Σε ένα ιδιαίτερα τρυφερό μοίρασμα μέσα από τα social media προχώρησε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας τη νύχτα της Τετάρτης, ανοίγοντας την καρδιά του στους διαδικτυακούς του φίλους. Με αφορμή τα γενέθλιά του, ο γνωστός δημοσιογράφος και παρουσιαστής του OPEN επέλεξε να αποτυπώσει δημόσια ένα συναίσθημα που πολλοί αναγνωρίζουν, αλλά λίγοι καταφέρνουν να εκφράσουν με τόση ειλικρίνεια: την απουσία. Για πρώτη φορά, αυτή η μέρα δεν τον βρίσκει με τον πατέρα του, τον Δημήτρη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Αύγουστο.
Η απώλεια αλλάζει τον τρόπο που κοιτάς τα πάντα — ακόμα και τις πιο φωτεινές ημερομηνίες. Και τα γενέθλια, που παραδοσιακά συνδέονται με ευχές, χαμόγελα και οικογενειακές στιγμές, μπορούν να γίνουν ξαφνικά ένα σημείο σιωπής. Αυτό ακριβώς επέλεξε να μοιραστεί ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, δείχνοντας πως πίσω από τη δημόσια εικόνα υπάρχει ένας άνθρωπος που πενθεί, θυμάται και τιμά.
Συγκινεί ο Λάμπρος Κωνσταντάρας για τον πατέρα του: «Μου χρωστάς μια επίσκεψη»
Για να συνοδεύσει τα λόγια του, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας ανέβασε ένα άλμπουμ γεμάτο φωτογραφικά στιγμιότυπα από το παρελθόν. Εικόνες που, όπως συμβαίνει συχνά, αποκτούν άλλο βάρος όταν λείπει το πρόσωπο που τις έκανε κάποτε ζωντανές. Δεν πρόκειται απλώς για αναμνήσεις — είναι μικρές αποδείξεις μιας σχέσης βαθιάς και σταθερής, ενός δεσμού που χτίστηκε μέσα στον χρόνο, μέσα από τελετουργίες και καθημερινότητες που τελικά γίνονται η ουσία της οικογένειας.
Στο κείμενο που συνόδευσε την ανάρτησή του, ο παρουσιαστής μίλησε με απλότητα και δύναμη για το πώς αλλάζει η έννοια της γιορτής όταν λείπει ένας άνθρωπος-κλειδί από τη ζωή σου. «Όλες οι γιορτές χωρίς εσένα, είναι σαν να μην είναι γιορτές. Χαρά μπορεί να έχουν, αλλά γιορτές δεν είναι. Έτσι και τα γενέθλιά μου τα φετινά», έγραψε, σε μια φράση που περικλείει όλη τη μετάβαση από το “πριν” στο “μετά”.
Είναι εκείνη η λεπτή διαφορά που μόνο όσοι έχουν βιώσει απώλεια κατανοούν πραγματικά: μπορεί γύρω σου να υπάρχουν άνθρωποι, ευχές, αγάπη, όμως κάτι λείπει από το κέντρο. Και αυτό το “κάτι” δεν αντικαθίσταται. Δεν αναπληρώνεται. Απλώς κουβαλιέται.
Η πρώτη φορά που δεν χτυπά το τηλέφωνο στις 00:01
Μέσα σε λίγες σειρές, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας στάθηκε σε μια λεπτομέρεια που κάνει τη συγκίνηση ακόμα πιο έντονη: εκείνο το τηλεφώνημα λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Η στιγμή που σηματοδοτεί την αλλαγή της ημέρας και, ταυτόχρονα, την επιβεβαίωση ότι υπάρχει κάποιος που δεν ξεχνά ποτέ. «Τα πρώτα που δεν θα με πάρεις τηλέφωνο στις 00:01», σημείωσε, φωτίζοντας πόσο βαθιά μπορεί να χαραχτεί μια συνήθεια στην ψυχή ενός ανθρώπου.
Και δεν σταμάτησε εκεί. Αναφέρθηκε και σε μια άλλη οικογενειακή “ιεροτελεστία”: την οικογενειακή τούρτα και τον τρόπο που ο πατέρας του συντόνιζε πότε θα τη σβήσουν «μαμά και γιός». Αυτές οι στιγμές, που μοιάζουν απλές όταν τις ζεις, γίνονται αργότερα πολύτιμες. Γιατί είναι οι στιγμές που δεν φωνάζουν, δεν επιδεικνύονται, αλλά σε δένουν με τους ανθρώπους σου.
Ο ίδιος, με μια σχεδόν γαλήνια ευγνωμοσύνη, πρόσθεσε: «Οι… 46 πρώτες τούρτες ήταν τόσο ευτυχισμένες που κι αν δεν ξανασβήσω ποτέ, πάλι θα ‘χω χαρά και φωτογραφίες για δυο ζωές». Η φράση αυτή δεν μιλά μόνο για λύπη. Μιλά και για το προνόμιο να έχεις ζήσει τόσα πολλά “μαζί”. Μιλά για μνήμη που, όσο πονά, άλλο τόσο σε κρατά.
«Μου χρωστάς μια επίσκεψη» – μια υπόσχεση που μένει ανοιχτή
Η ανάρτηση ολοκληρώθηκε με λόγια που ακούγονται σαν αποχαιρετισμός, αλλά μοιάζουν περισσότερο με υπόσχεση: «Μου χρωστάς μια επίσκεψη. Εις το επανιδείν». Εκεί ακριβώς βρίσκεται η καρδιά της συγκίνησης. Γιατί αυτή η φράση δεν κλείνει την πόρτα. Δεν βάζει τελεία. Αφήνει χώρο για τη συνέχεια που δεν είναι πια υλική, αλλά είναι υπαρκτή: στη μνήμη, στα όνειρα, στις στιγμές που κάποιος “επιστρέφει” με έναν τρόπο ανεξήγητα οικείο.
Το μοίρασμα του Λάμπρου Κωνσταντάρα ξεχωρίζει γιατί δεν προσπαθεί να δραματοποιήσει. Δεν επιδιώκει εντυπώσεις. Αντίθετα, μιλά όπως μιλά ένας άνθρωπος που αγαπά και του λείπει κάποιος βαθιά. Και ίσως γι’ αυτό να αγγίζει τόσο: επειδή μέσα στις λέξεις του χωράει ο καθένας που έχει βρεθεί σε μια γιορτή και έχει σκεφτεί, έστω για μια στιγμή, ότι χωρίς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο τίποτα δεν είναι ακριβώς το ίδιο.
Στο τέλος, αυτό που μένει από τη συγκεκριμένη εξομολόγηση είναι η υπενθύμιση ότι η αγάπη δεν εξαφανίζεται με την απουσία. Αλλάζει μορφή, γίνεται ανάμνηση, γίνεται εικόνα, γίνεται φράση που επαναλαμβάνεται σαν προσευχή. Και καθώς συγκινεί ο Λάμπρος Κωνσταντάρας για τον πατέρα του, συγκινεί στην πραγματικότητα γιατί μιλά για κάτι καθολικό: για τη δύναμη της οικογενειακής σχέσης και για την ελπίδα ενός «εις το επανιδείν» που κρατά την καρδιά όρθια.
