Με αφορμή την καλοκαιρινή της περιοδεία, η Σύλβια Δεληκούρα μίλησε αυτή την εβδομάδα στο περιοδικό ΟΚ! και τον δημοσιογράφο Αστέρη Κασιμάτη, σε μια συνέντευξη που κινείται ανάμεσα στο προσωπικό βίωμα και την επαγγελματική εμπειρία. Η ηθοποιός, με ειλικρίνεια και καθαρό λόγο, αναφέρθηκε σε εκείνα που σήμερα τη βγάζουν εκτός εαυτού στην καθημερινότητα, αλλά και στο άγχος που ένιωθε στην αρχή της πορείας της: να μπορέσουν τόσο οι συνεργάτες της όσο και το κοινό να δουν ποια είναι πραγματικά καλλιτεχνικά, πέρα από εντυπώσεις και επιφανειακές ταμπέλες.
Η συζήτηση δεν στάθηκε μόνο σε γενικόλογες διαπιστώσεις. Αντίθετα, η Σύλβια Δεληκούρα περιέγραψε συγκεκριμένες συμπεριφορές που έχει συναντήσει στη δουλειά και που δοκιμάζουν την υπομονή της, ενώ παράλληλα ξεκαθάρισε τι είναι αυτό που θεωρεί ουσιαστικό στη διαδρομή ενός ανθρώπου του θεάτρου: η αλήθεια, η συνέπεια και η σύνδεση με τους άλλους χωρίς σκοπιμότητες.
Σύλβια Δεληκούρα: «Έχω συναντήσει τέτοιους ανθρώπους στη δουλειά μου και κρατιέμαι να μην αντιδράω»
Σε ερώτηση για το τι είναι εκείνο που της κάνει να χάνει την ψυχραιμία της στην καθημερινότητα, η απάντησή της ήταν άμεση και απόλυτα αναγνωρίσιμη για όποιον έχει εργαστεί σε ομάδες: δεν την ενοχλεί η αργή δουλειά ως ρυθμός ή ικανότητα, αλλά ως στάση ευθύνης.
Όπως εξηγεί, αυτό που την δυσκολεύει περισσότερο τελευταία είναι οι άνθρωποι που καθυστερούν όχι επειδή δεν μπορούν, αλλά επειδή δεν θέλουν να εκτεθούν. Εκείνοι που αποφεύγουν να πάρουν θέση, να αποφασίσουν ή να ολοκληρώσουν μια υποχρέωση, περιμένοντας ουσιαστικά κάποιον άλλον να κάνει πρώτος το λάθος. Είναι μια μορφή παθητικότητας που μεταφέρει το βάρος στους γύρω και τελικά φθείρει τη συνεργασία.
Η ίδια παραδέχεται πως έχει συναντήσει τέτοιες συμπεριφορές και στον δικό της επαγγελματικό χώρο, και μάλιστα περισσότερες από μία φορές. Αυτό, όπως λέει, την αναγκάζει να κάνει μια εσωτερική «άσκηση» αυτοελέγχου: να κρατιέται, να μη μπαίνει στη διαδικασία της άμεσης αντίδρασης, να μην αφήνει τον εκνευρισμό να βγει προς τα έξω με τρόπο που θα δυναμιτίσει την ομάδα.
Δεν παρουσιάζει, όμως, αυτή την προσπάθεια ως αδυναμία. Την αντιμετωπίζει ως προσωπική πειθαρχία. Σαν μια συνειδητή επιλογή να προστατεύσει τη δουλειά, τη διαδικασία και —τελικά— τον εαυτό της. Γιατί υπάρχουν στιγμές που η ένταση στο παρασκήνιο μπορεί να κοστίσει περισσότερο από ένα λάθος πάνω στη σκηνή.
Τι μετρά περισσότερο στη διαδρομή: οι συνάδελφοι ή το κοινό;
Στο δεύτερο σκέλος της συζήτησης, η κουβέντα πήγε σε κάτι που απασχολεί πολλούς καλλιτέχνες από τα πρώτα τους βήματα: ποια αποδοχή είναι πιο σημαντική; Εκείνη των συναδέλφων ή του κοινού;
Η Σύλβια Δεληκούρα δεν απαντά με δίλημμα, αλλά με πυρήνα αξιών. Όπως λέει, αυτό που πάντα την ενδιέφερε ήταν να φανεί ποια είναι πραγματικά. Να γίνει κατανοητό το καλλιτεχνικό της στίγμα, χωρίς να χρειάζεται να «παίξει» έναν ρόλο και εκτός σκηνής για να κερδίσει εντυπώσεις.
Από τη μία, την απασχολούσε η αποδοχή μέσα στον χώρο: να υπάρχει σεβασμός και καλή συνεργασία με τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεται τη σκηνή, ώστε «να κυλάει σωστά η δουλειά». Για εκείνη, η καθημερινότητα της πρόβας, η συνέπεια, η εμπιστοσύνη και η συνεννόηση είναι προϋποθέσεις για να ανθίσει η δημιουργικότητα.
Από την άλλη, δεν κρύβει πως την ένοιαζε και το κοινό: να εδραιωθεί το όνομά της, να τη γνωρίσει ο κόσμος μέσα από καλούς ρόλους, μέσα από δουλειές που έχουν ουσία και όχι απλώς θόρυβο. Η αναγνώριση, όμως, δεν παρουσιάζεται ως αυτοσκοπός· έρχεται ως αποτέλεσμα μιας πορείας που χτίζεται ρόλο με ρόλο.
Χωρίς κολακείες και σκοπιμότητες: η σχέση με τους ανθρώπους
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η τοποθέτησή της γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις στη δουλειά. Η Σύλβια Δεληκούρα ξεκαθαρίζει ότι δεν μπορούσε ποτέ να είναι «κόλακας», ούτε να χτίζει επαφές με γνώμονα το τι έχει να κερδίσει. Δεν την εκφράζει η συναναστροφή ως εργαλείο. Δεν πλησιάζει κάποιον επειδή αυτός μπορεί να της ανοίξει μια πόρτα ή να της εξασφαλίσει μια δουλειά.
Αντίθετα, λέει πως πλησιάζει τον άλλον μόνο όταν τον συμπαθεί ή όταν νιώθει ότι υπάρχει αληθινή σύνδεση. Μια σχέση που έχει βάση και όχι υπολογισμό. Και ταυτόχρονα, παραδέχεται κάτι απλό αλλά συχνά δύσκολο να ειπωθεί: δεν γίνεται να τα έχεις καλά με όλους. Η οικειότητα δεν επιβάλλεται, ούτε η συμπάθεια είναι υποχρέωση. Η ισορροπία, τελικά, βρίσκεται στον αλληλοσεβασμό.
Το συμπέρασμα: αλήθεια, ευθύνη και αντοχή μέσα στη δουλειά
Από τη συνέντευξη αυτή, η εικόνα που μένει είναι μιας γυναίκας που γνωρίζει τι την ενοχλεί, τι διεκδικεί και πώς θέλει να πορεύεται. Η Σύλβια Δεληκούρα μιλά για την ευθύνη ως στάση ζωής, για την ψυχραιμία ως καθημερινή άσκηση και για την ανάγκη να σε βλέπουν όπως είσαι, όχι όπως θα βόλευε να είσαι.
Και αν κάτι συνοψίζει τον τόνο της, είναι ακριβώς η φράση που γίνεται και το πιο δυνατό της σημείο: η Σύλβια Δεληκούρα έχει συναντήσει τέτοιους ανθρώπους στη δουλειά της και επιλέγει να κρατιέται να μην αντιδράω—όχι από παραίτηση, αλλά από επίγνωση ότι η επαγγελματική ωριμότητα φαίνεται συχνά στη στιγμή που θα μπορούσες να ξεσπάσεις, αλλά αποφασίζεις να προστατεύσεις την ομάδα, τη διαδικασία και τον εαυτό σου.
