Με μια ανατριχιαστική αφήγηση, η Γιασμίν Αλιζαντέ, η Ιρανική influencer, μοιράστηκε τη συγκλονιστική ιστορία της οικογένειάς της στην εκπομπή του Γρηγόρη Αρναούτογλου, «The 2Night Show», τα μεσάνυχτα της Δευτέρας 16 Φεβρουαρίου. Η κουβέντα της επικεντρώθηκε στη δραματική οδύσσεια που πέρασε η οικογένειά της, από τη φυλάκιση μέχρι την απεργία πείνας του πατέρα της και τη συνεχιζόμενη αγωνία για τον τόπο καταγωγής τους, το Ιράν.
Η Διαφυγή από το Ιράν
Η Γιασμίν εξήγησε ότι οι γονείς της αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Ιράν λόγω των απειλών που δέχτηκε η οικογένεια, ιδιαίτερα μετά τη δημοσίευση ενός άρθρου από τον πατέρα της χωρίς την έγκρισή του. «Πουλήσαμε όλα μας τα υπάρχοντα για να συγκεντρώσουμε τα χρήματα για να φύγουμε. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι αυτή η φυγή θα ήταν μόνιμη», θυμάται με συναισθηματικό βάθος.
Η διαδρομή τους μέσω Τουρκίας ήταν γεμάτη προκλήσεις. Πληρώνοντας για την κατασκευή ψευδών διαβατηρίων, πέρασαν με πλοίο στη Χίο, όπου τους συνέλαβε η αστυνομία. «Μείναμε 15 ημέρες στο κρατητήριο, όπου οι αστυνομικοί ήταν πολύ ευγενικοί. Μου είχαν φέρει μια μεγάλη κούκλα και με έβγαζαν βόλτα», είπε χαρακτηριστικά.
Η Δραματική Φυλάκιση
Ωστόσο, οι ελπίδες τους αποδείχθηκαν φρούδες. Ένα δικαστήριο στην Αθήνα τους καταδίκασε σε φυλάκιση. «Στους πέντε μήνες φυλάκισης, ο μπαμπάς μου έκανε απεργία πείνας. Για έναν μήνα δεν έφαγε τίποτα. Ήμουν κι εγώ στη φυλακή και τον είδα στην τηλεόραση», αναφέρει η Γιασμίν, υπογραμμίζοντας την απομόνωση και τον πόνο που βίωσαν.
Η οικογένεια πέρασε τους πέντε αυτούς μήνες χωρίς καμία επικοινωνία. «Δεν είχαμε ιδέα που ήμασταν ή πώς ήταν ο πατέρας μας», πρόσθεσε, περιγράφοντας την αβεβαιότητα και την αγωνία που τους περιέβαλε. Μετά από έναν μήνα απεργίας πείνας, ο πατέρας της μεταφέρθηκε στην ίδια φυλακή για να δει την οικογένειά του. «Καταφέραμε τελικά να κρατηθούμε και να επιβιώσουμε», είπε η Γιασμίν.
Η Σημαντική Ελπίδα για το Μέλλον
Μέσα από την τραγωδία και την ταλαιπωρία, η Γιασμίν κρατά μια ελπίδα. «Είναι δύσκολο να ζεις μακριά από τη χώρα σου. Οι γονείς μου είναι πολιτικοί πρόσφυγες και δεν μπορούν να επισκεφτούν το Ιράν», υπογράμμισε. Όσο μεγαλώνει, η επιθυμία της να επισκεφτεί το Ιράν εντείνεται, όχι για να μείνει, αλλά για να δείξει στους συγγενείς της την αγάπη και την υποστήριξή της.
«Θέλω να μπορέσω να γυρίσω και να δω τους ανθρώπους μου, ιδιαίτερα τη γιαγιά μου, που είναι μεγάλη πια. Κάθε φορά μου λέει ότι θα φύγει με τον καημό και δεν θα με ξαναδεί», είπε η Γιασμίν, με τα δάκρυα να κυλούν στα μάγουλά της.
Μια Κραυγή για τον Ιρανικό Λαό
Στο τέλος της συνέντευξης, η Γιασμίν εξέφρασε την επιθυμία της να μην σβήσει η φωνή του Ιρανικού λαού. «Ο κόσμος πρέπει να μιλάει για το Ιράν. Είναι μια χώρα που της έχουν πάρει τη φωνή, και όταν τους κόβουν κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο, κάνουν ό,τι θέλουν», τόνισε με έντονη συναισθηματική φόρτιση.
Η κραυγή της Γιασμίν είναι η κραυγή πολλών Ιρανών που ζητούν βοήθεια και ελπίζουν σε ένα μέλλον όπου θα μπορούν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. «Ελπίζουμε να γυρίσουμε σε μια ελεύθερη χώρα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ελπίδα μας», κατέληξε, θυμίζοντας σε όλους την ανάγκη για κοινωνική ευαισθησία και αλληλεγγύη προς τους καταπιεσμένους.
Η ιστορία της Γιασμίν Αλιζαντέ είναι όχι μόνο μια προσωπική αφήγηση αλλά και μια επική κραυγή για ελευθερία και δικαιοσύνη. Είναι καθήκον μας να ακούμε και να αναγνωρίζουμε τον αγώνα αυτού του λαού.
