Μαζί με τον θεατρικό της παρτενέρ, Γιώργο Χρανιώτη, η Σύλβια Δεληκούρα παραχώρησε αυτή την εβδομάδα μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο περιοδικό ΟΚ! και στον δημοσιογράφο Αστέρη Κασιμάτη. Η αγαπημένη ηθοποιός μίλησε για την καθημερινότητά της, για όσα την απασχολούν αυτή την περίοδο και, κυρίως, για τον ρόλο της ως μητέρα. Με ειλικρίνεια και ζεστασιά, η Σύλβια Δεληκούρα άνοιξε την καρδιά της για τον γιο της, τον Ορφέα, και για το πώς αλλάζει η σχέση τους καθώς εκείνος μεγαλώνει και μπαίνει στο επόμενο, απαιτητικό στάδιο της ζωής του.
Η μετάβαση από την παιδική ηλικία στην προεφηβεία δεν είναι απλώς ένα «πέρασμα τάξης» ή μια αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος. Είναι μια μικρή επανάσταση στην καθημερινότητα μιας οικογένειας. Και η Σύλβια Δεληκούρα, όπως παραδέχεται, το βιώνει έντονα, με όλα τα συναισθήματα που αυτό συνεπάγεται: τρυφερότητα, αγωνία, συγκίνηση, αλλά και στιγμές έντασης που έρχονται σχεδόν αναπόφευκτα όταν ένα παιδί αρχίζει να διεκδικεί πιο δυναμικά τον χώρο και την ανεξαρτησία του.
Σύλβια Δεληκούρα: Η σχέση με τον Ορφέα στην προεφηβεία
Ο γιος της, Ορφέας, ετοιμάζεται να ξεκινήσει το φθινόπωρο την Α’ Γυμνασίου, ένα ορόσημο που, όπως είναι φυσικό, φέρνει αλλαγές. Στην ερώτηση αν έχει διαφοροποιηθεί η σχέση τους τώρα που εκείνος μπαίνει στην προεφηβεία, η Σύλβια Δεληκούρα είναι ξεκάθαρη: «Πολύ». Περιγράφει πως από την πλευρά του παιδιού υπάρχει πλέον η διάθεση του: «Τώρα μεγάλωσα, δεν θα μου πεις τι θα κάνω». Είναι η στιγμή που η γονεϊκή καθοδήγηση συναντά την ανάγκη του παιδιού για αυτονομία, και η ισορροπία γίνεται μια καθημερινή άσκηση.
Η ίδια μιλά για ένα παιδί «υπέροχο», με πολύ χιούμορ, και αυτό δεν το αναφέρει σαν μια τυπική φιλοφρόνηση μιας μητέρας προς το παιδί της. Το λέει γιατί το βλέπει να εκδηλώνεται στην πράξη: «Υπάρχουν καταστάσεις που τις χειρίζεται με απίστευτη ωριμότητα». Αυτή η ωριμότητα, όμως, δεν αναιρεί τις δυσκολίες. Αντίθετα, τις κάνει πολλές φορές πιο σύνθετες, γιατί η μητέρα δεν έχει πλέον απέναντί της ένα μικρό παιδί που απλώς υπακούει, αλλά έναν χαρακτήρα που διαμορφώνεται, που απαντά, που διεκδικεί και που δοκιμάζει όρια.
Και κάπου εκεί έρχεται η πιο ανθρώπινη παραδοχή της: «Δεν μπορείς, όμως, να είσαι ζεν σε όλες τις στιγμές της καθημερινότητας». Η Σύλβια Δεληκούρα δεν επιχειρεί να παρουσιάσει μια εξιδανικευμένη εικόνα μητρότητας. Μιλά για τις στιγμές που καταφέρνει να παραμένει ήρεμη και για άλλες που δεν τα καταφέρνει. Η ειλικρίνειά της κάνει τη συνέντευξη να ξεχωρίζει, γιατί αποτυπώνει μια πραγματικότητα που πολλοί γονείς αναγνωρίζουν.
«Έχουμε και τις εντάσεις μας, αλλά και τις αγκαλιές μας»
Σε μια φράση που συνοψίζει ολόκληρη τη γονεϊκή εμπειρία, η Σύλβια Δεληκούρα σημειώνει: «Έχουμε και τις εντάσεις μας, αλλά και τις αγκαλιές μας και τις συζητήσεις μας». Δεν κρύβει ότι υπάρχουν τριβές. Ούτε, όμως, μένει σε αυτές. Τονίζει το άλλο, το ουσιαστικό: πως μετά την ένταση υπάρχει χώρος για σύνδεση, για διάλογο, για συμφιλίωση, για μια αγκαλιά που λειτουργεί σαν γέφυρα.
Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στο «συγκρούομαι» και στο «συνδέομαι» είναι, όπως φαίνεται, βασικό στοιχείο της σχέσης που χτίζει με τον γιο της. Η μετάβαση στο γυμνάσιο φέρνει περισσότερα ερεθίσματα, περισσότερες επιρροές, και πιο έντονες κοινωνικές δυναμικές. Εκεί ακριβώς, οι συζητήσεις και η επικοινωνία γίνονται όχι απλώς χρήσιμες, αλλά απαραίτητες.
Το μεγαλύτερο άγχος της Σύλβιας Δεληκούρα ως μητέρα
Όταν ρωτήθηκε ποιο είναι το μεγαλύτερο άγχος της για τον γιο της, η απάντηση της Σύλβιας Δεληκούρα ήταν απόλυτα ρεαλιστική: «Όταν γίνεσαι γονιός, το άγχος πάει πακέτο και σε κάθε ηλικία του παιδιού υπάρχει άλλο». Δεν παρουσιάζει το άγχος σαν αδυναμία. Το αντιμετωπίζει ως αναπόσπαστο κομμάτι της γονεϊκής ευθύνης, που αλλάζει μορφή ανάλογα με τη φάση στην οποία βρίσκεται το παιδί.
Εξηγεί πως όσο το παιδί βρίσκεται στο δημοτικό, νιώθεις ότι το έχεις μέσα σε ένα προστατευμένο πλαίσιο. Υπάρχει μια σταθερότητα: ένα πιο προβλέψιμο πρόγραμμα, μια καθημερινότητα με σαφέστερα όρια. Στο γυμνάσιο, όμως, το παιδί «γίνεται κάπως πιο ανεξάρτητο» και αυτό μεταφράζεται σε νέες έγνοιες. Η ανεξαρτησία είναι αναγκαία και υγιής, αλλά για τον γονιό σημαίνει ότι πρέπει να μάθει να αφήνει χώρο χωρίς να χάνει την επαφή.
Η Σύλβια Δεληκούρα, μέσα από τις απαντήσεις της, αναδεικνύει αυτό ακριβώς το λεπτό σημείο: πώς να είσαι παρούσα χωρίς να γίνεσαι πιεστική, πώς να προστατεύεις χωρίς να περιορίζεις, πώς να καθοδηγείς χωρίς να «καθορίζεις» τη ζωή του παιδιού.
Καθώς ο Ορφέας ετοιμάζεται για την Α’ Γυμνασίου, η Σύλβια Δεληκούρα δείχνει πως βιώνει αυτή τη νέα εποχή με ρεαλισμό και τρυφερότητα. Αναγνωρίζει τις δυσκολίες, μιλά για τις εντάσεις, αλλά επιμένει στη σημασία της αγκαλιάς και της συζήτησης. Και τελικά, αυτή η ισορροπία είναι που κάνει την ιστορία της οικεία: γιατί πίσω από τη δημόσια εικόνα, η Σύλβια Δεληκούρα περιγράφει κάτι καθολικό — τη διαρκή προσπάθεια να μεγαλώνεις μαζί με το παιδί σου, ένα βήμα τη φορά.
