Την καλοκαιρινή περιοδεία της επιθεώρησης «Όχι άλλο κάρβουνο» αξιοποίησε η Σύλβια Δεληκούρα ως αφορμή για μια ειλικρινή, ανθρώπινη κουβέντα στο περιοδικό OK! και τον Αστέρη Κασιμάτη. Η γνωστή ηθοποιός άνοιξε την καρδιά της και μίλησε χωρίς υπεκφυγές για τη μητρότητα, τις ανασφάλειες που κάποτε την καθόριζαν, την πίστη της στον Θεό, αλλά και για εκείνες τις δύσκολες περιόδους όπου το τηλέφωνο δεν χτυπά και η σκέψη της εγκατάλειψης του επαγγέλματος γίνεται σχεδόν αναπόφευκτη. Μέσα από τις απαντήσεις της, αναδεικνύεται μια γυναίκα που έμαθε να στηρίζεται περισσότερο στον εαυτό της και λιγότερο στην επιβεβαίωση των άλλων, κάτι που –όπως παραδέχεται– της πήρε χρόνο, εμπειρίες και εσωτερική δουλειά.
Σύλβια Δεληκούρα: Η μητρότητα, η υπερπροστατευτικότητα και το ζητούμενο της χαράς
Όταν η συζήτηση πήγε στον ρόλο της ως μητέρα, η Σύλβια Δεληκούρα ήταν ξεκάθαρη: αισθάνεται υπερπροστατευτική. Δεν το παρουσιάζει ως αρετή ούτε το ωραιοποιεί. Αντίθετα, το αναγνωρίζει ως μια στάση που μπορεί να μην κάνει πάντα καλό στα παιδιά. Κι όμως, μέσα σε αυτή την αυτοπαρατήρηση υπάρχει κάτι βαθιά αληθινό: κανείς δεν σου δίνει ένα εγχειρίδιο για το πώς να γίνεις «καλός γονιός».
Η ίδια περιγράφει τη μητρότητα ως μια κατάσταση που τη ζεις με ένστικτο και συναίσθημα. «Είσαι όπως το αισθάνεσαι», αφήνει να εννοηθεί, δείχνοντας πως όσο κι αν διαβάσεις, όσο κι αν ακούσεις συμβουλές, στο τέλος έρχεσαι αντιμέτωπος με το δικό σου παιδί και τις δικές σου ανησυχίες. Το ζητούμενο, για εκείνη, είναι ένα: να μεγαλώσει ένα παιδί χαρούμενο.
Και αυτή η χαρά δεν είναι απλώς μια επιθυμία για εύκολες μέρες. Συνδέεται με κάτι βαθύτερο: την αυτοπεποίθηση. Η Σύλβια Δεληκούρα θέλει το παιδί της να πιστεύει στον εαυτό του, να γνωρίζει την αξία του και να μην αισθάνεται την ανάγκη να τη «διαφημίζει» ή να την αποδεικνύει στους άλλους. Το λέει με ιδιαίτερη έμφαση, ακριβώς επειδή στο παρελθόν έχει πέσει η ίδια σε αυτή την παγίδα.
Σύλβια Δεληκούρα και ανασφάλεια: «Περίμενα από τους άλλους να μου πουν τι νιώθουν για μένα – Δεν το επιτρέπω πια»
Σε ένα από τα πιο ουσιαστικά σημεία της συνέντευξης, η Σύλβια Δεληκούρα μιλά για μια γνώριμη, αλλά δύσκολη συνθήκη: την ανάγκη για εξωτερική επιβεβαίωση. Όπως εξηγεί, όταν ήταν μικρότερη περίμενε από τους άλλους να της πουν τι νιώθουν για εκείνη για να αισθανθεί καλύτερα. Να ακούσει μια κουβέντα, μια δήλωση αποδοχής, μια διαβεβαίωση που θα λειτουργούσε σαν «ανάσα» στην ανασφάλεια.
Σήμερα, όμως, αυτό έχει αλλάξει. «Δεν το επιτρέπω πια», λέει με αποφασιστικότητα. Η φράση της δεν είναι απλώς μια δήλωση αυτοπεποίθησης· είναι ένα όριο. Ένα προσωπικό «όχι» σε μια συνήθεια που την εγκλώβιζε. Και, το σημαντικότερο, παραδέχεται ανοιχτά τι σήμαινε όλο αυτό: «Αυτό έδειχνε φοβερή ανασφάλεια εκ μέρους μου».
Η ωριμότητα, όπως φαίνεται, δεν ήρθε με κάποιο μαγικό τρόπο. Ήρθε μέσα από την αυτογνωσία. Η Σύλβια Δεληκούρα εξηγεί ότι πλέον ξέρει πολύ καλά ποια είναι. Αναγνωρίζει τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά της, χωρίς να τα αρνείται ή να τα κρύβει. Αυτή η αποδοχή δεν ακούγεται σαν συμβιβασμός, αλλά σαν ελευθερία: όταν σταματάς να εξαρτάσαι από το «τι λένε οι άλλοι», κερδίζεις χώρο να ζήσεις πιο αληθινά.
Οι σκέψεις εγκατάλειψης, η αναμονή και η πίστη
Η κουβέντα δεν θα μπορούσε να μην αγγίξει και τη σκληρή πλευρά του επαγγέλματος. Η Σύλβια Δεληκούρα παραδέχεται ότι έχει περάσει από το μυαλό της η σκέψη να τα παρατήσει και να αλλάξει επάγγελμα. Και δίνει μια πολύ συγκεκριμένη, ρεαλιστική εξήγηση: αυτή η σκέψη εμφανίζεται συνήθως όταν έχει πολύ καιρό να χτυπήσει το τηλέφωνο.
Για έναν ηθοποιό, η αναμονή μπορεί να γίνει ψυχολογικά εξαντλητική. Όταν δεν υπάρχουν προτάσεις, όταν δεν υπάρχει κίνηση, όταν δεν έχεις κάτι να προετοιμάσεις ή να περιμένεις δημιουργικά, τότε ξεπηδά εύκολα η απελπισία. Η ίδια το λέει απλά, χωρίς δράμα, αλλά με ακρίβεια: εκεί εμφανίζεται η δυσκολία.
Κι εκεί ακριβώς τοποθετεί και την πίστη της. Η Σύλβια Δεληκούρα μιλά για τον Θεό με τρόπο προσωπικό και καθόλου επιδεικτικό. Παραδέχεται ότι μπορεί να ακούγεται αστείο σε κάποιους, αλλά για εκείνη είναι πραγματικό στήριγμα. Πιστεύει πως οι δοκιμασίες στη ζωή έρχονται για κάποιον λόγο και πως ο Θεός δεν θα σε αφήσει ποτέ. Δεν το παρουσιάζει ως εύκολη λύση, αλλά ως σταθερό σημείο όταν όλα μοιάζουν να κρέμονται από μια κλωστή.
Ένα συμπέρασμα που μένει
Από τη συνέντευξή της, η Σύλβια Δεληκούρα δεν κρατά μόνο έναν ρόλο, μια περιοδεία ή μια επαγγελματική στιγμή. Κρατά μια διαδρομή αυτογνωσίας: από το «περιμένω να μου πουν οι άλλοι τι νιώθουν για μένα» στο «δεν το επιτρέπω πια». Μέσα στη μητρότητα, στις ανασφάλειες που ξεπεράστηκαν, στις επαγγελματικές σιωπές και στις δοκιμασίες, φαίνεται πως έχει χτίσει κάτι ουσιαστικό: τη βεβαιότητα ότι η αξία δεν είναι κάτι που ζητάς απ’ έξω, αλλά κάτι που αναγνωρίζεις μέσα σου.
Και ίσως αυτό είναι τελικά και το πιο δυνατό μήνυμα που αφήνει η Σύλβια Δεληκούρα: να μεγαλώνουμε, να μαθαίνουμε, να πέφτουμε στις παγίδες μας, αλλά να βρίσκουμε τον τρόπο να βγαίνουμε από αυτές με περισσότερη αλήθεια, περισσότερη πίστη και, κυρίως, με λιγότερη ανάγκη για επιβεβαίωση.
