί να μιλάω για τη Σοφία γιατί ευτελίζω και τη σχέση μου μαζί της, μειώνω και την ίδια, γιατί κανονικά θα ‘πρεπε να ‘ναι εδώ πέρα και να μιλήσεις κ’ εκείνη. Γιατί να μιλάω εγώ εξ ονόματος και των δύο; Και κατά κάποιο τρόπο η αγάπη και η αγνότητά της δεν μπορεί να περιοριστεί σε λέξεις, γιατί ό,τι και να πεις θα τη μειώσεις».
Επιπλέον, ο ηθοποιός μίλησε για τα επαγγελματικά του σχέδια και την επιθυμία του να επανασυνδεθεί με τον γιο του στην Αμερική, λέγοντας: «Αυτή τη στιγμή με απασχολεί μόνο η δουλειά μου. Αυτό που μου λείπει περισσότερο από όλα είναι ο γιος μου, ο Αλκιβιάδης. Δηλαδή να ξαναπάω στην Αμερική, να καθίσω δυο τρεις μήνες μαζί του, κάνω και δουλειές εκεί πέρα και σαν ηθοποιός αλλά έχω και σχολή υποκριτικής και αυτοβελτίωσης και εκεί, οπότε δεν την έχω αφήσει την Αμερική. Αν δεν έχω εδώ πέρα τις δουλειές που με κρατάνε εδώ πέρα, έχω φύγει πριν πω καλημέρα». Επιπλέον, αναφέρθηκε στην προσωπική του απόφαση για τον χωρισμό, αναφέροντας: «Η απόφαση είναι δική μου και είναι οριστική».
Όταν ρωτήθηκε για την περιπέτειά του με την κατάθλιψη, μοιράστηκε: «Ναι, γιατί με έριξε τόσο χαμηλά, που τουλάχιστον του αξίζει να είναι στο επίπεδο το χαμηλό που ήμουνα εγώ τρία χρόνια. Τρία, Γιώργο. Να βλέπω μόνο το ταβάνι και να μη μιλάω. Να κρύβομαι από όλους. Και πια είχα πιστέψει ότι “τώρα, όπου να ‘ναι, πεθαίνω”. Και το ευχόμουν κιόλας. Να φύγω».
